Ζεϊμπέκικο ΙΙ: Ο Διονύσης Σαββόπουλος ένωσε τις δυνάμεις του με Μαρίνα Σάττι και Μικρό Κλέφτη για τη διασκευή της χρονιάς

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70, αρκετές δεκαετίες πριν επινοηθεί αυτή η δεύτερη εκδοχή του «Ζεϊμπέκικου» με τη Μαρίνα Σάττι και τον Μικρό Κλέφτη, ο Διονύσης Σαββόπουλος είχε παρουσιάσει τους «Αχαρνής» του Αριστοφάνη, σε μια μπουάτ στην Πλάκα, με νέους ερμηνευτές της εποχής, όπως ο Μανώλης Ρασούλης, ο Νίκος Παπάζογλου, η Μελίνα Τανάγρη. Ένας νεαρός θαμώνας εκείνων των συναυλιών, τον είχε πλησιάσει ντροπαλά και τον είχε ρωτήσει «Διονύση, τι είναι αυτά τα τραγούδια;».

Ο Σαββόπουλος ψύχραιμα, αν και με στοχαστική διάθεση, του είχε απαντήσει «είναι ένας κύκλος τραγουδιών σε… καλό δρόμο». Λίγους μήνες αργότερα, κυκλοφόρησε και ο ομώνυμος δίσκος και σήμερα οι «Αχαρνής» είναι ένα album με τη στόφα του κλασικού.

Είχε προηγηθεί όμως το «Βρώμικο Ψωμί», μια σειρά τραγουδιών που είχε κυκλοφορήσει το 1972. Ένα album πιστό στους ροκ πειραματισμούς του 28χρονου τότε Σαββόπουλου, το οποίο όμως περιείχε και το «Ζεϊμπέκικο», ένα κομμάτι βαρύ, με όργανα ηλεκτρικά (το μπάσο του Γιάννη «Μπαχ» Σπυρόπουλου στην πρώτη ηχογράφηση, θυμίζει σχεδόν heavy metal), στο ρυθμό ενός απτάλικου ζεϊμπέκικου.

Ο Διονύσης Σαββόπουλος όχι μόνο γεφύρωνε την παράδοση της Ανατολής με τον ροκ ήχο, αλλά έπειθε και τη Σωτηρία Μπέλλου, μια θρυλική ερμηνεύτρια του λαϊκού τραγουδιού, να τραγουδήσει μαζί του μια νέα εκτέλεση του κομματιού.

Διαβάστε περισσότερα στο Reader.gr