Οι πέντε διάβολοι: Η νέα ταινία με τη Δάφνη Πατακιά στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Γυρισμένη σε φιλμ, η νέα μυστηριώδης ταινία της ταλαντούχας Λέα Μιζιούς ακολουθεί το διάσημο σκηνοθετικό της ντεμπούτο με την ταινία Ava, που έκλεψε τις εντυπώσεις στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών στις Κάννες.

Η ευαίσθητη, σουρεαλιστική, σαγηνευτική δεύτερη ταινία στρέφει το βλέμμα στη μητρότητα και τα καταπιεσμένα συναισθήματα με φόντο ένα παραμυθένιο ορεινό χωρίο. Με πρωταγωνίστρια την καθηλωτική Αντέλ Εξαρχόπουλος (Η ζωή της Αντέλ) και ένα αφοπλιστικό πρωτοεμφανιζόμενο μικρό κορίτσι (Σάλι Ντραμέ), οι Πέντε Διάβολοι (The Five Devils) ακροβατούν τολμηρά ανάμεσα σε διαφορετικά κινηματογραφικά είδη για να αποκαλύψουν τα μυστικά μιας διαφορετικής οικογένειας.

Η Βίκυ (Σάλι Ντραμέ), ένα παράξενο και μοναχικό κοριτσάκι, έχει ένα μαγικό χάρισμα: μπορεί να αναπαράγει όποιο άρωμα της αρέσει που μετά συλλέγει σε μια σειρά από βάζα με σχολαστικές ετικέτες. Έχει αιχμαλωτίσει κρυφά το άρωμα της μητέρας της Τζοάν (Αντέλ Εξαρχόπουλος), για την οποία τρέφει μια άγρια, υπερβολική αγάπη. Όταν η αδερφή του πατέρα της μπαίνει στη ζωή τους, η Βίκυ αναπαράγει τη μυρωδιά της και μεταφέρεται σε σκοτεινές αναμνήσεις που την οδηγούν να ανακαλύψει τα μυστικά του χωριού, της οικογένειάς της, αλλά και της ίδιας της ύπαρξής της.

Η ιδέα της ταινίας προέκυψε από την επιθυμία να δώσω ζωή σε αυτούς του χαρακτήρες. Το σενάριο χτίστηκε σαν μωσαϊκό γύρω από την ιδέα ενός κοριτσιού που έχει εμμονή με τις μυρωδιές. Προέρχεται από ένα πολύ προσωπικό ενδιαφέρον για το αντικείμενο. Από τότε που ήμουν μικρή, εκπαίδευσα τον εαυτό μου να μυρίζει, να αναγνωρίζει τα αρώματα και να τα αναπαράγει, από άθλια μαγικά φίλτρα που έφτιαχνα στην παιδική μου ηλικία μέχρι κανονική εκπαίδευση για να καταλάβω την εξαγωγή αρωμάτων και τη σύνθεση. Αλλά δεν είχε να κάνει με την επιθυμία να μπω στον κόσμο της αρωματοποιίας. Αναζητούσα κάτι πιο πρωτόγονο, κάτι γνήσια αισθητηριακό που δεν σχετίζεται με τη βιομηχανία.

Οι σκηνές ήταν αποκύημα της φαντασίας, χωρίς συγκεκριμένη σειρά, αρχίζοντας από τους χαρακτήρες της οικογένειας, ειδικά την Τζοάν (ΑντέλΕξαρχόπουλος) και τη Βίκυ (Σάλι Ντραμέ). Μετά, λίγο λίγο, η ιστορία οργανώθηκε γύρω από μερικές δομικές σκηνές. Ενώ έγραφα, διάβασα πολλούς αμερικανούς συγγραφείς, όπως τον Τζέιμς Μπάλντουιν, τον Τζιμ Χάρισον και τη Μάγια Αγγέλου, και νομίζω ότι η έμπνευση ήρθε από εκεί, παρόλο που ρίζωσα την ταινία στη Γαλλία και δεν της έδωσα πολιτική ή κοινωνική χροιά από διαφορετική ήπειρο. Αυτό που έμεινε ήταν η επιθυμία να μυθοποιήσω μέρη και χαρακτήρες όπως έκανε ο Τζιμ Χάρισον και ο Φίλιπ Ροθ.

Ήθελα να τοποθετήσω την αφήγηση στα βουνά ενός μικρού γαλλικού χωριού. Μου αρέσει να κινηματογραφώ τη Γαλλία όπως δεν τη βλέπουμε συχνά στις ταινίες, και να μιλήσω για τη γαλλική οικογένεια σήμερα μέσα από σύγχρονα προβλήματα. Ηταινίααντανακλάτην κοινωνία, τις επιλογές μας, τις απογοητεύσεις μας και τις εμμονές μας. Το φανταστικό στοιχείο είναι το μέσο και όχι ο προορισμός.

H ταινία είναι έμμεσα πολιτική. Όταν κάνω μία ταινία, διχάζομαι ανάμεσα στο να προτείνω νέα συστήματα εκπροσώπησης ή να δείξω την πραγματικότητα όπως είναι. Ήθελα οι βασικοί χαρακτήρες να είναι γυναίκες και να ανήκουν σε διαφορετικές φυλές. Είχε σημασία να δείξω τη διαφορετικότητα σε ένα ορεινό χωριό. Ειδικά τώρα με την άνοδο της ακροδεξιάς στη Γαλλία. Για αυτό η ταινία είναι πολιτική, δείχνοντας γυναικείους χαρακτήρες και χαρακτήρες με προσφυγική καταγωγή.

Ανακάλυψα τη Δάφνη Πατακιά στην ταινία Μπενεντέτα. Εδώ αναλαμβάνει έναν δεύτερο ρόλο, αλλά παραμένει καθηλωτική. Την είδα στο Nimic, μία ταινία μικρού μήκους του Γιώργου Λάνθιμου, όπου δεν μιλάει, αλλά εκπέμπει μεγάλη δύναμη. Η Μπενεντέτα κυκλοφόρησε μετά το casting και την είδα μετά το τέλος των γυρισμάτων.
Στα δοκιμαστικά, έπαιξε τη σκηνή που φωνάζει στην Τζοάν με μία τρέλα στα μάτια, που μου άρεσε αμέσως. Έκανε μία έντονη πρόταση για τον ρόλο της Ναντίν επί τόπου. Ξανά, η ηθοποιός επηρέασε τον χαρακτήρα, καθώς βυθίστηκε μέσα του. Θεωρώ τη Δάφνη πολύ περιπετειώδη στην ερμηνεία της, δεν φοβάται τις προτάσεις κι έτσι βρίσκει εκρηκτικά στοιχεία. Δόθηκε ψυχή τε και σώματι. Στην αρχή της ταινίας, τη βλέπουμε μέσα από τα μάτια της Βίκυ και μοιάζει τερατώδης, αλλά σιγά σιγά καταλαβαίνουμε την ιστορία και τον πόνο της και τη συμπαθούμε, ελπίζω.