Η Μαριάν Φέιθφουλ είναι πολλά περισσότερα από μούσα του Μικ Τζάγκερ

Πριν από λίγες ημέρες και συγκεκριμένα στις 29 Δεκεμβρίου, η Μαριάν Φέιθφουλ έκλεισε αισίως τα 75 χρόνια ζωής -μια ζωή που ήταν τόσο περιπετειώδης που πολλοί ισχυρίζονται ότι πολλές φορές επισκιάζει την καριέρα της στην μουσική και το τεράστιο ταλέντο της.

Μουσικός, στιχουργός και ηθοποιός, η Μαριάν Φέιθφουλ ήταν μία από τις πιο εμβληματικές φιγούρες της δεκαετίας του ’60, ενώ έχει μείνει στην ιστορία για την χαρακτηριστική φωνή της, αλλά και την “κινηματογραφική” ζωή της.

Η αλήθεια είναι ότι η Φέιθφουλ έζησε τη ζωή μιας πραγματικής ροκ σταρ. Η σχέση της με τον Mick Jagger, η πολυετής μάχη της με την ηρωίνη αλλά και με πολλές ακόμη ναρκωτικές ουσίες, όπως επίσης και το διάστημα που παρέμεινε άστεγη στους δρόμους του Λονδίνου, κόντεψαν να επισκιάσουν το ταλέντο της στην μουσική και στην στιχογραφία. Και δυστυχώς μέχρι και σήμερα είναι περισσότερο γνωστή, ως η μούσα του Mick Jagger.

Πράγματι υπήρξε μούσα του σπουδαίου ροκ σταρ. Στο άλμπουμ των Stones, Let It Bleed (1969), το κομμάτι You Can’t Always Get What You Want είναι εμπνευσμένο από εκείνη, ενώ ο Μικ Τζάγκερ φαίνεται να έγραψε πολλές από τις τεράστιες επιτυχίες του συγκροτήματος, όταν ζούσαν τον μεγάλο τους έρωτα.

Συγκεκριμένα, εμπνεύστηκε τα τραγούδια Wild Horses και I Got The Blues, από το άλμπουμ Sticky Fingers (1971), ενώ η ίδια η Φέιθφουλ έγραψε μαζί με τον Τζάγκερ και τον Κιθ Ρίτσαρντς το τραγούδι Sister Morphine, του ίδιου άλμπουμ.

Τα δικά της άλμπουμ και η προσωπική δουλειά της όμως είναι εκείνα που αξίζουν τη μεγαλύτερη προσοχή. Η πρώτη ηχογράφηση της Faithfull ήταν το 1964, σε ηλικία 18 ετών, όταν τραγούδησε το τραγούδι που έγραψαν οι Jagger και Keith Richards, As Tears Go By. Η φωνή της ήταν τόσο μελωδική, έντονη και φυσικά χαρακτηριστική που όλα τα άλμπουμ που κυκλοφόρησε τη δεκαετία του 1960 (τουλάχιστον έξι άλμπουμ), έλαβαν όλα θετικά σχόλια από κριτικούς και φυσικά γνώρισαν τεράστια επιτυχία από το κοινό.

Το κορίτσι με τη μοτοσυκλέτα (1968)

Το άστρο της έλαμψε ακόμα περισσότερο στον κινηματογράφο. Πήρε μέρος σε ταινίες, όπως το “Δεν θα ξεχάσω ποτέ τ’ όνομά του” (1967) του Μαικλ Γουίνερ, το “Το κορίτσι με τη μοτοσυκλέτα” (1968) και φυσικά τον “Άμλετ” (1969) σε σκηνοθεσία Τόνι Ρίτσαρντσον, όπου υποδύθηκε την Οφηλία.

Μετά ήρθε η κατάρρευση. Η τοξικομανία, η ανορεξία και οι ασθένειες την οδήγησαν σε ένα “διάλειμμα” σχεδόν μιας δεκαετίας. Για κάποιο διάστημα κατέληξε άστεγη, να ζει στον δρόμο, έχοντας βυθιστεί στο σκοτάδι του εθισμού.

Πέρασε μία δεκαετία και τελικά το 1979 έκανε τη μεγάλη της επιστροφή με το Broken English, ένα άλμπουμ που θεωρείται μέχρι σήμερα σταθμός στην καριέρα της. Και όχι μόνο γύρισε δυναμικά, αλλά έκανε μια τεράστια στροφή στην καριέρα της, με στίχους που στιγμάτισαν τη ροκ μουσική.

Από τότε, η Φέιθφουλ έχει κυκλοφορήσει πάνω από 15 άλμπουμ, όπως το επίσης εμβληματικό Kissin Time το 2002 που περιλάμβανε συνεργασίες με τους Beck, τον Billy Corgan, τον Jarcis Cocker και άλλους νέους τότε μουσικούς.

Και μέχρι σήμερα, δεν έχει σταματήσει να δημιουργεί και να αποδεικνύει ότι το εύρος της δουλειάς της είναι τόσο μεγάλο, που είναι σχεδόν προσβλητικό να την θυμόμαστε μόνο ως “μούσα του Μικ Τζάγκερ”.

Στα μέσα Σεπτεμβρίου, λίγους μήνες πριν κλείσει τα 75, κυκλοφόρησε και ένα διπλό LP, με τίτλο She Walks in Beauty, ενώ (fun fact) έδωσε και τη φωνή της στο έπος του Ντενί Βιλνέβ “Dune”.

Όλα δείχνουν ότι η εμβληματική Μαριάν Φέιθφουλ θα συνεχίσει να μάς χαρίζει πολλές ακόμα καταπληκτικές δουλειές με την ίδια φωνή που (όσα χρόνια κι αν περάσουν) πάντα θα μας συγκινεί.