8o Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων: Έρχεται online και δωρεάν στο YouTube Channel του Ιδρύματος Ωνάση

Διάρκεια: 36’

Πέντε φωτογραφίες. Με χορούς που δεν χορεύονται πια: με νεαρές αναβάτριες που πέφτουν στο κενό πάνω σε λευκά άλογα και μαραθώνιους με έπαθλο την επιβίωση. Με αυτήν την αφορμή, ο Κωνσταντίνος Παπανικολάου σχεδιάζει μια περφόρμανς-διάλεξη στα όρια των προσωπικών αναμνήσεων και του ντοκουμέντου.

Στην απέραντη ακαταστασία του διαδικτύου μπορεί κανείς να εντοπίσει φωτογραφίες, ενημερωτικά βίντεο, έξυπνα κείμενα, λίστες, προτάσεις, προβλέψεις με βάση τα ζώδια, ιστορικές πηγές, ακαδημαϊκά πονήματα, διαλέξεις, παραστάσεις, οδηγίες «προς ναυτιλλομένους». Τα πάντα ριγμένα άτακτα το ένα πάνω στο άλλο, σε ασύμμετρους σωρούς.

Μερικά από αυτά τα συλλέγουμε με διάφορες αφορμές. Τα ταξινομούμε ανά τα χρόνια μέσα σε φακέλους μέσα σε άλλους φακέλους με ιδιόρρυθμα ονόματα για να τα αξιοποιήσουμε ίσως κάποτε.

Πέντε ντοκουμέντα από τη χορευτική πραγματικότητα άλλων εποχών: λησμονημένοι χοροί και εξαφανισμένες πρακτικές. Τολμηρά κορίτσια που καλπάζουν στο κενό, ζευγάρια που χορεύουν μέχρι εξάντλησης κάτω από το αδηφάγο βλέμμα ενός άπληστου κοινού, αιθέριες μπαλαρίνες που θυσιάζονται στον βωμό της τέχνης. Με αφορμή τις πέντε αυτές φωτογραφίες, o Κωνσταντίνος στοχάζεται πάνω σε χορευτικές πρακτικές που ο χρόνος υπέβαλε σε φθίνουσα πορεία και αναλογίζεται την προέλευση τους αλλά και τα ίχνη τους στο παρόν.

Αφήνει την ερμηνεία των τεκμηρίων στους ιστορικούς. Δεν τα μελετά, αλλά μάλλον ρεμβάζει. Δεν ανακατασκευάζει την ιστορία, αλλά μάλλον προσπαθεί να συμφιλιωθεί με το παρόν. Με  πυξίδα την προσωπική εμπειρία και το ένστικτό του φτιάχνει μικρές εφήμερες διαδρομές από την υπόθεση στη μαρτυρία.

Μήπως το παρελθόν δεν το συνθέτουν τα ίδια τα συμβάντα/γεγονότα, αλλά οι τρόποι που τα ατενίζουμε και τα ερμηνεύουμε; Και ακόμη, τι εργαλεία κατασκευάζουμε για να κατανοήσουμε τις κληρονομιές και τους ξεχασμένους μακρινούς συγγενείς/προγόνους μας; Τις καταγωγές των πρακτικών μας;

Χορογραφία & Περφόρμανς: Κωνσταντίνος Παπανικολάου, Δραματουργία: Παρασκευή Τεκτονίδου, Κινηματογράφηση: Αλέξανδρος Μερκούρης

Φώτο: Alina Lefa

Διάρκεια: 10’

Μια εικονική περιπλάνηση 360 μοιρών στα χνάρια του Ιλισσού μάς προσκαλεί να «ξαναδούμε» το ξεχασμένο ποτάμι μέσα στην πόλη της Αθήνας που, αν και αόρατο πια, ποτέ δεν έπαψε να κινείται.

Ο ποταμός Ιλισσός, άλλοτε ιερό ποτάμι της Αθήνας, παίρνει τη μορφή μιας γκροτέσκας θεότητας και αναδύεται σε σημεία της πόλης, όπου κάποτε κυλούσε περήφανα. Ως κυριολεκτικά underground, περιθωριοποιημένο και απωθημένο στοιχείο της πόλης, δηλώνει την ύπαρξή του με μια πορεία-«μανιφέστο». Ο Ιλισσός, που περιγράφεται στον «Φαίδρο» του Πλάτωνα να διασχίζει ένα ειδυλλιακό τοπίο, έχει καταλήξει σήμερα ένας τσιμεντοποιημένος υπόνομος.

Με πρόσχημα υγειονομικά ζητήματα, αλλά και τις επικίνδυνες πλημμύρες που προκαλούσε, κυλά σήμερα αόρατος. Στοιχεία από το ένδοξο παρελθόν του μπερδεύονται με τη σημερινή του υποβάθμιση. Με τον ίδιο περίπου τρόπο που διευθετήθηκε η κοίτη του, έτσι εμφανίζονται και εξαφανίζονται όλα όσα θεωρούνται «βρόμικα» ή «επικίνδυνα» στην πόλη, όπως κοινωνικές ομάδες, πρακτικές, συνήθειες, καθώς και επιθυμίες. Αλλά δεν παύουν να υπάρχουν. Η ακάλυπτη κοίτη του στην Αγία Φωτεινή Ιλισσού, ή «Σάντα Φωφώ», είναι το νήμα που ενώνει το μυστηριακό παρελθόν του με το σήμερα.

Σύλληψη & Ερμηνεία: Νατάσα Σαραντοπούλου, Σύμβουλος Δραματουργίας: Αλέξανδρος Μιστριώτης, VFX/3D Artist: Αίας Κόκκαλης, Φωτογράφος: Αλίνα Λέφα, Ενδυματολόγοι: Δήμητρα Λιάκουρα, Περικλής Πραβήτας, Κατασκευή Περούκας: Pierre Magendie, Σχεδιασμός Ήχου: Παύλος Κατσιβέλης, Οργάνωση Παραγωγής: Cultόpια