Πέντε μουσικοί παραγωγοί ξεχωρίζουν πέντε άλμπουμ για το 2020

Μια χρονιά που θα θέλουμε να ξεχάσουμε. Όχι όμως τις μουσικές της. Ωραίες μουσικές, δυνατές παραγωγές μας κράτησαν σε επαφή.

Ζητήσαμε από πέντε ανθρώπους που ακούνε πολλή μουσική, “ζουν” μέσα στη μουσική, που εμπνέονται από την μουσική και έχουν πάντα να προτείνουν όμορφα πράγματα, να μας πουν πέντε άλμπουμ που ξεχώρισαν. Μέσα στο 20- αυτή την παράξενη χρονιά.

Ο Δημήτρης Αυγέρος, ο Junior Sp, ο Ανδρέας Κύρκος, η Ελένη Νεουδάκη και ο Δημήτρης Παπαϊωάννου – μοιράζονται μαζί μας πέντε από τα αγαπημένα τους άλμπουμ της χρονιάς.

O Kenny Dixon Jr. (a.k.a. Moodymann) εμπνεύστηκε το φετινό του άλμπουμ από ένα επεισόδιο αστυνομικής βίας του οποίου παραλίγο να υπάρξει θύμα ο ίδιος, έξω από το σπίτι του στο Detroit.
O μαέστρος της Detroit house (και όχι μόνο) κατέθεσε τη -μάλλον- καλύτερη δουλειά της 25χρονης πορείας του, εστιάζοντας στη funk και σαφέστατα επηρεασμένος από δύο «είδωλά» του, τον George Clinton και τον Prince.

Ο Johnny Jewel είναι ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους εραστές των αναλογικών synths, ιδρυτής του εξαιρετικού label Italians Do It Better, αλλά και βασικό μέλος σε μισή ντουζίνα γκρουπ από το roster του. Οι «After Dark» συλλογές του κυκλοφορούν σταθερά ανά 7 χρόνια, αποτυπώνοντας πάντα την εξέλιξη στον synthpop/synthwave ήχο και σε αυτό τον τόσο απολαυστικό δίσκο παρελαύνουν μουσικά οι Chromatics, Desire (θα βλέπαμε live στην Αθήνα το περασμένο καλοκαίρι και τα δύο ονόματα, αν και εφ’ όσον…), Mothermary, Pink Gloves, Orion κ.ά.

O Λονδρέζος Phil Mison δημιούργησε ως Cantoma ένα από το πιο “feelgood” άλμπουμ του 2020, πιστός στην ευφορική balearic που καθιέρωσε ο από τις αρχές των ‘90s μέντοράς του- και δυστυχώς μακαρίτης, πλέον- José Padilla.

Το καλοκαίρι που πέρασε, έστω και ως δύσκολο και «διαφορετικό» για όλους μας, είχε τουλάχιστον το ιδανικό soundtrack για τις πιο ωραίες του στιγμές.

Αρκετοί μουσικοκριτικοί «ενοχλήθηκαν» καθώς θεωρούν ότι το 6ο άλμπουμ του γκρουπ από τη Βαλτιμόρη δεν κομίζει εξελίξεις ή καινοτομίες στον ήχο τους (τυπικές εμμονές μιας συνομοταξίας «μουσικογραφιάδων»).
Αλλά στ’ αλήθεια, γιατί θα έπρεπε να μεταβάλλουν το χαρμάνι power alternative pop-synthpop το οποίο γνωρίζουν να παρασκευάζουν στο στούντιο όσο ελάχιστοι άλλοι;
Επιμύθιο: Μην δίνετε υπέρ του δέοντος βαρύτητα στην άποψη των «ειδικών», κυρίως στους αφορισμούς τους.

O Jason Winscoe και η κολεκτίβα του δεν είχαν νέα δουλειά το 2020, αλλά το άλμπουμ με τα remixes στο περσινό τους, θα ήταν μάλλον αδύνατο να βρίσκεται εκτός αυτής της λίστας.
Έδωσαν τη δυνατότητα σε ονόματα όπως Fennesz, Pépé Bradock, Anthony Naples, Actress κ.ά,. να παρέμβουν με απόλυτη καλλιτεχνική ελευθερία στα κομμάτια τους και το αποτέλεσμα ήταν κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό, όχι μόνο για τη μετάλλαξη των τραγουδιών αλλά και για το γεγονός της τεράστιας ηχητικής ποικιλομορφίας που θα συναντήσεις εδώ.