Το Παλατάκι των Αορίων: Το ντοκιμαντέρ του Βασίλη Παναγιωτακόπουλου, δωρεάν στο ψηφιακό κανάλι της Στέγης

Το βραβευμένο ντοκιμαντέρ του Βασίλη Παναγιωτακόπουλου, «Το Παλατάκι των Αορίων», μετά την επίσημη πρεμιέρα του στο 15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και τη συμμετοχή του στο 7ο Los Angeles Greek Film Festival, το 19ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθηνών και το 14ο Festival du Film Insulaire de l’ Ιlle de Croix (Βραβείο Μικρού Μήκους), μεταξύ άλλων, κάνει ψηφιακή πρεμιέρα στο Onassis Channel στο YouTube.

*Δείτε το ντοκιμαντέρ εδώ.

Στα βουνά της Κρήτης, οι ντόπιοι αποφάσισαν να φέρουν ξανά στη ζωή ένα ερειπωμένο χωριό και την ιστορία του. Αυτή είναι η ιστορία της Εθιάς, άρρηκτα δεμένη με τις ιδιαιτερότητες του σκληροτράχηλου ορεινού όγκου στον οποίο βρίσκεται, τα Αστερούσια όρη. Μέσα από την αφήγηση της κυρίας Μαρίας Λουλάκη, η οποία δεν εγκατέλειψε ποτέ το χωριό, οδηγούμαστε στην πρώτη άνθιση του οικισμού και, στη συνέχεια, στην αστυφιλία, την εγκατάλειψη, την ερήμωση.

Η ιδέα της ανάπλασης της Εθιάς, μια έμπνευση του Γιάννη Ανδρουλάκη, ενός μηχανικού με καταγωγή από το χωριό, στην αρχή αντιμετωπίστηκε με πολλές αμφιβολίες. Μετά τις πρώτες επιφυλάξεις, μπροστά στις τεράστιες πρακτικές δυσκολίες που θα είχε η εφαρμογή αυτής της ιδέας, οι κάτοικοι πέρασαν στη δράση. Οι διηγήσεις τους, σε συνδυασμό με πλάνα προσωπικών αρχείων της εποχής, μας μεταφέρουν την ένταση της προσπάθειας, αλλά και των συναισθημάτων εκείνης της περιόδου – στα μέσα της δεκαετίας του ’90.

Στοιχειώδη έργα υποδομής, όπως για παράδειγμα η ύδρευση και η αποχέτευση του οικισμού, έγιναν με έξοδα και συλλογική εργασία των κατοίκων και μόνο, και χωρίς να λείπουν οι πρωτότυπες ιδέες για τη χρηματοδότησή τους. Τα εγκαταλελειμμένα σπίτια της Εθιάς αναστηλώθηκαν, διατηρώντας την παραδοσιακή αρχιτεκτονική και τη λειτουργικότητά τους, με απόλυτο σεβασμό στο περιβάλλον.

Φτάνοντας στο σήμερα, βλέπουμε την Εθιά να ξαναζεί, δικαιώνοντας τις προσπάθειες των κατοίκων του: παρέες απολαμβάνουν την πλατεία του χωριού, ενώ ξαναγίνονται πανηγύρια μετά από 30 χρόνια. Η συλλογική προσπάθεια και η αλληλεγγύη των κατοίκων της Εθιάς είχαν ως αποτέλεσμα το ερειπωμένο χωριό να γίνει ένας ζωντανός παραδοσιακός οικισμός.

«Μέσα από την απλότητα και την αμεσότητα της διήγησης των πρωταγωνιστών, δημιουργείται μια ενιαία αφήγηση, που σκοπό έχει την συμμετοχή και ταύτιση του θεατή με την ιστορία.

Η επιλεκτική χρήση αρχειακού υλικού των τελευταίων 30 ετών, πλάνα από τη σημερινή καθημερινότητα των κατοίκων, αλλά και η περιγραφή του ορεινού όγκου όπου βρίσκεται το χωριό, συμβάλλουν στην κατανόηση του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο εξελίσσεται μια ιστορία με έντονες συναισθηματικές μεταβολές. Στο επίκεντρο της εικόνας είναι πάντα οι άνθρωποι και οι διαφορετικές καταστάσεις που βιώνουν.

Στο φόντο είναι το χωριό και η διαδρομή του μέσα στα χρόνια. Τα ερείπια που έγιναν σπίτια. Τα καφενεία που άνοιξαν, τα δέντρα που πρασίνησαν, η μοναξιά και η εγκατάλειψη, τα παιδιά που γύρισαν και παίζουν στην πλατεία. Εικόνες που είναι τόσο έντονες όσο και διαφορετικές μεταξύ τους».