Tι λένε οι θεατές για την κρίση στον πολιτισμό;

«Μου φαίνεται αδιανόητο που στην κυβέρνηση δεν μπορούν να συλλάβουν αυτήν την αναγκαιότητα για τέχνη και να μεριμνήσουν αναλόγως»

‘Ερχεται ένα μοναχικό και σκληρό καλοκαίρι χωρίς τροφή για τη σκέψη και το συναίσθημα. Αυτό σκεφτόμουν σταχυολογώντας τα θεάματα που δρομολογούνται για φέτος. Ακόμα και το υποτυπώδες Φεστιβάλ που τελικά θα διοργανωθεί συμβάλλει στο άνυδρο τοπίο. ‘Εχουν χαθεί τα στοιχεία της πρωτοπορίας και του πειραματισμού από παλαιάς κοπής παραστάσεις και εκδηλώσεις που παραπέμπουν σε Φεστιβάλ της δεκαετίας του ’80. Κρίμα.

Είχα μεγάλη ανάγκη από μια καλή παράσταση σε ανοιχτό χώρο που τόσο διαφέρει από την χειμερινή εμπειρία παραστατικής θέασης. Το χειμώνα το θέατρο είναι “σκυφτό”, εσωστρεφές – το καλοκαίρι είναι αλλιώς… Κι επίσης, μου έχουν λείψει οι εικαστικές βόλτες. Θέλω να επισκεφθώ επιτέλους το Μουσείο Γουλανδρή, να περπατήσω ανάμεσα στα έργα – αφού τίποτα δεν μπορεί να υποκαταστήσει την σωματικότητα μιας εικαστικής έκθεσης.

Την ίδια ώρα, αναρωτιέμαι: Τι απ’ όλα αυτά που τόσο αγαπώ θα επιβιώσει μέχρι το χειμώνα; Πως θα βγάλουν το καλοκαίρι όλοι αυτοί οι άνθρωποι;

Μέχρι τώρα, η σχέση μου με την τέχνη ήταν στενή κι αδιάλλειπτη. Δεν ξέρω αν σ’ αυτήν πρέπει να συμπεριλάβω τις πρώτες επιθεωρήσεις της Ελεύθερης Σκηνής που παρακολούθησα με τους γονείς μου. Πάντως, από το σχολείο με το θεσμό δωρεάν εισιτηρίων της Μελίνας για τους μαθητές κι αργότερα με το φοιτητικό πάσο έχτισα μια σχέση με την Τέχνη, με το θέατρο κυρίως, που με καθόρισε πραγματικά. Ακούγεται κλισέ, το ξέρω. Αλλά είναι αλήθεια. ‘Ηταν η Τέχνη που πάντοτε με τροφοδοτούσε· που με όρισε ως άνθρωπο και που αφομοιώθηκε τόσο φυσικά μέσα στην καθημερινή μου σχέση με τα πράγματα. Είναι, άλλωστε, λογικό από τη στιγμή που ερευνά τις πτυχές των ανθρώπινων ορίων. Κι είναι επόμενο να έχει επηρεάσει βαθιά τον ψυχισμό μου.

Τώρα, αυτή η βίαιη διακοπή… Μου φαίνεται αδιανόητο που στην κυβέρνηση δεν μπορούν να συλλάβουν αυτήν την αναγκαιότητα για τέχνη και να μεριμνήσουν αναλόγως. Τουλάχιστον, ας στηρίξουμε εμείς την τέχνη. Παίρνοντας τα μέτρα ασφαλείας να μπούμε στα θέατρα, στις σκηνές, παντού.

credit: Unsplash – Gilber Franco

«Νιώθω πως δεν περνούν οι μέρες, πως δεν έχω να κάνω κάτι σημαντικό»

Κάθε Δευτέρα με τον κολλητό μου πηγαίναμε στο θέατρο. ‘Οχι μόνο τις Δευτέρες αλλά κυρίως αυτές. Γενικά, πάω θέατρο συχνά και τιμώ τις συναυλίες τα καλοκαίρια. Είμαι από τους τυχερούς που μένουν δίπλα στον Πολυχώρο Λιπασμάτων στην Δραπετσώνα κι εκεί έχω δει τους πάντες να τραγουδούν. Το περίμενα, λοιπόν, αυτό το καλοκαίρι. Και για τις συναυλίες του και για να πάω Επίδαυρο. Οπότε τώρα, με την δεδομένη συνθήκη, έχω πραγματικά πονέσει. Νιώθω πως δεν περνούν οι μέρες, πως δεν έχω να κάνω κάτι σημαντικό.

Παρόλα αυτά, δεν νομίζω να το τολμήσω για ο,τιδήποτε οργανωθεί. ‘Εχω τη δέσμευση ενός ευπαθούς ατόμου στην οικογένεια μου και δεν θα το ρισκάρω. Ακόμα και τώρα σε ανοιχτούς χώρους δεν θα το ρισκάρω. Τουλάχιστον, μέχρι να δω πως θα εξελιχθεί η κατάσταση.

Από την άλλη κρατώ μια επαφή, ενημερώνομαι για τις διεκδικήσεις των καλλιτεχνών, καταλαβαίνω τ’ αδιέξοδα τους. Πάντα πίστευα ότι η τέχνη είναι μέσα στη ζωή, απολύτως αναγκαία δηλαδή, αλλά τώρα συνειδητοποιώ και τις δικές τους ανάγκες.