Το συγκινητικό κείμενο του σκηνοθέτη Christopher Nolan για το μέλλον του σινεμά

Με αφορμή το υποχρεωτικό κλείσιμο των κινηματογράφων, λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, και της προσωρινής απόλυσης των εργαζομένων σε αρκετές πολιτείες των ΗΠΑ, ο 49χρονός δημιουργός Christopher Nolan, σκηνοθέτης των ταινιών «Memento», «Σκοτεινός Ιππότης», «Inception» κ.α., σε άρθρο του στην αμερικάνικη εφημερίδα Washington Post, στέλνει ένα συγκινητικό μήνυμα αναγνώρισης της αξίας εκείνων που εργάζονται πίσω από τους προβολείς της βιομηχανίας του θεάματος και της ζωτικής σημασίας που έχουν οι κινηματογράφοι για τη συλλογική κοινωνική ζωή.

«…Όταν οι άνθρωποι σκέφτονται το σινεμά, το μυαλό τους πρώτα πηγαίνει στους αστέρες, τα στούντιο, τη λάμψη. Όμως η βιομηχανία κινηματογράφου αφορά τα πάντα: Εκείνους που εργάζονται στα ταμεία, που λειτουργούν τις μηχανές, που κόβουν τα εισιτήρια, κλείνουν ταινίες, πωλούν διαφήμιση και καθαρίζουν τουαλέτες στα τοπικά σινεμά. «Συνηθισμένοι» άνθρωποι, πολλοί από τους οποίους πληρώνονται με την ώρα και όχι με κανονικό μισθό και κερδίζουν τα προς το ζην δουλεύοντας στον πιο προσιτό και δημοκρατικό τόπο συγκέντρωσης της κοινότητάς μας», ενώ προσθέτει: «Ως δημιουργός, η δουλειά μου θα παρέμενε ανολοκλήρωτη χωρίς εκείνους τους εργαζομένους και το κοινό , το οποίο υποδέχονται».

Στη συνέχεια του άρθρου, ο Christopher Nolan παραδέχεται ότι το παρόν των κινηματογράφων, την εποχή του κορονοϊού, είναι αρκετά σκοτεινό και καλεί σε στήριξη τόσο των εταιρειών όσο και των εργαζομένων: «Δεν το οφείλουμε μόνο στους 150,000 εργαζομένους αυτής της υπέροχης αμερικάνικης βιομηχανίας να τους συμπεριλάβουμε σε εκείνους που θα βοηθήσουμε, το χρωστάμε στον εαυτό μας. Χρειαζόμαστε ότι το σινεμά έχει να μας προσφέρει». Παράλληλα, όμως, ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον και συμπληρώνει ότι «Όταν η κρίση ξεπεραστεί, η ανάγκη για συλλογική ανθρώπινη επαφή, η ανάγκη να ζήσουμε, να αγαπήσουμε, να γελάσουμε και να κλάψουμε όλοι μαζί, θα είναι ισχυρότερη όσο ποτέ άλλοτε».

Τέλος με έναν επίλογο εμποτισμένο από το πνεύμα της αλληλεγγύης και της σκιαγράφισης του κινηματογράφου ως μιας αξεπέραστης συλλογικής εμπειρίας, ο σκηνοθέτης καταλήγει: «Οι πιο σκληρά βαλλόμμενοι, αυτή τη στιγμή, είναι οι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις, όπως αυτές των κινηματογράφων, των οποίων όλη η γοητεία βασίζεται στο σπουδαιότερο ανθρώπινο ένστικτο – και αυτό που τώρα στρέφεται εναντίον μας, κάνοντας την κατάσταση ακόμη πιο δύσκολη: Την επιθυμία να βρισκόμαστε μαζί. Ίσως, όπως και εγώ, σκεφτόσουν ότι πήγαινες στο σινεμά για τον surround ήχο, τις σοκολάτες, το αναψυκτικό και το ποπ κόρν ή τους διάσημους αστέρες. Όμως, όχι. Ήμασταν εκεί ο ένας για τον άλλον.»

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.