«Βότσεκ»: Κάτι νέο γεννήθηκε στη Λυρική Σκηνή

Όταν έπεσε η αυλαία και καταλάγιασε το θερμό χειροκρότημα για όλους τους συντελεστές του «Βότσεκ», της όπερας του Άλμπαν Μπεργκ στην Εθνική Λυρική Σκηνή, βγήκα από την αίθουσα με ένα αίσθημα ευφορίας και με τη βεβαιότητα πως ήταν κάτι που δεν είχα ποτέ ξαναδεί σε αυτήν την αίθουσα, ούτε, πολύ περισσότερο, στο θέατρο «Ολύμπια».

Ασφαλώς δεν ήταν η πρώτη φορά που η Λυρική Σκηνή παρουσίαζε μια όπερα του 20ού αιώνα. Όμως ήταν η πρώτη φορά που ένα έργο του ευρωπαϊκού μουσικού μοντερνισμού δινόταν με τόσο ολοκληρωμένο τρόπο, χωρίς ψεγάδια, χωρίς να αφήνει χώρο για «ναι μεν, αλλά…»

Μεγάλο μέρος της επιτυχίας οφείλεται, αναμφίβολα, στη σκηνοθετική σύλληψη του Ολιβιέ Πυ, του γνωστού και από τις θεατρικές του συνεργασίες στην Ελλάδα διευθυντή του Φεστιβάλ της Αβινιόν, καθώς και του σταθερού συνεργάτη του, σκηνογράφου και ενδυματολόγου Πιερ-Αντρέ Βάιτς, που δημιούργησαν έναν κόσμο πάνω στη σκηνή, έναν κόσμο που δεν είναι άλλος από τον δικό μας.

Φωτό: Α. Σιμόπουλος

Όμως αυτός ο κόσμος μπόρεσε να ζωντανέψει χάρη στις δυνάμεις της ίδιας της Λυρικής Σκηνής. Από τον μαέστρο Βασίλη Χριστόπουλο, που διηύθυνε την Ορχήστρα της ΕΛΣ ώστε να φέρει σε πέρας ένα δύσκολο, μουσικά, έργο, μέχρι τους  μονωδούς που απέδειξαν πως, στα χέρια ενός εμπνευσμένου σκηνοθέτη όχι μονάχα μπορούν να ανταποκριθούν επάξια στις λυρικές απαιτήσεις του ρόλου αλλά εξίσου και στις θεατρικές. Η ερμηνεία του βαρύτονου Τάση Χριστογιαννόπουλου, στον ομώνυμο ρόλο, ήταν, από αυτή την άποψη πλήρης, λυρικά και θεατρικά, πλάθοντας έναν σύγχρονο τραγικό ήρωα, έναν «καλό άνθρωπο» που η «μικροφυσική της εξουσίας» θα οδηγήσει στην τρέλα και στον θάνατο…

Επάξια ανταποκρίθηκαν στους δύσκολους ρόλους τους και οι υπόλοιποι συντελεστές, οι Βασίλης Καβάγιας (Άντρες), Γιάννης Γιαννίσης (Γιατρός), Βαγγέλης Μανιάτης (Παραγιός Α’), Μιχάλης Ψύρρας (Παραγιός Β’), Χρήστος Λάζος (Στρατιώτης), Παναγιώτης Πρίφτης (Τρελός) και η Μαργαρίτα Συγγενιώτου (Μαργκρέτ), συχνά ακολουθώντας σκηνοθετικές επιλογές που παλιότερα ίσως σκανδάλιζαν ακόμη και τους ίδιους. Θα πρέπει να σημειωθεί ξεχωριστά η ερμηνεία του βρετανού τενόρου Πήτερ Χόαρ στον ρόλο του Λοχαγού που επέδειξε εξαιρετικές φωνητικές δυνατότητες, καθώς και του Πήτερ Ουέντ σε εκείνον του Αρχιτυμπανιστή, που μαζί με τη γερμανίδα υψίφωνο Ναντίνε Λένερ στον ρόλο της Μαρί συμπλήρωναν τη διανομή της παράστασης.

Φωτό: Βαλέρια Ισάεβα

Όταν, πριν από μερικές εβδομάδες, είχε παρουσιαστεί η νέα διαφημιστική καμπάνια της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, βασική ιδέα της οποίας αποτελεί η έννοια της «γέννησης», ίσως κάποιοι να την θεώρησαν υπερφίαλη –άλλωστε το λυρικό μας θέατρο κουβαλά στις πλάτες του μια ιστορία 80 χρόνων, με τα θετικά της και με τα αρνητικά της. Μετά την παραγωγή του «Βότσεκ», όμως, θα πρέπει να ξανασκεφτούν τις αντιρρήσεις τους. Γιατί με αυτήν η Λυρική Σκηνή απέδειξε ότι πραγματικά κάτι νέο γεννιέται…

Τα εισιτήρια για τις δύο τελευταίες παραστάσεις του «Βότσεκ», την Παρασκευή 31/1 (στις 20.00) και την Κυριακή 2/2 (στις 18.30) είναι σχεδόν εξαντλημένα, όμως αξίζει να προσπαθήσετε να βρείτε κάποιο ακόμη αδιάθετο. Το αποτέλεσμα θα σας αποζημιώσει!