«Ο Ουρανός Κατακόκκινος», σε σκηνοθεσία Σοφίας Παπουτσόγλου επιστρέφει στο FAUST Bar – Theatre – Arts

«Ο Ουρανός Κατακόκκινος», ο μονόλογος της Λούλας Αναγνωστάκη που παρουσιάστηκε με επιτυχία στο θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Σοφίας Παπουτσόγλου, συνεχίζει από Πέμπτη 3 Οκτωβρίου 2019 στις 21:00 στο FAUST Bar Theatre Arts, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Είκοσι χρόνια μετά το πρώτο του ανέβασμα στο Εθνικό Θέατρο (1998) σε σκηνοθεσία Βίκτωρος Αρδίττη, «ο Ουρανός Κατακόκκινος» επανέρχεται στο προσκήνιο υπό τη σκηνοθετική ματιά της Σοφίας Παπουτσόγλου, που υποδύεται τη Σοφία Αποστόλου, μία γυναίκα αποφασισμένη να συνεχίσει τη δική της επανάσταση, άνευ ορίων και άνευ όρων.

Η παράσταση υπό αυτή τη μορφή, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο 2ο Φεστιβάλ Θεατρικού μονολόγου τον Οκτώβριο 2018, στον Πολυχώρο ΕύΠολις Θέατρο στο Ν. Κόσμο, λαμβάνοντας τον 3ο έπαινο. Ακολούθησαν τέσσερις ακόμα  παραστάσεις στο ίδιο θέατρο και μια παρουσίαση τον Απρίλιο του 2019 στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Γυναικείων Φυλακών ΙΙ Κορυδαλλού.

Πρωταγωνιστής πάντοτε ο Άλλος, αυτός που βρίσκεται και δεν βρίσκεται ανάμεσα μας. Πρόσωπα που ακροβατούν ευάλωτα ανάμεσα στην απουσία και στην παρουσία. Οι ηττημένοι του εμφυλίου, οι κυνηγημένοι και οι απόκληροι του μετεμφυλιακού κράτους, παράνομοι, οι νέοι που ονειρεύονται να βρεθούν μακριά μα πάντοτε μένουν σε ένα παρόν εγκλωβισμένο.

Η Σοφία Αποστόλου, γόνος μιας αστικής οικογένειας, καθηγήτρια γαλλικής στο Δημόσιο με ανώτερες σπουδές στη Φιλολογία, κάτοχος επίσης της αγγλικής και της ρωσικής, χήρα ενός ωραίου άντρα,  αλλά κομμουνιστή, απολυθείσα λόγω αλκοολισμού, ζει πια απέναντι από τις φυλακές Κορυδαλλού όπου είναι έγκλειστος ο άσχημος και αφελής γιος της.

Ένας μονόλογος με τις σκέψεις μιας γυναίκας για τη ζωή, τις ελπίδες και τα όνειρα που διαψεύδονται μαζί με τις αξίες και τις ιδεολογίες της, με την ίδια να μπλέκεται μαζί με το παιδί της σε περίεργες «μπίζνες» εμπορίου κοριτσιών από χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού.

«Η Αναγνωστάκη, αφήνει την ηρωίδα της να μιλήσει με σαρκαστικό χιούμορ για τις ωραίες και λίγο επικίνδυνες μέρες, τα όνειρα που γκρεμίζονται μαζί με τις αξίες και τις ιδεολογίες, που διαψεύδονται και να σταθεί στο ύψος της χωρίς να αναζητά την συμπάθεια μας. Αντίθετα νιώθει περήφανη για τον άσχημο και ηλίθιο γιο, που επισκέπτεται στις φυλακές. Πρόκειται για μια πινακοθήκη ανθρώπων με αξιοπρέπεια, που το παρελθόν τους αποτελεί αναπόδραστο κομμάτι του παρόντος τους και τους έχει κάνει αυτό, που είναι σήμερα. Και συχνά αυτό το κάποτε είναι πολύ πιο ισχυρό.»