Όταν ο Μίμης Φωτόπουλος ζωγράφιζε με γραμματόσημα

Ο Μίμης Φωτόπουλος (1913-1986) υπήρξε ένας από τους περισσότερο γνωστούς και αγαπημένους ηθοποιούς του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, αλλά και του θεάτρου.

Λιγότεροι γνωρίζουν μια άλλη δημιουργική του πλευρά, αυτή του ιδιότυπου ζωγράφου, τέχνη στην οποία στράφηκε στους δύσκολους καιρούς της δικτατορίας.

Χρησιμοποιώντας ως υλικό του τα γραμματόσημα, δημιούργησε κολλάζ που αποτυπώνουν τοπία, πορτραίτα, νεκρές φύσεις και θρησκευτικά θέματα εμπνευσμένα από το Βυζάντιο και τον δυτικό Μεσαίωνα. Ο Μίμης Φωτόπουλος αντιμετώπιζε κάθε γραμματόσημο ως πηγή πολλών επιμέρους διαφορετικών σχημάτων, τα οποία χρησιμοποιούσε σαν «ψηφίδες» για να δημιουργήσει σύνθετα κολλάζ, πραγματικά ζωγραφικά ψηφιδωτά. Πρόκειται για έργα με ποικίλες εικαστικές ποιότητες, ιδιαίτερη αίσθηση των χρωματικών αξιών και λεπτή διακοσμητικότητα.

Ο ίδιος έλεγε για την επιλογή του να χρησιμοποιήσει τα γραμματόσημα προκειμένου να βρει την εικαστική του έκφραση: «Τη ζωή μου την έχτισα πετραδάκι-πετραδάκι, το ίδιο και τους ρόλους μου στο θέατρο. Κι αυτά τα εκατοντάδες σχήματα και χρώματα που είναι μέσα μου, ήθελα να τα χτίσω πετραδάκι-πετραδάκι, γι’ αυτό διάλεξα τα γραμματόσημα. Όταν συνταιριάζω τα κομματάκια, νομίζω πως είμαι ένας μικρός θεός, που παίρνει κάτι άχρηστα χαρτάκια και φέρνει στο φως ένα κομμάτι από τον κόσμο που κρύβεται μέσα του».

Μια επιλογή από αυτά τα ζωγραφικά κολλάζ, που αναδεικνύουν έναν «άλλο» Μίμη Φωτόπουλο, παρουσιάζονται, με επιμέλεια Δημήτρη Αστερίου, μέχρι τις 23 Μαΐου στη Δημοτική Πινακοθήκη Νίκαιας – Αγ. Ι. Ρέντη, σε συνεργασία με την Πνευματική Εστία Νίκαιας.

Ο Μίμης Φωτόπουλος γεννήθηκε στη Ζάτουνα Γορτυνίας το 1913. Παρακολούθησε δυο χρόνια φιλολογία στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Το 1930 περνάει μετά από εξετάσεις στο Εθνικό Θέατρο. Το διάστημα μέχρι τον πόλεμο παίζει σε διάφορους θιάσους στην Αθήνα και σε μπουλούκια την επαρχία. Την ίδια εποχή γράφει ποιήματα για τα οποία το 1940 παίρνει κρατικό έπαινο. Τον Γενάρη του 1945, κι ενώ οι εμφύλιες συγκρούσεις στην Αθήνα δεν έχουν τελειώσει, συλλαμβάνεται από τις βρετανικές δυνάμεις «κατά λάθος» και στέλνεται σε στρατόπεδο στη Βόρεια Αφρική. Τις αναμνήσεις του από την Ελ Ντάμπα θα περιγράψει αργότερα στο ομώνυμο βιβλίο του, που επανεκδόθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις 24 Γράμματα και παρουσιάστηκε κατά τα εγκαίνια της έκθεσης. Όταν απελευθερώνεται συνεχίζει να δουλεύει στο θέατρο και το 1948 έρχεται η πρώτη μεγάλη επιτυχία στην επιθεώρηση «Άνθρωποι, άνθρωποι», την οποία θα ακολουθήσουν δεκάδες άλλες, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο. Έγραψε τρία βιβλία και πέντε ποιητικές συλλογές, καθώς επίσης και θεατρικά έργα.