Δέκα και ένα άλμπουμ (από το 2018) που αξίζει να ακούσετε

Η ερώτησή μου και φέτος είναι …τι λίστες με τα καλύτερα  να κάνεις όταν βγαίνουν συνεχώς τόσες ωραίες μουσικές; Αφού και φέτος βγήκαν εξαιρετικά πράγματα, σε μια συνεχή, ασταμάτητη ροή μουσικής, άλμπουμ που δεν προλαβαίνουν καλά –καλά να ακουστούν και περνάνε αθόρυβα ενώ  θα έπρεπε να παίζουν σε full volume.

Ηταν μια χρονιά που το hip hop κέρδισε άνετα το παιχνίδι, που η soul επαναπροσδιορίστηκε,  που  οι μουσικές του κόσμου έπιασαν με νέους τρόπους και ιδέες τον σφυγμό της εποχής, που η αmericana και  η folk προσπέρασαν το ροκ και του έστειλαν χαιρετίσματα.

Αλλά αν (οι λίστες)  είναι ακόμη μια ευκαιρία να ακούσουμε καλή μουσική- γιατί όχι; Ιδού ακόμη μία με άλμπουμ που ξεχώρισα και βγήκαν μέσα το ‘18 (…και σιγά μην είναι μόνο αυτά).

Mick Jenkins – Pieces Of Α Μan. Από το Σικάγο και με έμπνευση από Gil Scott Heron, ο Μick Jenkins έβγαλε φέτος ένα από τα καλύτερα hip hop _jazz άλμπουμ, γεμάτο από έξυπνες ιδέες και ταλέντο.

Νοname – 25 Rooms. Ακούγοντας και πάλι το mixtape Telephone που είχε κυκλοφορήσει παλιότερα η Noname, αποδείχτηκε πολύ σοφό που δεχτήκαμε την κλήση. Γιατί στο φετινό της  “25 Rooms” η Noname απογειώνεται όχι μόνο στα λόγια- στους στίχους στη ροή τους- αλλά και σαν δυναμική και με ουσία παρουσία, με μια έξοχη παραγωγή.

Travis Scott  – Astroworld.  Κάποια στιγμή όλοι διασταυρώνονται με τον ράπερ που ανοίγει  την βεντάλια των ήχων του δυναμικά και  ευρηματικά ενώ παράλληλα επιταχύνει τους ρυθμούς του με καινούργιες προτάσεις και έχει πάντα κάτι ουσιαστικό να πει.

Janelle Monáe – Dirty Computer.  Ενστικτωδώς σκέφτεσαι Prince και αμέσως μετά πόσο έξυπνο, δημιουργικό και  απογειωμένο είναι αυτό το κορίτσι.  Σε όλη την διαδρομή της ως εδώ πάει από το καλό στο καλύτερο. Δικαίως το Dirty Computer έφτασε παντού.

Jack White – Boarding House Reach. Μπορεί το ροκ να είναι πεσμένο στα σχοινιά, αλλά τέτοια άλμπουμ σαν του Jack White που αντλεί από τα μπλουζ και την ιδιοσυγκρασία τους, του δίνουν δύναμη να σηκωθεί, να περάσει πάλι μέσα και να παλέψει.

Elvis Costello & the Imposters – Look Now.  Mπαίνει αυτόματα στις πιο ωραίες δουλειές του Elvis Costello (και όλες οι δουλειές του Elvis Costello είναι πολλών αστέρων). Εδώ θα θυμηθείτε την συνεργασία του με τον Burt Bacharach και όλη την μελωδική αύρα που φέρνει μαζί της.

Khruangbin – Con Todo el Mundo. Το τρίο από το Χούστον του Τέξας στο ονειρεμένο τους ψυχεδελικό, surf, καλειδοσκοπικό, φευγάτο, χωρίς σύνορα ταξίδι τους στον κόσμο. Δύσκολο το όνομά τους, αλλά αξίζει να καταγραφεί.

David Byrne – Αmerican Utopia.  Ο άνθρωπος που δεν σταματάει να είναι περίεργος για τα πάντα, να ανοίγει τα αυτιά του σε διαφορετκούς  ήχους, να διψάει για καινούργια πράγματα έχοντας πίσω του βουνά από άλλα υπέροχα, έκανε φέτος ένα ακόμη «ποίημα». Το Αmerican Utopia.

Kamasi Washington – Ηeaven and Earth.  Σαν σε διαστημική αποστολή σε σύμπαντα της τζαζ, ο Kamasi Washington σε Ουρανό και Γη με  funk, soul και κοσμικές δυνάμεις, όλα στην τζαζ περιπέτεια που κρατάει τον ακροατή  εύκολα και σταθερά συντονισμένο.

Rosalia – El Mal Querer. Το  νέο φλαμένκο της Ισπανίδας ζυμωμένο με dub και urban ήχους.  Μπορεί να μην ανακάλυψε τον κόσμο η Rosalia  αλλά ο φρέσκος αέρας είναι το πρώτο πράγμα που αναδύεται από το δεύτερο άλμπουμ της, το El Mal Querer.

Makaya McCraven – Universal Beings. Τζαζ από το Σικάγο –ηχογραφημμένο κυρίως στο Λος Άντζελες και από εκείνο το χαρμάνι όπου μπλέκονται μαζι οι avant guard εμπνεύσεις με το hip hop και τα ηλεκτρονικά «καλώδια» έτσι που ο ντράμερ Μakaya McCraver το «αφεντικό» του πρότζεκτ να αξίζει  τους προβολείς επάνω του όταν μας παρουσιάζει την organic beat (έτσι την περιγράφει) μουσική του.