Γιασεμί Κηλαηδόνη, ηθοποιός

Γεννήθηκα και έζησα μέχρι τα πέντε μου χρόνια στη Λάρισα. Στην ιδιαίτερη πατρίδα της μητέρας μου, που τα χρόνια εκείνα πρωτοστάτησε στη δημιουργία του Θεσσαλικού Θεάτρου. Έχω πολύ ευτυχισμένες αναμνήσεις κυρίως από την οικογένειά μου, τη γιαγιά μου τη Μαρία, τη θεία μου, τα ξαδέρφια μου. Επειδή λοιπόν, ως γνωστόν, “πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία”, τους ευχαριστώ για τα πολύτιμα εκείνα πρώτα χρόνια της ζωής μου.

Δεν υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή που να θυμάμαι ότι πήρα την απόφαση να γίνω ηθοποιός. Νομίζω ότι κουβαλούσα το “μικρόβιο” από την κοιλιά της μαμάς μου. Νομίζω όμως ότι η συνειδητοποίηση λειτούργησε κάπως ανασταλτικά με μένα, γιατί άργησα να το εκφράσω στους δικούς μου ανθρώπους.

Πάντα χαιρόμουν που η δική μου οικογένεια ήταν πιο ιδιαίτερη από αυτές που έβλεπα γύρω μου. Ζήσαμε έντονες στιγμές ως παιδιά σε πρόβες, περιοδείες, συναυλίες, γυρίσματα, παραστάσεις. Συχνά ανατρέχω στις μνήμες μου αυτές, τότε που οι γονείς μου ήταν νέοι – μου φαίνεται σαν να ήταν χτες….!

Δεν μπορώ ακόμα εύκολα να αφηγηθώ κάτι για τον Λουκιανό – μόνο να πω ότι ήμουν πολύ τυχερή που ήταν ο μπαμπάς μου.

Η μεγαλύτερη πρόκληση που έχω αντιμετωπίσει στο θέατρο ήταν αναμφίβολα το “Μαράν Αθά”! Ένας μονόλογος δυόμιση ωρών, σε μια πολύ ιδιόμορφη γλώσσα-ντοπιολαλιά, στον οποίο ενσαρκώνω δεκαεννέα ρόλους. Όταν πρωτοανέβηκε στο θέατρο το 2009, ήμουν μόλις 32 χρονών.

Δεν έχει κλείσει ακόμα ο κύκλος του “Μαράν Αθά”. Εκτός από τον κόσμο που πολύ συχνά μου ζητάει να το επαναλάβω, θέλω να επιστρέφω σ’αυτό γιατί με ανασυγκροτεί σαν ηθοποιό και σαν άνθρωπο.

Άννα Βαγενά, Γιασεμί Κηλαηδόνη, φωτογραφία από την παράσταση “Δυο γυναίκες χορεύουν”

Αυτό που φοβάμαι περισσότερο, είναι η απώλεια.

Η καλύτερη συμβουλή που μου έχουν δώσει για την αντιμετώπιση της ζωής, ήταν η συμβουλή του μπαμπά μου: “Κάνε τη δουλειά σου”

Το να μοιράζομαι τη σκηνή με τη μητέρα μου είναι δύσκολο, αλλά και πολύ ενδιαφέρον, γιατί συναντιόμαστε ξανά επί σκηνής μετά από 14 χρόνια. Αυτή τη φορά παίζοντας όχι ρόλους μάνας και κόρης, όπως έγινε στη “Φθινοπωρινή σονάτα” και στον “Γυάλινο κόσμο”, αλλά μιας ηλικιωμένης γυναίκας και της κοπέλας που την φροντίζει.

Το “Δυο γυναίκες χορεύουν” είναι ένα εξαιρετικό σύγχρονο καταλανικό έργο. Οι ηρωίδες είναι δυο γυναίκες, φαινομενικά εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους. Έχοντας άλλη ηλικία, μνήμες και επιθυμίες, με μόνο κοινό τη μοναξιά τους, σταδιακά γνωρίζονται, ενώνουν και ανατρέπουν μαζί τις ζωές τους.

Η στιγμή που μια γυναίκα γίνεται από κόρη, μάνα, είναι μοναδική. Νομίζω ότι έχω γίνει πιο επιεικής απέναντι στη μητέρα μου, τη συγχωρώ πιο εύκολα και προσπαθώ να κάνω κι εγώ -όπως και οι γονείς μου – το καλύτερο που μπορώ για το παιδί μου.

Χαρούμενη με κάνει να έχω αγκαλιά την κόρη μου και να μου χαμογελάει.