Calexico στο Ηρώδειο και Calexico forever!

Δηλαδή βρίσκονταν με κάποιο τρόπο, αφού εκεί ήταν ο John Convertino. Μαζί με τον Howe Gelb, ο John ως Giant Sand _τι μπάντα κι αυτή!_ είχε έρθει για συναυλία στην Αθήνα. Και είχα πάει να τους συναντήσω στο ξενοδοχείο που έμεναν για συνέντευξη, νομίζω μια από τις πρώτες μου στο πολιτιστικό των Νεων.

Μ’ άρεσε πολύ η μπάντα αλλά δεν θα μπορούσα να είχα φανταστεί πόσο δρόμο είχαμε μπροστά μας με τους Calexico στη συνέχεια, απο την Τουσόν της Αριζόνα που συνεχίζουν να επιστρέφουν στα μέρη μας- τώρα για δυο λάιβ στο Ηρώδειο 3 και 4 Ιουλίου. 

Και αυτό ακριβώς γινόταν κάθε φορά-ήχοι της ερήμου, τεξ-μεξ κιθάρες,ο ηλεκτρισμός του δρόμου, κάκτοι και ωκεανοί, τα τραγούδια τους να γυρίζουν τον κόσμο- με τον Joey Burns και τον John Convertino στο τιμόνι. Μια μπάντα από τα πολύπαθα σύνορα, Αμερικής και Μεξικού με τραγούδια για έναν κόσμο χωρίς σύνορα. Δεν υπήρχε περίπτωση να χαθούμε.

Κάθε χρόνο ας πούμε _έτσι, για το καλό_ προμηθεύομαι κατευθείαν από τα κεντρικά το Calexico-ημερολόγιο με τις μεξικάνικους ζωγραφιές, το ιγκουάνα γκρο-πλαν και τις μεξικάνικες γιορτές σημειωμένες (τις μέρες που εμφανίζονται στο Ηρώδειο, απλά το αναφέρω, είναι του Αποστόλου Θωμά και της Αγίας Ελισάβετ της Πορτογαλίας).

Αλλα οι Calexico _να τα λέμε αυτά_ δεν είναι μόνο η μπάντα με τους εκλεκτούς –ένας κι ένας!- μουσικούς που οι λάτιν φιέστες τρέχουν στο αίμα τους. Τα μουσικά τους ψαξίματα, οι επιρροές και οι εμπνεύσεις απλώνονται στον χάρτη και στον χρόνο:

Σε ροκενρόλ ηλεκτρικές λάμψεις και στέρεα μπλουζ, σε αλμυρά surf-rock και μίνιμαλ τζαζ χωράφια, στις μουσικές του κόσμου και υπέροχες «κούμπιες», σε ένα μπουζούκι ή ένα σιτάρ, καθώς ταξιδεύουν με ανοιχτά αυτιά, έτοιμοι για την επόμενη περιπέτεια.

Θα σου έλεγα να ανατρέξεις στις κυκλοφορίες τους μέσα στα χρόνια, σε τραγούδια-επιτυχίες και στα ιδιαίτερα soundtrack που έχουν γράψει, όπως το The Guard -και να το κάνεις- αλλά αρκεί και μόνο το καινούργιο τους, Τhe Thread That Keeps Us (που κυκλοφόρησε και αυτό από την City Slang) για να πιάσεις αμέσως το νήμα της ιστορίας.

Με ήχους και ηχώ από την Λατινική Αμερική και τον ωκεανό, από τις surf μπάντες των 60ς και την Αφρική, μπλέκονται με τον δυνατό αέρα του Ελ Πάσο που λένε ότι δεν σταματάει ποτέ και φέρνει μαζί το αλύχτισμα των κογιότ και μικρές μελωδίες – με το νου και την καρδιά τους στον άνθρωπο δίπλα, στις ψυχές που ζουν στα σύνορα, περισσότερο σήμερα από ποτέ. Ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς, που θα έχει και στα highlight της –βάζω στοίχημα- τις δυο βραδιές που οι Calexico θα παίξουν κάτω από την Ακρόπολη.