Κι αν οι «Βάκχες» άκουγαν Metallica;

Ο θεός Διόνυσος, ως ήρωας του Ευριπίδη στις «Βάκχες», κατευθύνεται προς τη Θήβα με σκοπό να επιβάλει τη λατρεία του. Όμως, ο Πενθέας, ο βασιλιάς της πόλης, καθώς αμετακίνητος αρνείται να τον αποδεχτεί, δοκιμάζει μια φριχτή μοίρα: Η μητέρα του Αγαύη, έχοντας ήδη πέσει θύμα της διονυσιακής μανίας, τον δολοφονεί βάρβαρα στο δάσος του Κιθαιρώνα… Η θεϊκή παραφορά στις, κατά Μπινιάρη, «Βάκχες» βιώνεται μέσα από την οργισμένη ροκ που φέρνει την αρχαία τραγωδία αντιμέτωπη με την ροκ συναυλία.

Στο ίδιο mood, ο θίασος της παράστασης – Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Χρήστος Λούλης, Γιώργος Γάλλος, Αμάλια Μπένετ, Εύη Σαουλίδου, Αννα Καλαϊτζίδου, Κωνσταντίνος Σεβδαλής, Χάρης Χαραλάμπους και ο ίδιος ο σκηνοθέτης – φτιάχνουν ειδικά για το Monopoli μια εναλλακτική play list προσκύνημα, τρόπον τινά, στο θεό Διόνυσο. Μια λίστα γεμάτη από μικρούς και μεγάλους θεούς της ροκ που κι αυτοί λατρεύτηκαν μέσα από μουσικές τελετές θρησκευτικής αποθέωσης.

Γιώργος Γάλλος 

Επιλέγει το «Thunderstruck» των AC/DC
Θα ήταν ένα κομμάτι που θα είχε τη μουσική από το «Thunderstruck» των AC/DC με τους στίχους από το νανούρισμα «Βλέφαρό μου» του Νίκου Κυπουργού. Η παράστασή μας έχει μια άγρια τρυφερότητα.

Άννα Καλαϊτζίδου

Επιλέγει το «One way or another» από τους Blondie
Χωρίς σχόλιο.

 Καρυοφυλλιά Καραμπέτη

Επιλέγει το «Τhe Celebration of the Lizard» από τους Doors
Το τραγούδι έχει μια ατμόσφαιρα συγγενική με την παράστασή μας. Είναι μια καταβύθιση στο ασυνείδητο, μια προσπάθεια διαφυγής από έναν κόσμο συντηρητισμού και διαφθοράς σε ένα μυστηριακό σύμπαν ελευθερίας και ομορφιάς. Άλλωστε ο Τζιμ Μόρισον έβλεπε τον εαυτό του ως ένα σύγχρονο Διόνυσο, ένα σαμάνο που ήθελε να οδηγήσει τη νεότερη γενιά σε ένα ανώτερο επίπεδο συνείδησης και ύπαρξης. (https://genius.com/The-doors-celebration-of-the-lizard-king-lyrics)

Χρήστος Λούλης 

Επιλέγει το «Enter Sandman» των Metallica
Όχι μόνο για τη δύναμη και την απαράμιλλη μουσική του, αλλά και για τους στίχους που προειδοποιούν, που παρεμβαίνουν σε μια φαινομενικά ασφαλή κατάσταση ζωής, για τον ερχομό του Sandman, ενός δαίμονα που έρχεται στον ύπνο για να σε ξυπνήσει… Για τη μετάβαση από έναν ύπνο που μοιάζει με ξύπνιο, σε έναν ξύπνιο που σε βρίσκει στον ύπνο!

Αμάλια Μπένετ 

Επιλέγει το «Henry Lee» από τους PJ Harvey και Nick Cave 
Σε αυτό το ερωτικό τραγούδι δολοφονίας η γυναίκα είναι ο δράστης του εγκλήματος και ο άνδρας το θύμα. Πρόκειται για μια ανατροπή του κλασικού σεναρίου, όπου η γυναίκα είναι το θύμα. Όπως και στο άλλο πασίγνωστο ντουέτο «Where the Wild Roses Grow» με τον Nick Cave και την Kylie Minogue. Στις «Βάκχες» ο κλασικός γυναικείος ρόλος του προτύπου ηθικής ανατρέπεται κι ελευθερώνεται από τα κοινωνικά, ηθικά και ερωτικά δεσμά με τρόπο λαμπερό, αλλά και τραγικό. Είναι εκείνη που αποπλανεί, κυνηγά και σκοτώνει.

Άρης Μπινιάρης 

Επιλέγει το «Negative creep» από τους Nirvana
Χωρίς σχόλιο.
 

Εύη Σαουλίδου 

Επιλέγει το «Anarchy in the UK» των Sex Pistols
Για την αιώνια προσπάθεια ενός νέου θεού να ταράζει τη στείρα σταθερότητα.

Κωνσταντίνος Σεβδαλής 

Επιλέγει το «Pharaoh’s dance» από τον Miles Davis
Επειδή η ροκ δεν είναι η πιο κοντινή μουσική σε μένα, προσπάθησα πολύ για να στείλω το παρακάτω κομμάτι (και όχι τραγούδι). Πλησίασα την έννοια της ροκ περισσότερο σαν αίσθηση παρά σαν μια ταμπέλα μουσικής κι έτσι τράβηξα μέχρι την ψυχεδέλεια, όπου θεωρώ ότι είναι ένα πεδίο όπου πολλά ‘ροκ’ συμβάντα μπορούν να γεννηθούν…

Χάρης Χαραλάμπους 

Επιλέγει το «Paranoid Android» από τους Radiohead
Ένα τραγούδι που σαν προσευχή μας καλεί να απαλλαγούμε από τα περιττά δεσμά του νου και να εμπιστευτούμε περισσότερο τον βαθύτερο ανθρώπινο πυρήνα μας, τα ένστικτα μας.