MENU
Κερδίστε Προσκλήσεις
ΔΕΥΤΕΡΑ
22
ΑΠΡΙΛΙΟΥ
ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

Κι αν οι «Βάκχες» άκουγαν Metallica;

Οι πρωταγωνιστές της νέας σκηνοθεσίας του Αρη Μπινιάρη για τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση επιλέγουν το soundtrack της παράστασης με ηλεκτρικές κιθάρες και ντραμς σε αφθονία από brit post rock έως american classic rock. Γιατί ο Διόνυσος δίνει συναυλία. Φωτογραφίες: Νικ Νάϊτ, Ελίνα Γιουνανλή

author-image Στέλλα Χαραμή

Ο θεός Διόνυσος, ως ήρωας του Ευριπίδη στις «Βάκχες», κατευθύνεται προς τη Θήβα με σκοπό να επιβάλει τη λατρεία του. Όμως, ο Πενθέας, ο βασιλιάς της πόλης, καθώς αμετακίνητος αρνείται να τον αποδεχτεί, δοκιμάζει μια φριχτή μοίρα: Η μητέρα του Αγαύη, έχοντας ήδη πέσει θύμα της διονυσιακής μανίας, τον δολοφονεί βάρβαρα στο δάσος του Κιθαιρώνα… Η θεϊκή παραφορά στις, κατά Μπινιάρη, «Βάκχες» βιώνεται μέσα από την οργισμένη ροκ που φέρνει την αρχαία τραγωδία αντιμέτωπη με την ροκ συναυλία.

Στο ίδιο mood, ο θίασος της παράστασης – Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Χρήστος Λούλης, Γιώργος Γάλλος, Αμάλια Μπένετ, Εύη Σαουλίδου, Αννα Καλαϊτζίδου, Κωνσταντίνος Σεβδαλής, Χάρης Χαραλάμπους και ο ίδιος ο σκηνοθέτης – φτιάχνουν ειδικά για το Monopoli μια εναλλακτική play list προσκύνημα, τρόπον τινά, στο θεό Διόνυσο. Μια λίστα γεμάτη από μικρούς και μεγάλους θεούς της ροκ που κι αυτοί λατρεύτηκαν μέσα από μουσικές τελετές θρησκευτικής αποθέωσης.

Γιώργος Γάλλος 
Vakxes Gallos

Επιλέγει το «Thunderstruck» των AC/DC
Θα ήταν ένα κομμάτι που θα είχε τη μουσική από το «Thunderstruck» των AC/DC με τους στίχους από το νανούρισμα «Βλέφαρό μου» του Νίκου Κυπουργού. Η παράστασή μας έχει μια άγρια τρυφερότητα.

Άννα Καλαϊτζίδου
Vakxes Kalaitzidou

Επιλέγει το «One way or another» από τους Blondie
Χωρίς σχόλιο.

 Καρυοφυλλιά Καραμπέτη
Vakxes Karabeti

Επιλέγει το «Τhe Celebration of the Lizard» από τους Doors
Το τραγούδι έχει μια ατμόσφαιρα συγγενική με την παράστασή μας. Είναι μια καταβύθιση στο ασυνείδητο, μια προσπάθεια διαφυγής από έναν κόσμο συντηρητισμού και διαφθοράς σε ένα μυστηριακό σύμπαν ελευθερίας και ομορφιάς. Άλλωστε ο Τζιμ Μόρισον έβλεπε τον εαυτό του ως ένα σύγχρονο Διόνυσο, ένα σαμάνο που ήθελε να οδηγήσει τη νεότερη γενιά σε ένα ανώτερο επίπεδο συνείδησης και ύπαρξης. (https://genius.com/The-doors-celebration-of-the-lizard-king-lyrics)

Χρήστος Λούλης 
Vakxes Loulis

Επιλέγει το «Enter Sandman» των Metallica
Όχι μόνο για τη δύναμη και την απαράμιλλη μουσική του, αλλά και για τους στίχους που προειδοποιούν, που παρεμβαίνουν σε μια φαινομενικά ασφαλή κατάσταση ζωής, για τον ερχομό του Sandman, ενός δαίμονα που έρχεται στον ύπνο για να σε ξυπνήσει… Για τη μετάβαση από έναν ύπνο που μοιάζει με ξύπνιο, σε έναν ξύπνιο που σε βρίσκει στον ύπνο!

Αμάλια Μπένετ 
Vakxes Benet

Επιλέγει το «Henry Lee» από τους PJ Harvey και Nick Cave 
Σε αυτό το ερωτικό τραγούδι δολοφονίας η γυναίκα είναι ο δράστης του εγκλήματος και ο άνδρας το θύμα. Πρόκειται για μια ανατροπή του κλασικού σεναρίου, όπου η γυναίκα είναι το θύμα. Όπως και στο άλλο πασίγνωστο ντουέτο «Where the Wild Roses Grow» με τον Nick Cave και την Kylie Minogue. Στις «Βάκχες» ο κλασικός γυναικείος ρόλος του προτύπου ηθικής ανατρέπεται κι ελευθερώνεται από τα κοινωνικά, ηθικά και ερωτικά δεσμά με τρόπο λαμπερό, αλλά και τραγικό. Είναι εκείνη που αποπλανεί, κυνηγά και σκοτώνει.

Άρης Μπινιάρης 
Vakxes Biniaris

Επιλέγει το «Negative creep» από τους Nirvana
Χωρίς σχόλιο.
 

Εύη Σαουλίδου 
Vakxes Saoulidou

Επιλέγει το «Anarchy in the UK» των Sex Pistols
Για την αιώνια προσπάθεια ενός νέου θεού να ταράζει τη στείρα σταθερότητα.

Κωνσταντίνος Σεβδαλής 
Vakxes Sevdalis

Επιλέγει το «Pharaoh’s dance» από τον Miles Davis
Επειδή η ροκ δεν είναι η πιο κοντινή μουσική σε μένα, προσπάθησα πολύ για να στείλω το παρακάτω κομμάτι (και όχι τραγούδι). Πλησίασα την έννοια της ροκ περισσότερο σαν αίσθηση παρά σαν μια ταμπέλα μουσικής κι έτσι τράβηξα μέχρι την ψυχεδέλεια, όπου θεωρώ ότι είναι ένα πεδίο όπου πολλά ‘ροκ’ συμβάντα μπορούν να γεννηθούν…

Χάρης Χαραλάμπους 
Vakxes Haralabous

Επιλέγει το «Paranoid Android» από τους Radiohead
Ένα τραγούδι που σαν προσευχή μας καλεί να απαλλαγούμε από τα περιττά δεσμά του νου και να εμπιστευτούμε περισσότερο τον βαθύτερο ανθρώπινο πυρήνα μας, τα ένστικτα μας.

Περισσότερα από Art & Culture
VIMA_WEB3b