MENU
Κερδίστε Προσκλήσεις
ΤΕΤΑΡΤΗ
24
ΑΠΡΙΛΙΟΥ
ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

Οι θεατρικές ερμηνείες που ξεχωρίσαμε το 2017

Οι ηθοποιοί στις καλύτερες και πιο δυναμικές στιγμές τους όπως τους διακρίναμε μέσα από τη σεζόν 2016-2017.

author-image Στέλλα Χαραμή

Οι λίστες οι… καλές, αυτές των ετήσιων απολογισμών αρέσκονται σε στρογγυλούς αριθμούς. Ξεχωρίζουν και παρουσιάζουν δέκα – το πολύ δώδεκα σημεία. Βέβαια, οι κανόνες είναι για να μην τηρούνται. Και με δεδομένο ότι η προηγούμενη θεατρική περίοδος ήταν ιδιαίτερα παραγωγική, μια χρονιά καλών παραστάσεων, ωραίων επιλογών και πληθωρικών διανομών, οι κανόνες όφειλαν να σπάσουν για να συμπεριλάβουν τόσες δυναμικές παρουσίες που έκαναν την σκηνή να τους ανήκει.

Ο Ορφέας Αυγουστίδης στον «Αμερικάνικο βούβαλο»

Ermineies Avgoustidis
Παρά το γεγονός ότι η σκηνική του εξωστρέφεια είναι πιο ορατή στην κωμωδία κατάφερε να αποδώσει την τραγικότητα του ήρωα του Μάμετ, ενός αφελή φτωχοδιάβολου και το σημαντικότερο να λειτουργήσει καταλυτικά μεταξύ των πολύπειρων Μπέζου και Φιλιππίδη.

Η Μαρία Καλλιμάνη στο «Colossus»

Ermineies Kallimani
Χάρη στην καθοδήγηση του Θάνου Παπακωνσταντίνου, εμφάνισε ένα ολότελα διαφορετικό ερμηνευτικό πρόσωπο, αριστοτεχνικά υπάκουο στη φόρμα. Μια μανική ερμηνεία – που σημειωτέον προέκυψε μετά από δέκα ημέρες πρόβας.

Η Αλεξία Καλτσίκη στο «Θερισμό»

Ermineies Kaltsiki

Αφομοίωσε ιδανικά το κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη – σ’ ένα σύνολο εξαιρετικών συμπρωταγωνιστών – αποτυπώνοντας όλες τις διαδρομές του κειμένου: Τους υπαινιγμούς, τις εκρήξεις, την ελαφρότητα και την απόγνωση όλα μέσα από μια λεπτά αποστασιοποιημένη ματιά.

Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στην «Πλατεία ηρώων» και στους «Πέρσες»

Ermineies Karaberi2
Μέσα σε μια περίοδο άθλων (και μάλιστα διαδοχικών) ενθουσίασε σε δύο εντελώς διαφορετικές, υφολογικά, παραστάσεις: Από τη μια για την εντελή σύνδεση λόγου, έκφρασης και σωματικότητας στο ρόλο μιας απελπισμένης οικονόμου που “χηρεύει” από πνευματικό οδηγό (Πλατεία Ηρώων) και από την άλλη για τη γενναιοδωρία και τη διαθεσιμότητα της να αναμετρηθεί με τον τραγικό λόγο της Άτοσσας δοκιμάζοντας ακόμα κι ένα δερβίσικο χορό στη διάρκεια του. Καθηλωτική σε κάθε περίπτωση.

Ο Γιάννης Κότσιφας στους «Τυραννόσαυρους»

Ermineies Kotsifas
Ο πλέον εκτεθειμένος ηθοποιός στο θέατρο της Λένας Κιτσοπούλου, ενστερνίζεται όλη την τρέλα των έργων της εδώ ως δασκάλα κλασικού μπαλέτου· ένας χαρακτήρας που πνίγεται στις αντιφάσεις και στο θυμικό του κι όμως καλεί σε μια βαθύτερη υπαρξιακή περιδίνηση.

Η Ολια Λαζαρίδου στις «Ευτυχισμένες μέρες»

Ermineies Lazaridou
Χάρισε την εκδοχή της πιο ανθρώπινης, γήινης Γουίνι των τελευταίων ετών, κατοικώντας τις λέξεις του Μπέκετ και τις παύσεις ανάμεσα τους. Κι ένας ρόλος πρόκληση βρήκε το μεγαλείο του στην εσωτερικότητα.

Η Σοφία Μαραθάκη στο «Γενικό Γραμματέα»

Ermineies Marathaki
Σε μια από τις ωραιότερες κωμωδίες της περσινής σεζόν – που επιφύλασσε στο σύνολο της απολαυστικές ερμηνείες – η ίδια η σκηνοθέτις κράτησε ένα μικρό ρόλο για λογαριασμό της μα κατάφερε κάτι μεγάλο: Να υπολογίσει μέχρι κεραίας τη μορφή της καρικατούρας, σε μια υποδειγματικά γκροτέσκα ερμηνεία.

Η Θέμις Μπαζάκα στον «Αύγουστο»

Ermineies Bazaka2
Πριν το ανέβασμα της παράστασης, συστηνόταν ως ερμηνεύτρια του ίδιου ρόλου που έπαιξε η Μέριλ Στριπ στην ομώνυμη κινηματογραφική ταινία. Μετά από αυτό, είχε αφήσει ένα τόσο προσωπικό, σαρωτικό αποτύπωμα στο ρόλο της χολερικής, Αμερικανίδας μάνας που οι συγκρίσεις περίσσευαν.

Ο Αργύρης Ξάφης στη «Λαμπεντούζα»

Ermineies Xafis

Μια σπουδαία υπόμνηση για το τι σημαίνει φορτίο ανθρωπιάς σε μια θεατρική ερμηνεία – στο ρόλο ενός Ιταλού ψαρά «ψυχών» στην ακριτική Λαμπεντούζα – και συνάμα μια καθηλωτική δυναμική αφήγησης που κορυφώνουν τη συγκίνηση.

Ο Αργύρης Πανταζάρας στο «1984»

Ermineies Pantazaras
Προσθέτοντας έναν ακόμα σημαντικό ρόλο στη μικρή διαδρομή του, υποδύεται τον εμβληματικό οργουελικό ήρωα του Γουίνστον Σμιθ στην πλήρη διαδρομή του: Από την επαναστατική του φόρα ως την ολοκληρωτική ματαίωση και υποταγή από το σύστημα. Σίγουρα μια δονούμενη ερμηνεία.

Ο Βασίλης Παπαβασιλείου στο «Relax Mynotis»

Ermineies Papavasileiou
Τον υποκριτικό του κώδικα πολλοί – αν όχι όλοι – ζήλεψαν και επευφήμησαν. Σε μια τέτοια στιγμή, υποδυόμενος υπαινικτικά τον Αλέξη Μινωτή, ισορροπεί άριστα ανάμεσα στο παίγνιο του λόγου και στη δραματική, φιλοσοφική του διάσταση. Χάρμα οφθαλμών και ώτων.

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου στη «Δύναμη του σκότους»

Ermineies Papageorgiou
Στον πιο απαιτητικό ρόλο που έχει υποδυθεί έως τώρα– όπως είναι ένας ήρωας του Τολστόϊ – ακροβατεί με εκφραστικότητα και αμεσότητα ανάμεσα στο σαρκασμό και στο υπαρξιακό δράμα.

Οι Μάκης Παπαδημητρίου – Γιώργος Χρυσοστόμου στις «Πέτρες στις τσέπες του»
Ermineies Petres
Αναπόσπαστη και αλληλοτροφοδοτούμενη η απόδοση του ενός από του άλλου σ’ ένα έργο που γράφτηκε για ερμηνευτικές υπερβάσεις. Οι δυο ηθοποιοί ανταποκρίνονται απόλυτα σε αυτή την επιταγή με οξυμένα αντανακλαστικά, φοβερή συγκέντρωση και αυτοκυριαρχία των εκφραστικών τους μέσων.

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος στην «Αλκηστη»

Ermineies Papaspiliopoulos
Ακολουθώντας πιστά την ευριπίδεια συγγραφική αμφισημία πάνω στο σατιρικό δράμα και μέσα από τον βασικό ρόλο του έργου, αυτόν του βασιλιά Αδμηττου, ενδύεται επακριβώς τη φύση του κειμένου: Γελοίος από τη μια, τραγικός από την άλλη και τούμπαλιν σε χρόνο μηδέν.

Ο Γιάννος Περλέγκας στο «Δον Ζουάν»

Ermineies Perlegas
Δεν είναι η πρώτη φορά που επιδεικνύει την έφεση του στην κωμωδία αλλά είναι σίγουρα η πρώτη που το επιτυγχάνει εν μέσω της ανάγνωσης ενός μεγαλειώδους κλασικού έργου (από το Μιχαήλ Μαρμαρινό) ως περφόρμανς. Κι όμως, ο ήρωας του (Σγαρανέλ) χάρη στην χειμαρρώδη, ασυγκράτητη ενέργεια του ηθοποιού πήρε ολοκληρωμένη μορφή.

Η Μαρία Πρωτόπαππα στον «Αύγουστο»

Ermineies Protopappa2
Παρόλο που το δραματουργικό έδαφος που “στρώνει” ο Τρέισι Λετς – ένα πεδίο οικογενειακών “εξωτερικών” συγκρούσεων – ελοχεύει τον κίνδυνο του στερεότυπου, η ηθοποιός κρατά μόνο την αλήθεια αυτών, στήνοντας μια ερμηνεία στο ρόλο της πρωτότοκης κόρης με ευκρίνεια, υπαρξιακό βάθος και αμεσότητα.

Ο Μιχάλης Σαράντης στην «Οπερέτα»

Ermineies Sarantis
Εξοικειωμένος από καιρό με το θέατρο του Νίκου Καραθάνου αναλαμβάνει για πρώτη φορά ξεκάθαρα κεντρικό ρόλο (σε μια παράσταση συνόλου) θέτοντας σε ισχύ όλα τα πολύτιμα εργαλεία του: Σωματική εγρήγορση και διαθεσιμότητα, μεγάλη εκφραστική γκάμα και δυνατά αντανακλαστικά.

Ο Αρης Σερβετάλης στις «Αποτυχημένες αιωρήσεις στο εργαστήριο μου»

Ermineies Servetalis
Στο πρόσωπο του ο Δημήτρης Κουρτάκης βρήκε τον ιδεώδη ερμηνευτή της υπαρξιακής μπεκετικής εκκρεμότητας: Στοχαστικά παρών, σωματικά ενεργητικός σε σημείο αεικινησίας, φορέας μιας απαράμιλλης οντολογικής εσωτερικότητας. Μια ακόμα απόδειξη για το πόσο σημαντικό κεφάλαιο αποτελεί στο είδος της χοροθεατρικής περφόρμανς.

O Στάθης Σταμουλακάτος στο «Στέλλα κοιμήσου»

Ermineies Stamoulakatos
Στο πλαίσιο μιας παράστασης που υιοθετεί εξουθενωτικούς ερμηνευτικούς ρυθμούς και υψηλότατες εντάσεις – πάντα με ρεαλιστική επίφαση- εμφανίζεται στο δεύτερο μισό της για να την πυροδοτήσει με μια πρωτόγνωρη σκληρότητα που αφήνει το θεατή με το στόμα ανοιχτό. Συνταρακτικός.

O Κώστας Φιλίππογλου στο «Μαύρο χιόνι»

Ermineies Filippoglou
Ταυτισμένος περισσότερο με τη σκηνοθετική του ιδιότητα εξέπληξε ευχάριστα, απελευθερώνοντας το κωμικό του ταμπεραμέντο, γνήσιος φορέας του θεάτρου του παραλόγου.

O Χάρης Φραγκούλης στο «Δον Ζουάν» και στην «Οπερέτα»

Ermineies Fragoulis
Γόνιμη χρονιά τον ηθοποιό που διαχειρίστηκε με ευστοχία συγγενείς ποιότητες της ερμηνευτικής του παλέτας για να διακριθεί σε δύο ετερόκλητους ρόλους: Στον κορυφαίο μολιερικό ρόλο αυτόν τον Δον Ζουάν και στην ιλαροτραγωδία του Βίτολντ Γκομπρόβιτς ως Αρισταίος: Και στις δύο περιπτώσεις ενήργησε βάσει της ανεξάντλητης ζωτικότητας και ορμητικότητας του, της σαρκαστικής ευελιξίας του για να αναδείξει ήρωες – θύματα μιας υπαρξιακής οδύνης.

H Ναταλία Τσαλίκη στο «Ενθύμιο»

Ermineies Tsaliki
Ρόλος σταθμός στην πορεία της κωμικού που πήρε το ρίσκο να αναμετρηθεί με μια φοβερά αντιφατική ηρωίδα, την πιο παράφωνη σοπράνο της ιστορίας, Φλόρενς Τζέκινς. Συγκίνηση, ευαισθησία, λυρισμός, ευθραυστότητα, αμεσότητα είναι οι αξίες που την οδηγούν ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό.

Οι new comers

Ο Τάσος Δημητρόπουλος στο «Μαύρο χιόνι»

Ermineies Dimitropoulos
Πυρετικός, απελπισμένος, εκφραστικός, εν εγρηγόρσει. Έτσι μας συστήθηκε ο νεαρός ηθοποιός στον ρόλο του Μαξούντωφ βάζοντας ψηλά τον πήχη για τα επόμενα του βήματα.

Η Αμαλία Καβάλη στο «Ορλάντο»

Ermineies Kavali
Μέσα από τη γενναιόδωρη απόφαση της Ιώς Βουλγαράκη να επενδύσει την παράσταση πάνω της η πρωτοεμφανιζόμενη ηθοποιός επιδόθηκε σ’ ένα κρεσέντο μεταμορφώσεων και υποκριτικής ετοιμότητας. Τώρα πια την έχουμε επισημάνει.

Η Κίττυ Παϊταζόγλου στην «Άλκηστη»

Ermineies Paitazoglou
Τη σωματική κι εκφραστική συγκέντρωση που απαιτεί η συνθήκη της απόλυτης ακινησίας αποκάλυψε στο μεγαλείο της η νεαρή ηθοποιός. Με την κινησιολογική καθοδήγηση της Πατρίσιας Απέργη έδωσε μιαν υπόσταση στο ρόλο της νεκρής βασίλισσας Αλκηστις, του μη ομιλούντα ήρωα εν προκειμένω, που δεν είχαμε φανταστεί.

Ο Μιχάλης Συριόπουλος στη «Δίκη»

Ermineies Syriopoulos
Άγνωστος στο αθηναϊκό κοινό μέχρι τη στιγμή που η προσέγγιση του στον Γιόζεφ Κ., τον ήρωα της μεγαλειώδους «Δίκης» του Φραντς Κάφκα τον έφερε άξια σε πρωταγωνιστική θέση ολκής. Στο πρόσωπο του η συνύπαρξη του γελοίου και του τραγικού είναι απολύτως ενεργή.

Περισσότερα από Art & Culture
VIMA_WEB3b