Η ώρα της λίστας…

Επίσημα και τελετουργικά, χαρμόσυνα και μελαγχολικά, σε προσφιλές σημείο των οπαδών της χαρμολύπης, οι λίστες με τα «καλύτερα της χρονιάς» ανοίγουν σε λίγο τα χαρτιά τους. Μπορεί να μην είναι το αγαπημένο μου σπορ, αλλά έτσι είναι η ζωή, δεν κερδίζουν όλοι.

Το πρώτο που δεν με ξετρελαίνει με τις λίστες είναι η επικακτικότητά τους, το τελεσίδικο που κρύβουν στην καρδιά τους. «Αυτά είναι τα 20 καλύτερα της χρονιάς»- τελεία. Το καταλαβαίνω – είναι μια προσωπική ματιά και προτίμηση (γούστο μου, λέμε) και δεν είναι και κανένας νόμος, γιατί τι νόμους να βάλεις στην τέχνη, στη μουσική, στην έκφραση, στις σειρές που επέστρεψαν με δεύτερο κύκλο; Και αν είσαι τέτοιος χαρακτήρας που θα θυμηθεί το Καλό και το Καλύτερο αφού η λίστα έχει βγει, έχει δημοσιευτεί και κάνει καριέρα, εκείνα που ξέχασες θα επιστρέψουν στο μυαλό σου και θα σε στοιχειώνουν και θα είναι και μέρες γιορτινές. Είπαμε- αν είσαι τέτοιος χαρακτήρας. Αν είσαι άλλος, γράφεις μια λίστα, ορκίζεσαι πίστη σ’ αυτή και από δω πάνε κι άλλοι.

Οι άλλοι είναι πάντα εκεί και περιμένουν να ποντάρουν. Τι έβαλε το Rolling Stone στο Νο1 του; (α, καλά, αμερικανιές), τι έβαλε το Pitchfork στα δικά του (πάαααλι Pitchfork;), τι παίζει το 405; (χμ), τι βγαίνει στη blogovision φέτος (τα δικά μας τα παιδιά ψηφίζουν). Και ο Πετρίδης; Ο Πετρίδης τι λέει «Από τις 4 στις 5»; Το γαϊτανάκι με τις λίστες δεν τελειώνει ποτέ- τα άλμπουμ μπορεί να τελειώνουν, οι λίστες με τα άλμπουμ μένουν ακλόνητες.

Οι λίστες είναι για οργανωμένους ανθρώπους, υπάρχουν άνθρωποι που ψωνίζουν με λίστες, παλιά έφταναν με λίστες στα δισκοπωλεία, άλλοι ζουν με λίστες και αν κάτι δεν μπει στη λίστα του είναι σα να μην υπήρξε.

H μουσική είναι για να χάνεσαι μέσα της, είναι έμπνευση και είναι καύσιμο για να συνεχίζεις και δεν μετριέται ούτε μπαίνει σε λίστες με τα καλύτερα.

Και στην εποχή όμως τώρα που η μουσική ρέει παντού σα νεράκι, που ακούς αμέσως ό,τι θέλεις, που ζεις στον παράδεισο των streaming services, Spotify, Tidal, Soundcloud, Bandcamp, Deezer κλπ που κι αυτά λατρεύουν τις λίστες απεριόριστα και το δείχνουν- οι λίστες με τα καλύτερα περνούν καλύτερα από ποτέ. Γεγονός, απλά τσεκάρετε καθημερινά τις λίστες.

Έτσι, κάθε χρόνο, στα όρια του γραφικού και της γκρίνιας, αφήνω κάπου μια τέτοια σημείωση, ότι η μουσική είναι για να χάνεσαι μέσα της, είναι έμπνευση και είναι καύσιμο για να συνεχίζεις και δεν μετριέται ούτε μπαίνει σε λίστες με τα καλύτερα. Αφού το πω αυτό νοιώθω κάπως πιο καλά και τις πιο πολλές φορές φτιάχνω μια playlist και τη βαφτίζω λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς. Σύντομα ακολουθούν και άλλες.