5 άλμπουμ για ροκ ακροάσεις

Πέντε προτάσεις ειδικά για:

1. Εκείνους που εμπιστεύονται κλασικά πράγματα αλλά όχι επαναλήψεις του κλασικού και τις πιο πολλές φορές κάτι ξέρουν παραπάνω, το καινούργιο άλμπουμ του Ρόμπερτ Πλαντ. Ο οποίος στην μετά- Led Zeppelin πορεία του, προτίμησε από τo να αναπαράγει το μύθο τους, να αφοσιωθεί σε μουσικές εξερευνήσεις στα βάθη των μπλουζ, σε μουσικές παραδόσεις της Ανατολής και ταξίδια στους ήχους και νάτος πάλι με τους μουσικούς του εδώ, τους The Sensational Space Shifters, να βουτάει με ευαισθησία σε εσωτερικές γωνιές της μουσικής, στα γήινα χρώματά της και όπου χρειάζεται ν’ ανάβει ‘φωτιές’. Στο “Carry Fire”, που είναι το 11ο προσωπικό του άλμπουμ- χωρίς σημάδια κόπωσης πουθενά.

2. Για εκείνους που έχουν όλους τους δίσκους του Leonard Cohen, το “Sleep Well Beast” των The National. Με την αγέρωχη, στιβαρή τρυφερότητα και το μέταλλο της φωνής του Ματ Μπέρνινγκερ, αφού καμία αμφιβολία δεν υπάρχει ότι την τέχνη του τραγουδιού οι National την έχουν στο τσεπάκι τους ή κάπου κοντά ώστε να μπορούν να την βρίσκουν και να την χρησιμοποιούν όταν ετοιμάζουν καινούργιο άλμπουμ- καλή ώρα.

3. Για εκείνους που πιστεύουν ότι το ροκ είναι μια πολύπλοκη υπόθεση που η αμεσότητά της είναι το μεγάλο της ατού και στις συναυλίες πηγαίνουν μπροστά και παρακολουθούν με μεγάλη προσοχή όσα συμβαίνουν, είναι το “A Deeper Understanding” των The War On Drugs. Μια έξοχη, σε βάθος συναρπαστική, καλειδοσκοπική αφήγηση που κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο ως την τελευταία νότα του You don’t have to go, εκτός αν ακούς σε shuffle /ανακάτεμα/ οπότε απλά συνεχίζεις, χάνεσαι και απολαμβάνεις.

4. Για εκείνους που θέλουν το ροκ τους και να χορεύεται, που εδώ που τα λέμε, πάντα χορεύεται ακόμη και στις μοναχικές μπαλάντες του, γι αυτούς λοιπόν είναι εδώ οι LCD Soundsystem με το νέο έργο τους “American Dream”. Ο Τζέιμς Μέρφι (γκουρού πια του νεοϋορκέζικου ντανς/πανκ με ποπ νέο-κυματικές φάσεις) έχει επιστρέψει, αφού προηγουμένως έχει δυαλύσει το «σύστημα», το έχει βγάλει από την πρίζα και κάνει τώρα επανεκίνηση, μετά από επτά έτη συναπτά. Υποβάλλει τα σέβη του στον David Byrne και τους Talking Heads, στον David Bowie και στα κλαμπ που δίνουν τον τόνο στον ήχο.

5. Για εκείνους που το ροκ έχει μια country – αλλά όχι εκείνη τη βαρετή country- καρδιά που κάθε τόσο είναι καλό να την τσεκάρεις, το “Legacy” των Cadillac Three από το Τενεσί. Δυνατές συνθέσεις (έχουν γράψει άλλωστε πολλά τραγούδια που τα έχουν δώσει σε άλλους καλλιτέχνες με μεγάλη επιτυχία), ακλόνητο μουσικό background και ένα ‘δόσιμο’ στη μουσική τους για να φύγει και να τρέξει μπροστά. Εκεί στο Τενεσί, ξέρουν.