Ξέρω τι θα κάνεις τις Δευτέρες στο Gagarin

Μουσική και σινεμά, σχέση πάθους. Στο όραμα του Νίκου Τριανταφυλίδη, από την αρχή οι ροκενρόλ φάσεις εναλλάσονταν με ροκενρόλ σεκάνς, εκεί που ροκενρόλ σημαίνει μεγάλες αγάπες, ανοιχτούς δρόμους, τρελά όνειρα κόντρα σε mainstream καταστάσεις. Από τη σκηνή ως την οθόνη. Έτσι το ονειρεύτηκε, έτσι το σχεδίασε, έτσι το ξεκίνησε ο Νίκος, έτσι συνεχίζει να χτυπάει η καρδιά του Gagarin, που για δέκα Δευτέρες από τις 9 Οκτωβρίου γίνεται σινεμά.

Οι ταινίες που θα δούμε στο Gimme Shelter Film Festival έχουν ψαχνό.

Μερικές από αυτές προβάλλονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, άλλες είναι σημεία αναφοράς και κάποιες ανήκουν στην κατηγορία του «αυτό το ‘ψαχνα, θέλω να το δω». Ανάμεσα σε αυτές το «Εδώ Δεν Υπάρχει Άσυλο» του Μιχάλη Καφαντάρη, για την ελληνική ανεξάρτητη μουσική σκηνή της δεκαετίας του ’80. Ο «Πήγασσος» (το θρυλικό κλαμπ της Καλλιδρομίου) «ζει» και το πνεύμα του παίζει ακόμη κιθάρα. Οι αληθινοί ήρωες είναι οι αντιήρωες.

Από την ελληνική ανεξάρτητη ροκ σκηνή ως τους Rolling Stones η απόσταση δεν είναι τόσο μεγάλη όσο μπορεί να φαντάζεται κανείς- it’s only rock’n roll- αφού το καύσιμο είναι το ίδιο και οι δυνάμεις που απελευθερώνονται ανάλογες. Άλλο πράγμα βέβαια να γιορτάζεις 50 χρόνια σαν μπάντα (θα το αναλύσουμε και αυτό)- σαφώς άλλο. Το ντοκιμαντέρ “Crossfire Hurricane- The Rise of the Stones” του Μπρετ Μόργκεν πιάνει την ιστορία από την αρχή, από τα ύψη και τα βάθη της. Για την την φιλόδοξη αυτή εξόρμηση, παίρνεις ποπ κορν και πιάνεις θέση.

Στα must see, βάζω δυο ταινίες για το desert rock. Για το «ροκ της ερήμου» που μέσα στο όνομά του και μόνο ακούς τα κογιοτ να αλυχτάνε, τον αέρα να σφυρίζει, τη σιωπή να σέρνεται πάνω στη σκόνη. Κινηματογραφικό θέμα, το δίχως άλλο. Το επεισόδιο που είχα λατρέψει από τη φοβερή σειρά του Ντέιβ Γκρολ Sonic Highways είναι εκείνο από το Joshua Tree. High Desert, κάκτοι, μουσική.

To ντοκιμαντέρ Desert Age: A Rock & Roll Scene History θα πει ιστορίες της Desert Rock’n Roll σκηνής από τα 60ς ως τα 90ς με μπόλικους εκκωφαντικούς ήχους. Σκηνοθεσία Τζέισον Γεωργιάδης. Μπορεί να έχασα την ευκαιρία να είμαι βοηθός στα γυρίσματα, δεν χάνω ευκαιρία να το απολαύσω σε μεγάλη οθόνη.

H άλλη ‘ερημική’ ταινία είναι το LO Sound Desert. Δέκα χρόνια δούλευε γι’ αυτή ο Γιορκ Στάινεκ εκεί στα desert rock στέκια της Καλιφόρνιας, αλωνίζοντας την κοιλάδα της Coachella και τόπους που ανέδειξαν γκρουπ σαν τους Kyuss και τους Queens of the Stone Age και άξιζε τον κόπο. Ηχηρό το αποτέλεσμα.

Μια ταινία συναισθηματικά φορτισμένη για πολλούς λόγους: Γιατί μπορεί να ήσουν κι εσύ εκεί στις τελευεταίες συναυλίες που έδωσε ο Screamin’ Jay Hawkins το 1999 στο «Ρόδον», αλλά και γιατί το έντονο, βαθύ πορτρέτο του, μέσα από τα λάιβ,τις συνεντεύξεις, τις αφηγήσεις ανθρώπων που οι δρόμοι τους διασταυρώθηκαν (Τζιμ Τζάρμους, Ντιαμάντα Γκάλας κα) έχει υπογράψει σκηνοθετικά με την ροκενρολ καρδιά του ο Νίκος Τριανταφυλλίδης. Screamin’ Jay Hawkins-I put a spell on me.

David Bowie is … Αυτό που είναι ο Ντέιβιντ Μπόουϊ και σίγουρα χρειάζονται πολλές ιστορίες για το πεις, προσεγγίζει με το δικό του τρόπο το ντοκιμαντέρ που καταγράφει την πολυσυζητημένη έκθεση (David Bowie Is…) που παρουσιάστηκε στο Μουσείο Victoria and Albert στο Λονδίνο, το 2013. Έμπνευση σε κάθε πλάνο, σε κάθε ξεχωριστό κομμάτι από αυτό που ήταν ο Μπόουϊ και συνεχίζει να είναι για τον κόσμο της τέχνης, της μουσικής, της επικοινωνίας. Και αυτή είναι η ταινία με την οποία κάνει πρεμιέρα το Gimme Shelter στις 9 Οκτωβρίου στο Gagarin.

Ραντεβού Δευτέρας στο 205 της οδού Λιοσίων (μετρό Αττική) έχουν επίσης οι Κερτ Κομπέιν, Φρέντι Μέρκιουρι και Queen, Sex Pistols, Scorpions, Pulp, Twisted Sister, ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ για τις αφίσες των ροκ συναυλιών, μια πολύ ενδιαφέρουσα διαδρομή στην άνοδο και την πτώση της θρυλικής αλυσίδας Tower Records που θα ταξιδέψει τους πιστούς των δισκάδικων σε αξέχαστες στιγμές και όχι μόνο. Συναυλίες, παράλληλες εκδηλώσεις και άλλα μουσικο/κινηματογραφικά μέσα από το ροκενρολ καλειδοσκόπιο πλαισιώνουν τις προβολές.

Λεπτομέρειες για το πρόγραμμα εδώ στο www.gagarin205.gr