Κωνσταντίνος Μπιμπής και Δήμητρα Χατούπη στον «Ιώνα» της Ιόλης Ανδρεάδη
«Ίων, μια εκδοχή για δύο πρόσωπα» ονομάζεται η παράσταση που θα παρουσιάσει η Ιόλη Ανδρεάδη σε νέα μετάφραση τον Αύγουστο στο 60ο Φεστιβάλ Φιλίππων, με τον Κωνσταντίνο Μπιμπή και την Δήμητρα Χατούπη. Μαζί τους επί σκηνής η μουσικός Αλίκη Μαρκαντωνάτου παίζοντας Αρχαία Ελληνική Λύρα.
Κάθως δύει ο ήλιος, ο νεαρός Ίωνας, ο γενάρχης των Ιώνων, των Αθηναίων, καταφτάνει στο μέσο της σκηνής του Αρχαίου Θεάτρου των Φιλίππων. Εξουθενωμένος, λαχανιασμένος, εξιστορεί τα πάθη του, έχοντας μόλις γλιτώσει το φόνο. Η Κρέουσα, η μητέρα του, παραμονεύει. Σταδιακά, ο ήρωας βρίσκει τα λογικά του και συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται μπροστά σε κοινό.
Ο Ίων του Ευριπίδη γράφτηκε γύρω στα 412 π.Χ. και αποτελείται από 1622 στίχους. Ο μύθος θέλει την Κρέουσα, κόρη του Βασιλιά της Αθήνας Ερεχθέα, να μένει έγκυος χωρίς τη θέλησή της από το θεό Απόλλωνα και ύστερα από εννέα μήνες να φέρνει στον κόσμο ένα αγόρι, το οποίο γεννά μόνη και αβοήθητη, κρυφά από την οικογένειά της. Με φόβο προς τον πατέρα της και με σεβασμό προς τη βασιλική της γενιά, αποφασίζει, παρότι πονάει για αυτό, να εγκαταλείψει το παιδί με τα σπάργανά του μέσα στην ίδια τη σπηλιά που συνευρέθηκε με τον Φοίβο, ελπίζοντας στον θάνατο του βρέφους. Η θεά Αθηνά, ωστόσο, σώζει το μικρό μωρό και με απόφαση του ίδιου του Απόλλωνα, ο Ερμής μεταφέρει το νεογέννητο στους Δελφούς, στον ομφαλό της γης, για να το μεγαλώσει η Πυθία μέσα στο μαντείο. Ο μικρός μεγαλώνει τρεφόμενος από τις σπονδές και τα πρόσφορα των πιστών και ως έφηβος ορίζεται φύλακας του Μαντείου. Χρόνια μετά, η μητέρα του η Κρέουσα, θα επισκεφτεί το Μαντείο με τον σύζυγό της τον Ξούθο, με σκοπό να πάρει χρησμό, γιατί ο γάμος της παραμένει άκαρπος. Τη στιγμή που το ζεύγος καταφτάνει, από το ιερό βγαίνει ο Ίωνας.
Είναι η τραγωδία αυτή κωμική; Είναι η τραγωδία αυτή μια προπαγάνδα; Μια προσπάθεια του ποιητή να επινοήσει τη θεϊκή προέλευση της ιωνικής φυλής και άρα των Αθηναίων, με σκοπό να δικαιολογηθεί η διεκδίκηση τους για την κυριαρχία του Αιγαίου; Στον Ίωνα αυτά που φαίνονται δεν είναι αυτά που είναι. Το πραγματικό δεν το βλέπεις, σου αποκαλύπτεται. H ορατοποίηση του αόρατου, η εμφάνιση των κρυμμένων, των απόκρυφων στοιχείων μέσα από το κείμενο (νυν οράς α χρη σε οράν, μοτίβο κοινό σε Οιδίποδα και Ίωνα) και τελικά η σύνθεση μιας σκηνικής ιστορίας η οποία φέρνει στο φως αυτά τα οποία υπονοούνται, αποσιωπώνται και αποκρύπτονται, είναι το κεντρικό ζητούμενο αυτής της νέας εκδοχής για δυο πρόσωπα.
