Στην Ανθή Ευστρατιάδου το βραβείο Μελίνα Μερκούρη

Σίγουρη· σίγουρη και νηφάλια. Η δεύτερη δεκαετία για το θεσμό του βραβείου Μελίνας Μερκούρη ανοίγει με αυτά τα χαρακτηριστικά αποτυπωμένα στο πρόσωπο της Ανθής Ευστρατιάδου.

Για την ακρίβεια, η Ανθή Ευστρατιάδου δεν θύμιζε σε τίποτα το βράδυ της βράβευσης της την ηρωίδα της· τη «Βασίλισσα της Νύχτας» του Τόμας Μπέρνχαρντ στην υπαρξιακή τραγικοκωμωδία του «Αδαούς και παράφρονα» – για την δονούμενη, γκροτέσκα ερμηνεία της οποίας βρέθηκε υποψήφια (ανάμεσα στις Κατερίνα Μαυρογεώργη, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Ελίνα Ρίζου, Ντάνη Γιαννακοπούλου, Αναστασία-Ραφαέλα Κονίδη) και τελικά απέσπασε την καρφίτσα της Μελίνας στην ενδέκατη απονομή της.

Λακωνική και ψύχραιμη, απέδωσε τα εύσημα στο σκηνοθέτη και συμπρωταγωνιστή της Γιάννο Περλέγκα ευχαριστώντας τον «για την εμπιστοσύνη» και αφιερώνοντας το βραβείο στις θεατρικές της οικογένειες, τις ομάδες «Κανιγκούντα» και «Προτσές» από τις οποίες ξεκίνησε άφησε τις περσινές νικήτριες του βραβείου, την Αλεξάνδρα Αϊδίνη και την Ιωάννα Παππά να περάσουν το κειμήλιο στο πέτο της.

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο το περιεχόμενο της ερμηνείας της που έφερε πολιτικές αποχρώσεις. Ήταν ολόκληρη η βραδιά της απονομής που στράφηκε στην περιοχή του πολιτικού, τιμώντας τη «μαύρη επέτειο» της συμπλήρωσης 50 χρόνων από την επιβολή της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών και αναβιώνοντας τη δυναμική πολιτική δράση της Μελίνας Μερκούρη εναντίον της.

Η Μελίνα στη Νέα Υόρκη να διακηρύττει από σκηνής του «Ιλια Ντάρλινγκ» την πεποίθηση πως η Δημοκρατία θα νικήσει. Η Μελίνα σε πλατεία της Ρώμης να καλεί την Ευρώπη σε μποϊκοτάζ και απομόνωση της Χούντας. Η Μελίνα να δηλώνει στους ξένους δημοσιογράφους το περίφημο «εγώ γεννήθηκα Ελληνίδα και θα πεθάνω Ελληνίδα. Εκείνοι γεννήθηκαν φασίστες και θα πεθάνουν φασίστες». Μόλις έχει πληροφορηθεί ότι οι Συνταγματάρχες της αφαίρεσαν παρανόμως την ελληνική ιθαγένεια και αντιδρά με τη γνωστή της παρρησία.

Δικαίως, ο Δημήτρης Λιγνάδης – ηθοποιός, παρουσιαστής και οργανωτής της βράβευσης – μετά την προβολή του σχετικού βίντεο σχολίασε με πικρία την εκκωφαντική σιωπή των καλλιτεχνών στα χρόνια της κρίσης. «Τα πολιτικά αφιερώματα μου προκαλούν ανάμεικτα συναισθήματα, μου προκαλούν χαρμολύπη. Νοσταλγία για τις προσωπικότητες που πέρασαν και είπαν αυτά τα λόγια, λύπη για το αν θα εμφανιστούν ξανά ή αν υπάρχει λόγος να εμφανιστούν. Αναρωτιέμαι αν σήμερα υπάρχει κάπου έξω κάποια ηθοποιός σαν τη Μελίνα ή αν η Μελίνα έχει κατακερματιστεί σε βραχύβιες και βραχύπνοες παρουσίες. Αναρωτιέμαι αν το λειτούργημα του ηθοποιού έχει περιοριστεί σε μια αυτιστική κι ενδοσκοπική δραστηριότητα όπου καθένας μας, από το “μαγαζάκι του”, από το θέατρο του, παριστάνει πως αντιστέκεται με τη δουλειά του» τόνισε απαγγέλοντας το σιβυλλικό ποίημα του Καβάφη «Ο βασιλεύς Δημήτριος».

Περισσότερο αισιόδοξος από εκείνον, ο πρόεδρος του Ιδρύματος Μελίνα Μερκούρη Χριστόφορος Αργυρόπουλος εξέφρασε την πίστη του για τη γενιά που έρχεται, «τη γενιά που έχει έρθει», τις νέες ηθοποιούς που κάθε χρόνο “κατοικούν” στο σπίτι της Μελίνας και τιμούν – με τον δικό τους τρόπο – το αδάμαστο, κοριτσίστικο, αγωνιστικό της πνεύμα.