Οι 9 παραστάσεις που δεν πρέπει να χάσετε μέχρι τις 5 Απριλίου

Amor στο Θέατρο Άττις

Το πυρετικό μανιφέστο του Θόδωρου Τερζόπουλου που εφορμά από τα ήθη της οικονομικής κρίσης και συνομιλεί ευθέως με τους μεγάλους κλασικούς του θεάτρου ολοκληρώνει την δεύτερη σεζόν του. Σε ένα περιβάλλον ολοκληρωτικής αφαίρεσης και μαζί μεγάλης εικαστικής δύναμης εκτυλίσσεται ένα παθιασμένο τελετουργικό για την ηδονή και την οδύνη που προκαλεί η διαχείριση του χρήματος. Ρεσιτάλ ερμηνείας από τους Αγλαϊα Παππά και Αντώνη Μυριαγκό.

Ο γάμος του Φίγκαρο στο Μέγαρο Μουσικής 

Αν εγκλωβίσουμε την τελευταία σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού στον τίτλο «η κωμωδία της χρονιάς» θα έχουμε δηλώσει πολύ λιγότερα από όσα πετυχαίνει η παράσταση του. Ένα φίνο, ευφορικό, δουλεμένο στην εντέλεια ανέβασμα πάνω στο κλασικό έργο του Μπωμαρσαί από τη μια. Και παράλληλα μια τρυφερή ματιά στην καθημερινή και απελπισμένη πάλη του ανθρωπάκου να επιβιώσει και να ευτυχήσει. Ενας θίασος βαπτισμένος στο κέφι και το μπρίο με επικεφαλής τον Δημήτρη Ημελλο.

Iμμάνουελ Καντ στο θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν (Φρυνίχου)

Και μόνο ως υπόμνηση δημιουργικής αυταπάρνησης (που φέρουν ακόμα κάποιοι εκπρόσωποι της ελληνικής σκηνής) αν δει κανείς το εγχείρημα του Γιάννου Περλέγκα στο έργο του Τόμας Μπέρνχαρντ αξίζει την προσοχή μας. Μια πραγματεία γύρω από την ματαίωση του αντιπνευματικού τρόπου σκέψης και ζωής της Δύσης, έχοντας στο επίκεντρο τον κορυφαίο του Διαφωτισμού, φιλόσοφο Καντ. Και μια χρυσή ευκαιρία για τον Μάκη Παπαδημητρίου (στον ομώνυμο ρόλο) να δώσει πλήρη εικόνα των δυνατοτήτων του.

Λίλιομ στο θέατρο Πόρτα

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος κάνει τις συστάσεις σε ένα άγνωστο έργο του Φέρεντς Μόλναρ, δικαιώνοντας την φήμη του ως κλασικού. Το συγκινητικό μελόδραμα μεταμορφώνεται μπροστά μας σε μια μανική, υπαρξιακή μάχη, ένα παραμύθι της καθημερινότητας με κακό τέλος, ένα παιχνίδι γεμάτο γοητευτικούς αντι-ήρωες. Κάπως έτσι τρέφεται μια ευφάνταστη, παρότι λιτή, σκηνοθεσία και μια παράσταση όπου λάμπει η αξία του συνόλου.

Παράσιτα στο θέατρο του Νέου Κόσμου

Ως ένας μεγεθυντικός φακός πάνω στην «μολυσμένη» κοινωνική κατηγορία των ναρκομανών, το έργο της Βίβιεν Φράντσμαν προσφέρεται για χτίσιμο χαρακτήρων και ερμηνειών. Ακριβώς εκεί επενδύει η σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου – στρωτή κατά τα άλλα – στο να φανερώσει τον κρυφό λυγμό των προσώπων και να φωτίσει τη μελανή ζωή τους. Συνταρακτική η Κόρα Καρβούνη.

Πλατόνοφ στον Τεχνοχώρο Cartel

Ο Ενκε Φεζολάρι κάνει την έκπληξη στις άφθονες τσεχοφικές αναγνώσεις της σεζόν. Διακρίνει στο παραγκωνισμένο έργο του σπουδαίου Ρώσου την απαρχή της συγγραφικής προβληματικής του και το εκθέτει μέσα από μια εμπνευσμένη, ατμοσφαιρική και πρωτίστως διαυγή σκηνοθεσία. Το κενό της ανθρώπινης ύπαρξης σε πρώτο πλάνο.

Ο Πουπουλένιος στο θέατρο Αθηνών

Τα μέλη από μια πιθανή dream team νεότερων ανδρών ερμηνευτών – Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Νίκος Κουρής, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος και Γιώργος Πυρπασόπουλος – συνθέτουν ένα πρωταγωνιστικό κουαρτέτο και αναθεωρούν το ύφος του έργου που μπορεί να φέρνει επιτυχία σε μια εμπορική σκηνή του κέντρου. Sold out για δεύτερη σεζόν και καθαρό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.

Σταματία, το γένος Αργυροπούλου στο θέατρο του Νέου Κόσμου

Το γεγονός πως ένας μονόλογος «άντεξε» από την αρχή της περιόδου μέχρι το τέλος της και ότι μετακόμισε σε μεγαλύτερη σκηνή για να ικανοποιήσει τις ουρές αναμονής, είναι ενδεικτικά στοιχεία για το ποιοτικό περιεχόμενο μιας παράστασης. Εκτός από αυτά, η παράσταση του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου ευτυχεί να ορίζεται από μια σπουδαία ερμηνεία – αυτήν της Ελένης Ουζουνίδου στον ομώνυμο ρόλο – και σε επίσημη πρώτη από το ιλαροτραγικό κείμενο του Κώστα Σωτηρίου.

O Σωσίας στο θέατρο Ροές

Είναι ίσως το πρώτο, αμιγώς προσωπικό, στοίχημα που κερδίζει ο Αρης Σερβετάλης. Καταπιάνεται με τον πυρήνα του ντοστογιεφσκικού διηγήματος και το «αναβαπτίζει» σε μια σωματική απόδοση θεάτρου. Το έντονα ψυχαναλυτικό, ποιητικό περιβάλλον, με την ισχυρή εικαστική ταυτότητα θα έλεγε κανείς ότι οδηγεί σε ένα αντι-εμπορικό σχήμα• εκτίμηση που διαψεύστηκε αφού η ταμειακή πληρότητα ήρθε να προστεθεί στην καλλιτεχνική.