Νέα εποχή για το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Τι κάνει η Λένα Κιτσοπούλου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά; Αν μέχρι πριν από δύο χρόνια, στα θυρανοίξια του ιστορικού θεάτρου της πόλης μιλούσαμε για ένα κοινό μη εξοικειωμένο με την θεατρική τέχνη, σήμερα μπορούμε να κάνουμε λόγο για ένα άλμα. Η αλλαγή σκυτάλης στην διοίκηση του πειραϊκού οργανισμού και ο ερχομός του σκηνοθέτη Νίκου Διαμαντή στην καλλιτεχνική διεύθυνση σημαίνει, όπως όλα δείχνουν, και μια στροφή στην υφολογική ταυτότητα του θεσμού. Το Δημοτικό φλερτάρει πλέον ανοιχτά με την σύγχρονη θεατρική γλώσσα και υπερτονίζει την πρόθεση του στην εξωστρέφεια.
Το ρεπερτόριο και οι στόχοι που ανακοίνωσε εξάλλου, με αξιοπρόσεχτη αυτοπεποίθηση κινούνται σαφώς προς αυτή την κατεύθυνση. Νέοι καλλιτέχνες, «πειραγμένες» παραστάσεις, φεστιβαλικού χαρακτήρα ιδέες όλα δικαιολογούν τα περί «κινητικότητας» στο Δημοτικό, όπως χαρακτηριστικά τόνισε ο νέος επικεφαλής του. «Θέλουμε ένα Δημοτικό ορθολογισμένο, ανοιχτό στους νέους και στο μέλλον που εκπροσωπούν, εξωστρεφές που να αφορά όλο τον Πειραιά, την Αθήνα και γιατί όχι τα Βαλκάνια» είπε.
Το πρωί της Δευτέρας, το φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου, ήταν γεμάτο από ζωντανές αποδείξεις. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου, ο Γιάννης Μόσχος, ο Κωνσταντίνος Ρήγος, ο Γιάννης Σκουρλέτης των Bijoux De Kant δεν λειτουργούσαν μόνο σαν εκπρόσωποι της νεότερης γενιάς του ελληνικού θεάτρου αλλά και σαν το νέο πρόσωπο του θεάτρου• το «ουσιαστικό, υψηλού επιπέδου θέατρο» τόνιζε χαρακτηριστικά ο Νίκος Διαμαντής.
Συνάμα, η «πύλη πολιτισμού» – όπως ο ίδιος το βάπτισε κατ’ εξακολούθηση – θα επιδιώξει και κάτι ακόμη, εξίσου σημαντικό: Να συνδεθεί με την πόλη, της οποίας το όνομα φέρει, να περιδιαβεί τις γειτονιές της, λαϊκές ως επί το πλείστον, και να «ταξιδέψει» μέσα από το λιμάνι της που δεκαετίες τώρα καθορίζει την φυσιογνωμία της. «Το Δημοτικό είναι υπερτοπικό» συνηγόρησε και ο δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μόραλης, συμφωνώντας με το πλαίσιο της εξωστρέφειας που έθετε η νέα διοίκηση του.
Ταμπούρια, Δραπετσώνα, Κοκκινιά, Πέραμα. Το Δημοτικό θα δώσει έμφαση και στο απολύτως τοπικό. Μικρά κλιμάκια θα επιχειρούν θεατρικά σε κεντρικές πλατείες όλης της πειραϊκής επικράτειας, φέρνοντας υλικό τέχνης και στις φτωχογειτονιές. Μια προσπάθεια που θα ενισχυθεί και μέσω συνεργασιών με εκπαιδευτικά ιδρύματα: Το Πανεπιστήμιο Αθηνών, την Σχολή Καλών Τεχνών και τα σχολεία της πόλης.
Η καλλιτεχνική αισιοδοξία βεβαίως δεν συμβαδίζει με την οικονομική απαισιοδοξία. Το δραστικά περικομμένο κόστος λειτουργίας του θεάτρου (που μέχρι τώρα ανερχόταν στα 1.3 εκατομμύρια ευρώ) καλύπτεται από κονδύλι της δημοτικής αρχής μόνο κατά το 1/3. Ο δήμος διαθέτει δηλαδή 350.000 ευρώ, την ώρα που ο Νίκος Διαμαντής υπολογίζει ότι μόνο το ρεπερτόριο θα χρειαστεί 900.000 ευρώ για να υλοποιηθεί.
Οι ελπίδες για οικονομική ανάσα στρέφονται στις πωλήσεις εισιτηρίων, την ενοικίαση καταστημάτων στις εγκαταστάσεις του Δημοτικού, τις χορηγίες ιδιωτών ενώ ο δήμος στοχεύει και σε στήριξη της περιφέρειας Αττικής και του Υπουργείου Πολιτισμού.
Επιδίωξη του δημάρχου Μόραλη ωστόσο, είναι να απελευθερώσει το Δημοτικό θέατρο από την εξάρτηση που φέρει ως τώρα από τον δήμο. Αν κάτι τέτοιο επιτευχθεί το θέατρο θα βρεθεί με δικό του προϋπολογισμό και Διοικητικό Συμβούλιο, αποκτώντας διοικητική αυτονομία.
Στέλλα Χαραμή
