Μια σύγχρονη Αντιγόνη έρχεται στο Μέγαρο από την Comédie-Française
Πενήντα δύο χρόνια μετά, η Comédie-Française επιστρέφει στην Ελλάδα με την “Αντιγόνη” του Ζαν Ανούιγ. Το κορυφαίο έργο ανεβαίνει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 26 και 27 Απριλίου, παρουσιάζοντας μια σύγχρονη Αντιγόνη, μαχητική και προκλητική, που αποκόβεται από το μύθο και απευθύνει ένα μήνυμα αντίστασης, που ηχεί και απλώνεται στον σημερινό μας κόσμο.
Ο πρόεδρος του Μεγάρου Μουσικής, Γιώργος Κουρουπός, καλωσορίζοντας τους ηθοποιούς και τους συντελεστές της παράστασης, αναφέρθηκε στην αξία του έργου στη σύγχρονη εποχή, αναφέροντας: “Η Αντιγόνη είναι μια αιώνια φωνή αντίστασης στις αυθαίρετες εξουσίες. Το αυτού του έργου, που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Παρίσι το 1944, παραμένει σύγχρονο,” ενώ σημείωσε τη σημασία της σκηνοθετικής του προσέγγισης: “Ο Μαρκ Πακέν αποφεύγει ρηχούς και φτηνούς εντυπωσιασμούς, δεν κάνει παραμορφώσεις, παραμένει πιστός στην ουσία του έργου. Αυτή η προσέγγιση είναι τόσο σημαντική μα κυρίως μοντέρνα, αποφεύγοντας αυτή την κουραστική πολυσημία που χάνει νοήματα.”
Με τη σειρά του ο σκηνοθέτης, Μαρκ Πακιέν, δήλωσε συγκινημένος για τη συμμετοχή του στην παράσταση αλλά και για τη σημασία του ανεβάσματος στη χώρα μας, αναφέροντας: “Είμαστε συγκινημένοι που παρουσιάζουμε την Αντιγόνη στην Αθήνα, και αισθάνομαι περήφανος για το ιδιότυπο έργο του Ανούιγ που είναι η δική μας απαραίτητη Αντιγόνη. Είναι επείγον να ακουστεί αυτή η φωνή και είναι θαυμαστό που μπορεί και συνεχίζει να ακούγεται μέχρι σήμερα. Το έργο έχει μηνύματα που απευθύνονται σε όλους.”
Με τη σειρά της, η Αντιγόνη που υποδύεται η Γαλλίδα ηθοποιός Φρανσουα Ζιλάρ, δήλωσε: “Στη Γαλλία τα παιδιά μελετάνε το έργο της Αντιγόνης και μάλιστα ταυτίζονται μαζί της. Είναι απίστευτο που η Αντιγόνη απευθύνεται στον καθένα. Με τον Mαρκ προσεγγίσαμε το έργο μέσα από δύο βασικά ερωτήματα. Πρώτον, τι μπορεί να σημαίνει μια Αντιγόνη και δεύτερον τι σημαίνει να είναι κανείς έφηβος; Το μήνυμα είναι η αντίσταση. Ένα όχι στη χειραγώγηση, όχι στην καταπίεση και το σύστημα.” Παράλληλα, η ηθοποιός επισήμανε: “Αντίθετα με το Σοφοκλή, ο θάνατος του αδερφού δεν είναι τίποτε άλλο από ένα πρόσχημα. Στην Αντιγόνη του Ανούιγ εντοπίζει κανείς ένα είδος αυτοκτονίας. Είναι απλό, δεν θέλει να μεγαλώσει και να αποδεχτεί τους κανόνες που της επιβάλλουν, μέσα στους οποίους δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της.”
Όπως συμπλήρωσε ο Paquien το έργο του Ανούιγ καθαυτό παρουσιάζει αμφισημίες, και αυτές προσπάθησε να συντηρήσει σκηνοθετικά: “Το έργο αφήνει ένα πεδίο ανοιχτό στους θεατές να επιλέξουν το δίκιο και το άδικο.” Σε αυτή την άποψη συμφώνησε και ο Mπρούνο Ραφαέλι, που υποδύεται τον Κρέοντα, προσθέτοντας αστειευόμενος: “Η Αντιγόνη είχε δίκιο και ο Κρέοντας δεν είχε άδικο.”
