Για πέμπτη σεζόν “η κωμωδία του τυχαίου θανάτου ενός αναρχικού” με τον Σπύρο Παπαδόπουλο

Η παράστση από την Τετάρτη 16 Οκτωβρίου έως την Κυριακή 3 Νοεμβρίου θα ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη στο θέατρο Αριστοτέλειο και από την Παρασκευή 8 Νοεμβρίου θα κάνει ποδαρικό στη νέα θεατρική στέγη του Σπύρου Παπαδόπουλου, στο Θέατρο Κάππα.

Πρόκειται για μια ανελέητη σάτιρα της εξουσίας με το γνωστό τρελό χιούμορ του Φο, που δεν αφήνει τίποτα όρθιο! Ένας τρελός για δέσιμο, ειδικός στις μεταμφιέσεις (Σπύρος Παπαδόπουλος) διεισδύει στα γραφεία της κεντρικής Ασφάλειας, μεταμφιεσμένος σε ανώτατο ανακριτή του Υπουργείου Δικαιοσύνης, για να διαλευκάνει την υπόθεση της «αυτοκτονίας» ενός αναρχικού που έπεσε από τον 6ο όροφο της Ασφάλειας κατά τη διάρκεια της ανάκρισης. Οι άνθρωποι της Ασφάλειας τρομοκρατημένοι γίνονται έρμαια στην εξυπνάδα και στη φαντασία του τρελού και πέφτουν σε όλες τις παγίδες που τους στήνει. 

«Ο ΤΥΧΑΙΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ» γράφτηκε το 1970 για να ασκήσει κριτική στην κατάχρηση εξουσίας του συστήματος δικαιοσύνης της Ιταλίας και της κυβερνητικής διαφθοράς και ο θεατής παρά τα σαράντα και πλέον χρόνια που έχουν περάσει διαπιστώνει τις ομοιότητες με την Ελλάδα του σήμερα.

Σκηνοθεσία: Σπύρος Παπαδόπουλος
Μουσική & τραγούδια της παράστασης: Κίτρινα ποδήλατα
ΠΑΙΖΟΥΝ : Σπύρος Παπαδόπουλος, Χρήστος Μπίρος, Τάσος Γιαννόπουλος, Στέλιος Πέτσος, Αλέξανδρος Καλπακίδης, Νικολέτα Κοτσαηλίδου

Ποιός είναι ο Ντάριο Φο


Ο Ντάριο Φο γεννήθηκε στην Ιταλία το 1926. Το 1940, μετακόμισε στο Μιλάνο για να σπουδάσει αρχιτεκτονική στη Brera Art Academy, αλλά ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος του χάλασε τα σχέδια. Μετά τον πόλεμο, συνέχισε τις σπουδές αρχιτεκτονικής. Σταδιακά έμπαινε όλο και περισσότερο στον κόσμο του θεάτρου και εγκατέλειπε την εργασία του ως βοηθός αρχιτέκτονα.

Το 1959 ιδρύει στο Μιλάνο μαζί με την γυναίκα του την θεατρική ομάδα Ντάριο Φο—Φράνκα Ράμε. Ο Φο έγραφε σενάρια, έπαιζε, σκηνοθετούσε, και σχεδίαζε τα κουστούμια και τα σκηνικά. Η Ράμε ανάλαβε τις διοικητικές δουλειές.

Το 1960 κερδίζουν την εθνική αναγνώριση με το Οι Αρχάγγελοι δεν Παίζουν Φλίπερ στο θέατρο Οντεόν του Μιλάνο. Μια σειρά από προσπάθειες του στην συνέχεια συνάντησαν την λογοκρισία και τις αντιδράσεις των καθεστωτικών δυνάμεων τόσο στην Ιταλία, όσο και στο Ανατολικό μπλοκ.

Το 1969 παρουσίασε για πρώτη φορά το Μίστερο Μπούφο, ένα θεατρικό έργο μονολόγων βασισμένο στη μείξη μεσαιωνικών έργων με θέμα τον Χριστό και τοπικών προβλημάτων. Είχε τεράστια επιτυχία και έκανε 5.000 παραστάσεις ακόμα και σε γήπεδα.

Ο Τυχαίος Θάνατος ενός Αναρχικού (1970) ασκούσε κριτική στην κατάχρηση εξουσίας του συστήματος δικαιοσύνης. Ο Φο το έγραψε μετά από μια τρομοκρατική επίθεση από ακροδεξιούς στην Εθνική Αγροτική Τράπεζα (Banca Nazionale dell’Agricoltura) στο Μιλάνο. 

Στις 17 Ιουλίου του 1995, ο Φο έπαθε ένα εγκεφαλικό επεισόδιο και έχασε σχεδόν όλη την όρασή του. Ανένηψε σε ένα χρόνο.

Μια σειρά από ενέργειες, ιδεολογικές πράξεις, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο των παραστάσεων του τον κατατάσσουν στους αντισυστημικούς και επαναστάτες συγγραφείς, που ενίοτε κινήθηκε σε επικίνδυνα μονοπάτια. Παρ’ όλ’ αυτά, η λογοτεχνική του ποιότητα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ακόμα και από αυτούς που διαφωνούν με τις ιδέες του. Έτσι, στις 9 Οκτωβρίου του 1997 τού απενεμήθη το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας, καθώς «μιμείται τους γελωτοποιούς του Μεσαίωνα στο μαστίγωμα της εξουσίας και στον αγώνα για την αξιοπρέπεια των αδυνάτων.» Πραγματικά, τα έργα του αποπνέουν αυτά τα ουμανιστικά ιδεώδη.

Γιώργος Σμυρνής