Έφυγε το μαύρο και ήρθε το ασπρόμαυρο στην Δημόσια Τηλεόραση (ΔΤ)

Για όποιον θα ήθελε να βλέπει ένα σύγχρονο πρόγραμμα και μια δημόσια τηλεόραση που να ανταποκρίνεται στον ρόλο της και στις ανάγκες του τηλεοπτικού κοινού τον 21ο αιώνα, τα δείγματα της ΔΤ δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικά. Όμως, για κάποιον που θα ήθελε να σπουδάσει ιστορία τηλεόρασης (ένα μάθημα που… κακώς δεν διδάσκεται στα σχολεία) το «νέο» πρόγραμμα της ΔΤ είναι ένας ανεκτίμητος θησαυρός.

Συνέχεια βλέπεις κάτι απαρχαιωμένες εκπομπές, που δεν ξέρω από ποια συρτάρια της ΕΡΤ έχουν ξεμείνει. Άλλοτε βλέπεις αρχαίες ελληνικές ταινίες με την Σπεράντζα Βρανά και τον Ηλιόπουλο και άλλους παλαιούς ηθοποιούς, πριν καν την μεγάλη άνθιση του ελληνικού ψυχαγωγικού σινεμά, με τις ταινίες που παίζουν ακόμα τα ιδιωτικά. Άλλες φορές, κάποιες αρχαίες σειρές. Είδα ας πούμε με μεγάλο ενδιαφέρον τον Χωραφά στα νιάτα του σε ένα “απροσδιόριστα παλιό” σίριαλ. Αυτό είναι ένα ντοκουμέντο, αλλά το σίριαλ δυστυχώς ήταν τόσο ανιαρό, που δεν μπορούσα να το παρακολουθήσω. 

Παρουσιάζεται ένα πρόγραμμα απαρχαιωμένο και τελείως αδιάφορο. Και το ακόμα πιο δυσάρεστο είναι ότι και οι τρεις δέκτες των παλαιών ΕΤ1, ΝΕΤ και ΕΤ3 παίζουν τα ίδια ακριβώς προγράμματα.

Όλα αυτά δείχνουν ότι αυτό που έγινε, ήταν μόνο και μόνο για να φύγει το μαύρο. Έφυγε το μαύρο και ήρθε το ασπρόμαυρο. Μια βιαστική δουλειά, χωρίς καμία ουσία, μόνο και μόνο για να πουν ότι δεν είναι πλέον κλειστή η δημόσια τηλεόραση. Η Δημόσια Τηλεόραση θα δουλεύει με υλικό αρχείου, από αυτό μάλλον που δεν βρίσκεται στα κτήρια, στα οποία βρίσκονται ακόμα οι απολυμένοι εργαζόμενοι. Ένα πρόγραμμα αρχείου που κυρίως ιστορικό ενδιαφέρον έχει, παρά τηλεοπτικό.

Γιώργος Σμυρνής