Οι άθλιοι- Το μιούζικαλ της οικονομικής κρίσης!

Ο σκηνοθέτης είχε την ιδέα να μετατρέψει το διάσημο μυθιστόρημα του Βίκτορα Ουγκώ, που περιγράφει την επική σύγκρουση ανάμεσα στον Γιάννη Αγιάννη και τον Ιαβέρη σε μιούζικαλ. Η ιδέα αυτή από την εκτέλεση θεωρώ- και όχι μόνο εγώ- δικαιώθηκε.
Το διάσημο μυθιστόρημα έχει πολυφορεθεί από τον κινηματογράφο και χρειαζόταν κάτι διαφορετικό, για να τραβήξει την προσοχή. Έπειτα ο επικός χαρακτήρας του συγκεκριμένου έργου, με χαρακτήρες σύμβολα και τον έντονο επαναστατικό, ηθικό και ρομαντικό χαρακτήρα σήκωνε τον έντονο θεατρικό χαρακτήρα ενός μιούζικαλ.

Έτσι το μιούζικαλ οι Άθλιοι είναι ένας ύμνος στην επανάσταση, την προσωπική ηθική και τον έρωτα. Τα στοιχεία της περιπέτειας, με τον ρωμαλαίο Γιάννη Αγιάννη να υπερνικά όλα τα εμπόδια και το κυνηγητό του Ιαβέρη, αλλά και τις συγκρούσεις ανάμεσα στον στρατό και τους επαναστάτες στα οδοφράγματα υπάρχουν και δίνουν έναν συναρπαστικό τόνο στο έργο.

Η ταινία Les Miserables είναι ένα ιδιαίτερο έργο. Συνδυάζει την θεατρικότητα και το εντελώς μη ρεαλιστικό του μιούζικαλ με πολύ ρεαλιστικές απεικονίσεις της εποχής του μυθιστορήματος. Κοντινά σε βρόμικα πρόσωπα, βρόμικα ρούχα, φτώχια και παρακμή.
Εντυπωσιακές λήψεις, πανοραμικά πλάνα και φοβερά σκηνικά που ξαναζωντανεύουν με φοβερή πειστικότητα μια άλλη εποχή. Υπάρχουν στοιχεία κωμικά, στοιχεία έντονης δράσης, στοιχεία πόνου και θλίψης και φυσικά πάρα πολύ μελόδραμα.

Από τους ηθοποιούς ξεχωρίζουν τραγουδιστικά η Anne Hathaway και η Amanda Seyfried. Ωστόσο, οι Hugh Jackman και o Russell Crowe, αν και δεν είναι μεγάλοι τραγουδιστές, δίνουν σωστές ερμηνείες. Μουσικά και από άποψη ενδιαφέροντος οι καλύτερες στιγμές ήταν εκείνες που πολλοί ήρωες τραγουδούν σε ένα τραγούδι, με την ίδια μελωδία, αλλά με τον καθένα να εκφράζει την δική του οπτική των πραγμάτων μέσα στην ταινία. Αλλά και τα τραγούδια- μονόλογοι εξηγούν έξυπνα τις προθέσεις των χαρακτήρων σε ένα ευρηματικό και αρκετά θεατρικό σενάριο.

Το Les miserables  μου φάινεται ότι είναι η πιο… φευγάτη από τις οσκαρικές υποψηφιότητες, καθώς έχει σε πολλά επίπεδα  πρωτότυπες απαντήσεις- θεατρικά, σεναριακά, μουσικά και κινηματογραφικά. Ιδίως η τελική σκηνή με το τραγούδι των σκοτωμένων επαναστατών που έχουν θριαμβεύσει στο βασίλειο των Ουρανών και είναι οι δικαιωμένοι ηθικοί νικητές αναδεικνύει την ρομαντική τρέλα που διακρίνει το συγκεκριμένο εγχείρημα.

Και γενικά είναι ένα έργο που απεικονίζει με τον πιο ωμό τρόπο την φτώχια και την κοινωνική αδικία, ενώ δείχνει με ρομαντικό τρόπο την επανάσταση του λαού. Έτσι γίνεται ένα μιούζικαλ πολύ ταιριαστό για την εποχή της οικονομικής κρίσης που ζούμε σήμερα.