Τα δάκρυα του Obama (vid)

Οι επικοινωνιολόγοι και οι πολιτικοί επιστήμονες θα ασχοληθούν εκτενώς με αυτό το video, το οποίο γράφει τηλεοπτική ιστορία. Θα πουν για την σημασία της εικόνας του ηγέτη στην κυριαρχία των Media στην σύγχρονη δημοκρατία. Ίσως παραλληλίσουν την σκηνή αυτή με τον Nixon, που κατάφερε να γλιτώσει από τις καταγγελίες για ένα σκάνδαλο, μιλώντας ανθρώπινα στο αμερικανικό κοινό για το σκυλάκι του, τον Checkers. Θα πουν ότι πλέον δεν κυριαρχεί το επιχείρημα και ο λόγος, αλλά μόνο η εικόνα και άλλα τέτοια.

Ε, και; Εμένα προσωπικά μου φαίνεται συγκινητικό να βλέπω έναν ηγέτη, που κυριεύεται από το συναίσθημα, όπως ακριβώς και ο μέσος πολίτης της χώρας του. Και αυτός είναι ίσως ο λόγος που όλος ο κόσμος, πλην των ρεπουμπλικάνων στην Αμερική, συμπαθεί τον Obama. Ότι τους φαίνεται ένας άνθρωπος με συμπόνια για τον πλησίον του. Και δεν μπορώ να πιστέψω ότι υποκρίθηκε τον ανθρώπινο πόνο, σαν θεατρίνος. Φαίνεται στο video όχι μόνο ότι το ένιωθε, αλλά και ότι προσπαθούσε να το συγκρατήσει, για να μπορέσει να μιλήσει.

Έτσι κι αλλιώς, ο Obama δεν θεωρείται στην Αμερική ένας πολιτικός πολύ συναισθηματικός. Μια κριτική που ασκείται εναντίον του είναι πως δείχνει πολύ professorial, δηλαδή ότι ο λόγος του είναι πολύ επιστημονικός, τεκμηριωμένος και δεν απευθύνεται τόσο πολύ στο συναίσθημα του πολίτη. (Που να είχαν πρόεδρο το Σημίτη! Τότε να δω τι θα λέγανε.) Επίσης, ο Obama δεν έχει ανάγκη να προσποιηθεί οτιδήποτε- πόσο μάλλον το κλάμα. Τις εκλογές τις κέρδισε και δεν έχει μπροστά του άλλες. Με την δεύτερη θητεία τελειώνει ως πρόεδρος, γιατί δεν έχει δικαίωμα να επανεκλεγεί τρίτη φορά στις ΗΠΑ, σύμφωνα με τον αμερικανικό νόμο. Έτσι, δεν μπορεί κανείς να του καταλογίσει προσωπικό όφελος από αυτό το συναισθηματικό του ξέσπασμα, το οποίο έτσι κι αλλιώς δείχνει ειλικρινές και μέσα από την καρδιά του.

Το μόνο που θα μπορούσε κανείς να του προσάψει είναι γιατί 4 χρόνια δεν έκανε τίποτα για τον έλεγχο της οπλοκατοχής στη χώρα του. Κι ο λόγος είναι ο ίδιος, για τον οποίο και όλοι οι προηγούμενοι Πρόεδροι δεν έκαναν κάτι, ενώ υπάρχουν πολλά κρούσματα τέτοιας παρανοϊκής βίας, όπως στο δημοτικό του Κονέκτικατ. Ότι οι αντιδράσεις είναι πολύ μεγάλες σε μια χώρα που θεωρεί την οπλοκατοχή κομμάτι της κουλτούρας της κι επίσης υπήρχαν φλέγοντα θέματα, όπως η οικονομική κρίση και η Αλ Κάιντα.

Ίσως με αφορμή το τρομερό αυτό έγκλήμα, κυρίως 6χρονων και 7χρονων παιδιών, να δοθεί στον Obama η δυνατότητα να βάλει αυτό το ζήτημα στην κορυφή της ατζέντας. Παρ’ όλ’ αυτά θα είναι δύσκολο να πετύχει κάτι, που δεν το θέλουν οι Ρεπουμπλικάνοι, οι οποίοι έχουν την πλειοψηφία των εδρών στην Βουλή των ΗΠΑ.

Γιώργος Σμυρνής