Χρειαζόταν να γίνουν Ολυμπιακοί στο Λονδίνο για να μας τραγουδήσει ο McCartney;

Εντύπωση προκάλεσε και το κλείσιμό της τελετής (το οποίο είναι πάντα σημαντικό), με τον Paul McCartney να κάνει όλο το γήπεδο να τραγουδάει το “Hey Jude” των Beatles. Πολλοί δάκρυσαν, πολλοί θυμήθηκαν τα παλιά, αναπόλησαν τα 60’s και τα 70’s. Ήταν ένα βρετανικό κλείσιμο σε μία βρετανική τελετή. Άλλωστε, οι Άγγλοι θυμούνται με μεγάλη νοσταλγία την περίοδο που οι μπάντες τους (οι Beatles και οι Stones) κυριαρχούσαν μουσικά και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, το mini cooper ήταν το αγαπημένο όχημα των νέων της εποχής, ενώ το Λονδίνο είχε την τάση να μεταβληθεί και σε πόλο έλξης μεγάλων σκηνοθετών του κινηματογράφου.

Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, ο McCartney δεν παύει κουβαλάει πάνω του και κάτι παρωχημένο, για να κλείσει μία παγκοσμίως μεταδιδόμενη φαντασμαγορία- και μάλιστα των Ολυμπιακών Αγώνων. Γενικά, έχω μία δυσπιστία απέναντι στους γηρασμένους ροκάδες, η οποία όμως δεν είναι απόλυτη. Αλλά ο McCartney έτσι κι αλλιώς δεν πιστεύω ότι έχει το ανάστημα, για να λειτουργήσει ως ο εκπρόσωπος του θρύλου των Beatles. Θεωρώ πως μόνο ο John Lennon θα μπορούσε να σηκώνει αυτό το ειδικό βάρος μόνος. Και ο Lennon ως γνωστόν δολοφονήθηκε πριν χρόνια.

Μπορεί ο McCartney να ήταν εξίσου σημαντικός συνθέτης με τον Lennon στους Beatles, αλλά ο Lennon ήταν εκείνος που εξέφραζε το ριζοσπαστικό στοιχείο της μπάντας, σε μια εποχή που έβραζε. Επίσης, o Lennon την “έψαχνε” μουσικά σε πειραματικό επίπεδο περισσότερο από τα άλλα μέλη των Beatles. Ο McCartney εξέφραζε την πιο ποπ κι εμπορική πλευρά του συγκροτήματος και δεν έδειξε, με όλη την πορεία του, καμία διάθεση να φανεί κοινωνικά ευαίσθητος και ριζοσπαστικός. Εξάλλου, ο Lennon ήταν αυτός που συνέχισε μετά τους Beatles με σημαντικά τραγούδια, ενώ το μόνο τραγούδι του McCartney που είναι γνωστό μετά τους Beatles είναι ένα κομμάτι για το soundtrack του James Bond (το Live and let die- που το έκαναν μετά διασκευή και οι Guns and Roses).

Θεωρώ πως από τη στιγμή που δεν είναι στη ζωή όλοι οι Beatles, η παρουσία του McCartney μόνου, ως εκπροσώπου τους δεν ήταν επαρκής. Θα ήταν πάντως απορίας άξιον τι θα απαντούσε σε ενδεχόμενη πρόταση να τραγουδήσει στους Ολυμπιακούς ο Lennon, αν ζούσε σήμερα. Εικάζω- αλλά κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος- ότι θα έλεγε όχι, στη συμμετοχή του σε μία αρκετά εμπορευματικοποιημένη τελετουργία. Οι θρύλοι έχουν, άλλωστε, κι ένα αίσθημα αυτοσυντήρησης της “θρυλικότητάς” τους. Αυτό που δεν δείχνει να έχει ο McCartney. Ίσως γιατί αυτός ο συνθέτης και τραγουδιστής είχε τη φιλοδοξία να γίνει διάσημος και πλούσιος, αλλά όχι και θρύλος. Και δεν είχε και την στόφα, εδώ που τα λέμε.

Γιώργος Σμυρνής