Ο ένας την έχει στο 13%, ο άλλος στο 17%… την αλαζονεία

“Απ’ ό,τι έμαθα με περισσή αλαζονεία λέει ότι, παρά το 13% που έχει, μιλάει εξ ονόματος όλου του ελληνικού λαού.”  δήλωσε ο Τσίπρας αναφερόμενος στην δήλωση του Βενιζέλου ότι μίλησε εξ ονόματος της Ελλάδας στην συζήτηση που είχε με τον Ολάντ. Είναι δηλαδή η αλαζονεία του 13%. Σύμφωνα με τον κ. Τσίπρα, το πενιχρό αυτό ποσοστό δεν επιτρέπει στον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ να μιλάει εξ ονόματος του ελληνικού λαού. Αντίθετα, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, με το 17% (που αναμένεται να μεγαλώσει στις επόμενες εκλογές), δεν είναι… καθόλου αλαζόνας όταν μιλάει εξ ονόματος των λαών ολόκληρης της Ευρώπης.

Η αλαζονεία στην πολιτική έχει γίνει μπαλάκι από τον ένα υποψήφιο στον άλλο. Ο Καραμανλής μιλούσε για αλαζονεία της εξουσίας, για να χτυπήσει το Σημίτη κι από τότε όλοι το έχουν κάνει σημαία αυτό το “αλαζονεία” και το πετάνε ο ένας στον άλλο. Και ίσως είναι λογικό να γίνεται κάτι τέτοιο, από την άποψη ότι όλοι τους είναι αλαζόνες, οπότε η κατηγορία εύκολα πιάνει τόπο. Είτε οι λαϊκοί τύποι, που παριστάνουν ότι θα τσαμπουκαλευτούν με όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες, γιατί είναι πολύ μάγκες, και οι κυριλέ τύποι με τις γραβάτες, που παριστάνουν τα μέλη της ελίτ. Το μόνο που αλλάζει είναι το ύφος της αλαζονείας. Στην ουσία και σε αυτή την περίπτωση το θέμα πάει ξανά στο στυλιστικό και στην επικοινωνία, απλά εμμέσως. 

Από την άλλη, βέβαια, είναι και παράλογο. Γιατί στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάμε για σκοινί. Είτε ο Βενιζέλος κατηγορεί τον Τσίπρα για αλαζονεία ή ο Τσίπρας απαντάει στην ουσία: “Έλα μωρέ, τι να μας πουν αυτοί που είναι στο 13% και την ψωνίσανε!” Από την στιγμή που κι εσύ είσαι αλαζών (εφόσον η αλαζονεία είναι σύμφοιτη της κομματικής και κυβερνητικής εξουσίας) γιατί κατηγορείς τον αντίπαλό σου; Και τι ηθικού χαρακτήρα καταγγελία είναι αυτή; Μπορεί κάποιος να είναι καβαλημένο καλάμι, αλλά να είναι καλός στη δουλειά του. Αρκεί η έπαρσή του να μη θολώνει τη σκέψη του και να νομίζει ότι μπορεί να πετύχει περισσότερα από τις δυνάμεις του και κυρίως τις δυνάμεις της χώρας που κυβερνάει.

Γιώργος Σμυρνής