Τα… δυνατά τους χαρτιά έβγαλαν Ελλάδα- Κύπρος στη Eurovision
Στην όραση κυρίως και όχι τόσο στην ακοή απευθύνθηκαν οι μουσικές προτάσεις Ελλάδας και Κύπρου. Τόσο η Ελευθερία Ελευθερίου, όσο και η Ήβη Αδάμου, ως ατού είχαν την εξωτερική τους εμφάνιση και όχι τα τραγούδια που ερμήνευαν. Το μίνι κι ο χορός δούλεψαν. Οι δύο χώρες βρέθηκαν στον τελικό μίας- αν κρίνουμε από τον πρώτο ημιτελικό- πραγματικά τραγικής Eurovision, ακόμα και για τα ιδιαίτερα χαμηλά stadards αυτού του θεσμού. Στην πραγματικότητα, μόνο την Στικούδη που δεν επιστράτευσαν Έλληνες ή Κύπριοι κι αυτό μάλλον θα συνέβη, γιατί ως καταξιωμένο sex symbol, είναι ακριβή.
Δεν υπήρχε ούτε ένα καλό τραγούδι, αλλά σίγουρα υπήρχαν κάνα- δύο, που ήταν πραγματικά φρικτά! Ειδικά οι Αυστριακοί δεν μπορώ να καταλάβω τι σκέφτονταν. Και αυτοί που πήγανε στην Eurovision και τραγούδησαν αυτό το κακόηχο πράγμα, αλλά και αυτοί που τους έστειλαν.
Επίσης, με εξέπληξε το γεγονός ότι οι Ιρλανδοί προκρίθηκαν στον τελικό. Και όχι μόνο προκρίθηκαν, αλλά είναι και ιδιαίτερα αγαπητοί στον κόσμο! Το είπε άλλωστε και ο Ιρλανδός παρουσιαστής στα παρασκήνια. “Όσο η Ιρλανδία δεν κερδίζει τον διαγωνισμό, θα στέλνει τους Jedward.” Ούτε το ρώσικο, με τις γηραιές κυρίες, κατάλαβα γιατί πέρασε στον τελικό, ούτε γιατί θεωρείται φαβορί.
Κοντολογίς, οικονομική κρίση έχουμε και οι χώρες έστειλαν ό,τι πιο φτηνό και ό,τι πιο κακόηχο είχαν. Το χειρότερο όμως είναι ότι ο θεσμός είναι εντελώς παρωχημένος μουσικά. Τα περισσότερα τραγούδια έμοιαζαν με κακέκτυπα των Abba, των Σουηδών που κέρδισαν τον διαγωνισμό το 1974 (σχεδόν πριν 40 χρόνια). Καμία πρωτοτυπία και κυρίως κανένα προσωπικό στοιχείο στις συνθέσεις. Και κανένα ταλέντο.
Τουλάχιστον, εμείς και η Κύπρος μπορεί να στείλαμε μετριότατα τραγούδια, αλλά στείλαμε ωραίες τραγουδίστριες. Και η επιλογή -με την βοήθεια και του χαμηλότατου επιπέδου του διαγωνισμού συνολικά- δικαιώθηκε. Τουλάχιστον στο πρώτο ημίχρονο.
Γιώργος Σμυρνής
