To Top Gear κι ο … Μύρωνας Στρατής

Γεγονός είναι ότι διαρκώς η ελληνική τηλεόραση δείχνει κακές ή καλές αντιγραφές ξένων εκπομπών. Συνήθως, επιλέγουν να τις αντιγράφουν με τον πλέον φτηνό τρόπο. Η αντιγραφή μιας εκπομπής του MAD για video-games από ένα κομμάτι της εκπομπής του Top Gear, εκπομπής του BBC για αυτοκίνητα, ακολουθεί τόσο πολύ αυτή τη λογική, που νομίζω ότι αγγίζει τα όρια της γελοιότητας.

Στο Top Gear βάζουν έναν διάσημο να οδηγήσει ένα αμάξι “λογικού κόστους”, όπως το λένε. Οι χρόνοι καταγράφονται σε ένα ταμπλό και υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός μεταξύ των διασήμων. Μέχρι να δουν το χρόνο τους, αλλά και το video με την κούρσα τους στην πίστα του Top-Gear, οι διάσημοι δίνουν συνέντευξη στον δημοσιογράφο της εκπομπής (τον μοναδικό Jeremy Clarkson). Μαζεύονται διάσημοι από το Hollywood, αλλά και γνωστοί Βρετανοί σταρ. Οι καλύτεροι οδηγοί που έχω δει εγώ, με βάση τους χρόνους τους, είναι ο γνωστός Gordon Ramsay (τον οποίο προσπαθεί εντελώς αποτυχημένα να αντιγράψει ο Έκτορας Μποτρίνι με τους “Εφιάλτες στην κουζίνα“) και ο μαιτρ των talent shows σε Αγγλία και ΗΠΑ Simon Cowell.

Αυτό το κομμάτι του Top Gear προφανώς άρεσε σε κάποιους συντελεστές του MAD και είχαν τη φαεινή ιδέα να το αντιγράψουν ως εξής: Βάλανε μια παιχνιδομηχανή με ένα παιχνίδι για αυτοκίνητα και βάζουν τους Έλληνες διάσημους να ανταγωνίζονται ποιός θα τρέξει την εικονική πίστα πιο γρήγορα. Ούτε κόστος για καύσιμα και λάστιχα και πίστες, ούτε μαθήματα στον star πώς θα οδηγήσει γρήγορα από τον Stig (τον μασκοφορεμένο οδηγό του Top Gear), ούτε κίνδυνοι μήπως ο celebrity το στουκάρει πουθενά, ούτε τίποτα.

Τελευταία, είδα ότι στην ψηφιακή πίστα της παιχνιδομηχανής που έστησε το MAD ήταν ο pop star Μύρωνας Στρατής, ο οποίος δεν τα πήγε καλά. Στον πίνακα της εκπομπής ήταν τρίτος στους τέσσερις.

Ακόμα χειρότερο, όμως, από την επίδοση του Μύρωνα ήταν το τηλεοπτικό προϊόν που βγήκε. Συνέντευξη του “σταρ” δεν υπήρχε,κεί που το Top Gear σου δείχνει ολόκληρη κούρσα, με στροφιλίκια, με εσωτερικά πλάνα που δείχνουν τον οδηγό να βρίζει, να αγχώνεται, να ιδρώνει, το ελληνικό κακέκτυπο δεν είχε παρά μόνο μερικά πλάνα του τραγουδιστή που παίζει το ράλι και να σχολιάζει. Μερικά δευτερόλεπτα τηλεοπτικού προϊόντος, πολύ χαμηλού κόστους και ακόμα χαμηλότερου ενδιαφέροντος.

Ίσως κάποιοι σχολιάσουν ότι επέλεξα ένα ασήμαντο παράδειγμα, μιας εκπομπής με πολύ ειδικό κοινό. Όμως, θεωρώ ότι αναδεικνύει πολύ καθαρά τη λογική της “φτήνιας” που χαρακτηρίζει τις ελληνικές απομιμήσεις. Το να μετατρέψεις μια κούρσα με αυτοκίνητο σε κούρσα σε παιχνιδομηχανή, εκμηδενίζει το κόστος. Μηδενίζει, όμως, και το ενδιαφέρον του τηλεοπτικού προϊόντος.

Γιώργος Σμυρνής