AbOvo T.V. :”Έλληνες προσοχή! Ανάμεσα σας κυκλοφορούν… άλλοι Έλληνες!”

Από τα λίγα επεισόδια που έχω δει, φαίνεται έντονα η διαφορά ανάμεσα στο θέατρο και την τηλεόραση. Δεν υπάρχει διαδραστικός χαρακτήρας, τον οποίο οι Abovo συνηθίζουν να επιδιώκουν στα σκετς τους. Από την άλλη, μεγάλη έμφαση δίδεται στα video, όπως είναι εύλογο, για να γεμίσει το πρόγραμμα, αλλά και να είναι ένα εύπεπτο τηλεοπτικό προϊόν.

Ως προς το περιεχόμενο, πρέπει να πούμε ότι η σάτιρα των AbOvo χαρακτηρίζεται από την τυπική στην Ελλάδα αυτοαναφορικότητα του έθνους. Έλληνες που μιλάνε για Έλληνες. Οι πρωταγωνιστές του Ιδρύματος, βέβαια, υποτίθεται ότι δεν είναι Έλληνες, αλλά μία κάστα επιστημόνων, που μελετούν το είδος του Ελληναρά και προσπαθούν να βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Τα πειράματα γίνονται βασανιστικά, ενίοτε, για τον τράχηλο του Έλληνα, ο οποίος ζυγόν δεν υποφέρει. Πίσω από τις έρευνες και τις αναλύσεις, υπάρχει ο πόθος να μετατρέψουν τους Έλληνες σε κανονικούς δυτικούς πολίτες. Ο στόχος όμως βρίσκει πολλές αντιστάσεις και μονίμως αποτυγχάνει.

Η προβληματική των Abovo παρουσιάζει μία αντίφαση: Από τη μία γίνεται μια σατιρική, σε βαθμό γελοιοποίησης, της νοοτροπίας του νεοέλληνα- η οποία είναι αρκετά έντιμη (και μάλλον εντιμότερη και πιο ευρεία από εκείνην της πολύ καλής και σαφώς πιο τηλεοπτικής Ελληνοφρένειας, την οποία διαδέχεται). Από την άλλη, όμως, έχουμε μια παρουσίαση ενός ξένου, εχθρικού συστήματος- Ιδρύματος- που προσπαθεί με κυνικό τρόπο να τους αλλάξει. Ο “ορθολογισμός” των ξένων θεωρείται τόσο απειλητικός όσο και ο φερόμενος ανορθολογισμός των Ελλήνων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η κριτική δεν δείχνει να βρίσκει κέντρο.

Παράλληλα, φαίνεται δύσκολο μία θεατρική παράσταση να τεντωθεί τόσο, ώστε να γίνει ένα καθημερινό τηλεοπτικό πρόγραμμα, έστω και διάρκειας ενός τετάρτου. Αυτό συνεπάγεται ότι χρειάζονται περίπου 5 ώρες προγράμματος για ένα  μήνα μόνο, ενώ μια παράσταση κρατάει συνήθως 2 ή 3 ώρες. Αυτό το τέντωμα ίσως οδηγήσει σε πολλές επαναλήψεις. Επίσης, για να τηλεοπτικοποιηθεί το προϊόν βλέπουμε ήδη την χρήση αρκετών κλισέ, οπτικών και λεκτικών, του Χάρυ Κλιν, γεγονός που γυρίζει την ελληνική σάτιρα στην δεκαετία του 80.

Άλλα σκετς είναι εξαιρετικά πετυχημένα και άλλα λιγότερο. Ακόμα είναι νωρίς να κρίνουμε την προσπάθεια μιας από τις πιο σύγχρονες θεατρικές ομάδες- η οποία, βέβαια, έχει δώσει έμφαση στην κωμωδία- να περάσει στην τηλεόραση. Όπως και να έχει, πάντως, είναι ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα και- ως εκ τούτου-ένα πρωτότυπο τηλεοπτικό προϊόν.

Γιώργος Σμυρνής