Απαγορεύεται να σου αρέσει ο Σεφερλής;
Υπάρχουν κάποια θέματα στην Ελλάδα που ξεσπάνε στα media και αναρωτιέσαι για ποιο λόγο; Ή, για να το πω καλύτερα, είναι πιο σημαντικοί (και πιο ενοχλητικοί) οι λόγοι που γίνονται θέμα- τα κριτήρια δηλαδή και οι νοοτροπίες που κρύβονται πίσω από αυτά- από ό,τι το ίδιο το θέμα.
Πήγε ο γνωστός θεατρικός κριτικός Κώστας Γεωργουσόπουλος, είδε τον κωμικό Μάρκο Σεφερλή σε μια παράσταση του στο Δελφινάριο, του άρεσε, έγραψε μια θετική κριτική. Κι αυτό έγινε μείζον θέμα στα έντυπα και στο Star.
Συγκεκριμένα, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος χαρακτήρισε μιμητικό τέρας τον Σεφερλή ενώ υπερασπίσθηκε το Δελφινάριο και την θεατρική του κουλτούρα. Πολλοί απόρησαν. Πώς είναι δυνατόν ο Γεωργουσόπουλος να εκθειάζει έναν εμπορικό κωμικό, που έχει βγάλει τόσα “απλοϊκά” κωμικά σίριαλ στην τηλεόραση;
Δεν έχω δει την παράσταση και μάλλον δεν θα πάω να την δω. Τον Μάρκο Σεφερλή τον ξέρω μόνο από την τηλεόραση. Υπήρχαν εποχές- όταν ήμουν μικρότερος- που μου άρεσε πολύ. Μετά, τον βαρέθηκα. Και νομίζω ότι έγινε και επαναλαμβανόμενος, αλλά και ότι χάλασε και ως κωμικός αρκετά.
Δεν ξέρω αν είναι μιμητικό τέρας ή μεγάλος ηθοποιός στο θέατρο. Πάντως και σε μένα, όπως γενικά στην κοινή γνώμη, ακούγονται κάπως υπερβολικοί αυτοί οι χαρακτηρισμοί.
Ωστόσο, θεωρώ, ότι κακώς ξεσπάνε τέτοια θέματα. Το έχω πει κάποιες φορές, ιδίως όταν με βρίζουν αναγνώστες για τις κριτικές που γράφω, ότι η αισθητική του καθενός είναι υποκειμενική υπόθεση. Όσα επιχειρήματα και να παρουσιάσεις, για το αν μια παράσταση είναι καλή ή κακή, τα ίδια ή και περισσότερα μπορεί να παραθέσει κάποιος άλλο για το εντελώς αντίθετο. Δεν είναι μαθηματικά η κριτική, που πρέπει να βγάζουν ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα.
Το άλλο θέμα είναι πως δεν υπάρχουν αυθεντίες. Όση κι αν είναι η εμπειρία κάποιου και οι γνώσεις του πάνω στο αντικείμενο του, κανείς δεν πρέπει να διεκδικεί το αλάθητο και σε κανέναν δεν πρέπει να αποδίδεται. Ιδίως σε θέματα τέχνης, που δεν είναι επιστημονικά, ούτε επιδέχονται επιστημονικής απόδειξης!
Με βάση αυτά τα δεδομένα, τα οποία θεωρώ αυτονόητα, θεωρώ το εξής: από τη στιγμή που στον Γεωργουσόπουλο άρεσε η συγκεκριμένη παράσταση, πολύ καλά έκανε και την εκθείασε. Συγκίνησε και τον Σεφερλή, ο οποίος, με τη γνωστή του λαϊκότητα, δήλωσε ότι δάκρυσε όταν την διάβασε.
Γενικά, θα πρέπει σε αυτή τη χώρα να μειώσουμε λίγο αυτή μας την εμμονή με τις ταμπέλες -τους ποιοτικούς και τους μη ποιοτικούς. Όπως επίσης, πρέπει να δεχόμαστε, αλλά και να διεκδικούμε, το δικαίωμα στην διαφορετική άποψη.
Γιώργος Σμυρνής
