R.I.P. αιώνιε φοιτητή!

Τώρα που αυτή η “χαρούμενη Ελλάδα” φεύγει και τη διαδέχεται η Ελλάδα της μιζέριας και της κρίσης, ο “αιώνιος φοιτητής” έχει κατηγορηθεί -εκ του πονηρού- για όλα τα κακά που ταλαιπωρούν την ελληνική κοινωνία. Και τώρα, με το νέο εκπαιδευτικό νόμο της Διαμαντοπούλου, στον οποίο συναίνεσαν τα δύο κόμματα εξουσίας, γίνεται παρελθόν.

Κατ’ αρχάς, να πούμε ότι η λογική του “αιώνιου φοιτητή” δεν προήλθε από παρθενογέννεση. Διάφοροι καθηγητές των φροντιστηρίων, για να σε πείσουν να “ξεσκιστείς στο διάβασμα και να περάσεις στις Πανελλήνιες, ώστε να έχουν μεγαλύτερα ποσοστά επιτυχίας, σου έταζαν μια φοιτητική ζωή πιο ονειρική και από τον κόσμο του Nescafe και της Coca Cola Zero μαζί. Το ίδιο πάνω- κάτω κάνουν και οι γονείς, που θέλουν το παιδί τους να περάσει σε κάποια σχολή (με όσο μεγαλύτερη βάση, τόσο το καλύτερο), για να μπουν στο μάτι των άλλων οικογενειών. Ζητάνε από τον φοιτητή να τα δώσει όλα για να περάσει στις Πανελλήνιες και μετά, ας αράξει.

Και υπάρχουν πολλοί φοιτητές που αράζουν. Είναι η εκτόνωσή τους για όσα τράβηξαν στο Γολγοθά των Πανελληνίων. Κάποιοι αράζουν υπερβολικά και γίνονται αιώνιοι φοιτητές. Εξάλλου, για ποιό λόγο να βιαστούν; Τι τους εξασφαλίζει το πτυχίο, σε μια κοινωνία που μαστίζεται από τέτοια ανεργία στους νέους και γενικότερα;

Το στερεότυπο του αιώνιου φοιτητή, μοιάζει με αυτό του αιώνιου έφηβου. Μου θυμίζει τον μαθητή στην ονειρική ταινία Rushmore, που βρήκε κάπου την ευτυχία, σε έναν χώρο και δεν θέλει αυτό να τελειώσει ποτέ. Γι’ αυτό και παρατείνει τις σπουδές του.

Ο Freud έλεγε πως ο άνθρωπος αναπολεί τα παιδιά του χρόνια, γιατί σε αυτά βρίσκει το μόνο συναίσθημα που του έδινε ευτυχία: την ανεμελιά. Αυτό το όνειρο ανεμελιάς σκοτώνει ο νέος νόμος, ο οποίος έρχεται να ξενερώσει τελείως τον φοιτητόκοσμο. Να του βάλει το μαχαίρι στο λαιμό, να παίρνει πτυχίο εντός χρονοδιαγράμματος. (Άκουσον- άκουσον! Πού αλλού ισχύει χρονοδιάγραμμα στην Ελλάδα;) Δεν μπορεί- λένε- η πολιτεία να πληρώνει την παράταση των σπουδών σου! Αν και μπορεί να πληρώνει τόσα άλλα, απείρως πιο δαπανηρά και εξίσου άχρηστα…

Γεγονός είναι, ότι ο αιώνιος φοιτητής εύκολο και ανέξοδο θύμα για τον πολιτικό κόσμο. Είναι εκπληκτικό πόσο εύκολα συναίνεσαν τα δύο μεγάλα κόμματα, που δεν τα βρίσκουν πουθενά, για να τον “τελειώσουν”. Και είναι καταπληκτικό, ότι την ίδια μέρα, τα “βρήκανε” μεταξύ τους, για να “τελειώσουν” και την υπόθεση της Siemens.

Εκτιμώ ότι ο αιώνιος φοιτητής έπεσε θύμα δημαγωγικών συμφερόντων. Συκοφαντήθηκε, φορτώθηκε πάνω του όλα τα δεινά της ελληνικής κοινωνίας. Αλλά, επειδή είναι πολύ cool, για να ασχοληθεί με αυτές τις μικρότητες, δεν καταδέχθηκε ποτέ να απαντήσει !

Να ζήσουμε να σε θυμόμαστε, αιώνιε φοιτητή! Ό,τι και να λένε για σένα πολιτικοί και λοιποί ξενέρωτοι, εμείς θα σε θυμόμαστε με νοσταλγία!

Γιώργος Σμυρνής