Περι φιλίας – μέρος πρώτο

Όταν είσαι κακόμοιρος σε αγαπάνε όλοι.

Όλοι είναι εύκολο να πουν «κρίμα τον καημένο τον Μπρούνο, κάηκε το σπίτι του του καψερού»! ή «Αμαρτία για την Λάουρα που ψόφησε το γουρούνι της». Πόσοι όμως θα πουν «Τι τέλεια που κέρδισε ο Μπρούνο 2.000.000 ευρώ στο Lotto»; Πόσοι θα πουν «Φοβερό που η Λάουρα αναδείχθηκε Miss Napoli»;

Αν αρχίσατε να μετράτε, μην πάρετε μεγάλη φόρα, δεν θα βρείτε πολλούς. Η φιλία στις μέρες μας είναι κάτι σαν τη δωρεά οργάνων. Όλοι την εξυμνούν, όλοι αναφέρουν πόσο σημαντική είναι, όλοι κόπτονται να μοιράσουν αιτήσεις για την προσέλκυση υποψήφιων δωρητών αλλά απειροελάχιστοι απ’ αυτούς έχουν συμπληρώσει τις ίδιες αυτές αιτήσεις!

Ο φίλος στις μέρες μας είναι είδος εν ανεπαρκεία.

Ο καλός φίλος πάλι είναι σχεδόν ανύπαρκτος.

Για αδελφικούς φίλους δε, δεν γίνεται ούτε κουβέντα.

Για μένα πέθαναν όταν … ο Κάιν σκότωσε τον Άβελ.

Δεν είμαι ακραίος. Ειλικρινά δεν είμαι ακραίος. Στον δικό μας παράλληλο κόσμο, η φιλία είναι ιερή. Δεν νοείται να έχεις άνθρωπους πολύ κοντά σου και να μην είναι φίλοι σου. Η φιλία όμως είναι και κάτι πολύ ακριβό και το ακριβό δεν αφορά στο χρήμα. Άλλωστε όπως έχει πει και ο Πρωθυπουργός της χώρας σας, «λεφτά υπάρχουν»!

Η φιλία κοστίζει σε κάποιον που θέλει να είναι φίλος σου και πολλοί είναι εκείνοι που δεν μπορούν να επωμιστούν αυτό το κόστος όταν έλθει ο … λογαριασμός. Κι εκεί είναι που μια ακόμα «αληθινή» φιλία θα πεθάνει, καθώς ο ένας από τους δύο θα την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια.

Φίλος, λένε, είναι εκείνος που συγχωρεί τους φίλους του – λένε. Εγώ πάλι λέω ότι μόνο ο Θεός συγχωρεί, κι εγώ Θεός δεν είμαι.

Ας με κρίνει όμως ο Θεός κι ας με στείλει στην κόλαση του Δάντη! Δικός μας ήταν κι αυτός άλλωστε!

Υ.Γ. Ο Νονός συγχωρεί τους εχθρούς του αλλά δεν ξεχνάει ποτέ το όνομά τους.