Superman for President: η “καρτουνομανία” στο Facebook και οι αληθινοί ήρωες
Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχαν πεντάμορφες και τέρατα. Στον ουρανό πετούσαν μαγικά χαλιά, στους δρόμους κυκλοφορούσαν άμαξες-κολοκύθες και στη χώρα των θαυμάτων έβρεχε καταρρακτωδώς νεραϊδόσκονη. Η προηγούμενη εβδομάδα μας «έστειλε» σε ένα ταξίδι-αστραπή στην παιδική μας ηλικία: 15 με 20 Νοέμβρη, το Facebook στήριξε την εβδομάδα των δικαιωμάτων των παιδιών με “παραμυθένιο” τρόπο: πολλοί από τους χρήστες αντικαταστήσαμε τις ποζάτες φωτογραφίες στα προφίλ μας, με τους αγαπημένους ήρωες της παιδικής μας ηλικίας.
Το νέο μεταδόθηκε σε (ιντερνετικό) χρόνο μηδέν, το Facebook έγινε Cartoonbook, και από τις σελίδες του ξαφνικά άρχισαν να ξεπηδούν βίντεο, τραγούδια και άλμπουμ παιδικών ηρώων με ταχύτητα κινουμένων σχεδίων. Η εποχή της αθωότητας (που το Facebook δεν έζησε ποτέ) έκανε την προσωρινή ηλεκτρονική της εμφάνιση, και η ψηφιοποιημένη προσωπική μας ζωή ανακατεύτηκε με βαβουροπατάτες, μικρά πόνυ, αρκουδάκια της αγάπης, νάνους, χιονάτες και σχιστομάτικες καρτουνοφιγούρες. Ok, πολύ ωραίο το 5ήμερο-έκπληξη, ΔΕ ΛΕΩ, και ομολογουμένως ευχάριστο και χρωματιστό διάλειμμα στις γκριζογκρί μέρες που διανύουμε. Κάπου όμως όλη αυτή η χαρούμενη λιλιπούπολη κατέληξε να θυμίζει κάτι από παρωδία…
Πού είναι όλοι αυτοί οι σούπερ ήρωες τώρα που τους χρειαζόμαστε; Τι κάνει ο Σούπερμαν χαμογελαστός στο προφίλ του κολλητού μου και γιατί δεν εμφανίζεται να κυβερνήσει τη χώρα; Κι αφού το φουσκωτό τζίνι πετάγεται με τέτοια συχνότητα στην οθόνη, γιατί ενώ τρίβω το ποντίκι του υπολογιστή, δε βγαίνει να μας δανείσει αυτό λεφτά; Αν είχα τρεις ευχές, η πρώτη θα ήταν η κρίση που περνάμε να ήταν παραμύθι. Η δεύτερη να ξαναγινόμουν για λίγο παιδί και η τρίτη να έχουν όλα τα παιδιά δικαίωμα σε μια παιδικότητα που δεν θα μπορεί να τη στοιχειώσει τίποτα. Στις 20 Νοεμβρίου του 1989, υπεγράφη η Σύμβαση των Δικαιωμάτων των Παιδιών, και την περασμένη εβδομάδα το Facebook το «γιόρτασε» με εικόνες που ισοδυναμούν με 1000 λέξεις. Εμείς βέβαια στην Ελλάδα την ίδια ακριβώς περίοδο κάθε χρόνο μνημονεύουμε τους ήρωες μιας άλλης εποχής, καθόλου αθώας. Τους ήρωες της δικής μας ιστορίας, της 17ης Νοέμβρη, όχι μόνο της συγκεκριμένης ημέρας αλλά ολόκληρης εκείνης της «σκοτεινής» περιόδου, που η διαφορά τους από αυτούς των παραμυθιών είναι ότι δεν ήταν αθάνατοι. Ότι αυτοί οι ήρωες ΔΕΝ ζήσανε καλά, ΓΙΑ ΝΑ μπορέσουμε εμείς να ζήσουμε καλύτερα. Λένε πως τα παραμύθια είναι αληθινά, όχι γιατί μας μαθαίνουν πως υπάρχουν δράκοι, αλλά πως μπορούμε να τους νικήσουμε. Μερικοί δράκοι όμως, εξουδετερώνονται με θυσία ανθρώπινων ζωών και μόνο αληθινοί ήρωες μπορούν να παλέψουν μαζί τους.
Ειρήνη Ντέλλα
