Ο Αντώνης και τα μπλουζάκια του

Αν, λέμε όμως, τηρηθούν κάποιες ισορροπίες. Κι αν αυτοί που φέρουν τα εν λόγω προϊόντα δεν διακηρύσσουν ότι είναι έξω από αυτή τη λογική κι ότι αρνούνται να εμπλακούν σε τέτοιες πρακτικές. Ότι κάνουν μόνο ό,τι τους γουστάρει γιατί είναι ωραίοι τύποι και γιατί το είδος της εκπομπής τους –η σάτιρα– για να πετύχει, πρέπει να είσαι, ή έστω να φαίνεσαι, «καθαρός» κι «ουδέτερος», κι αυτός που την παρακολουθεί να πιστεύει ότι αυτό που βλέπει είναι αυθόρμητο και ποτέ υστερόβουλο.

Έρχομαι λοιπόν τώρα στα μπλουζάκια του Αντώνη που όταν έκανε, ως «Ράδιο Αρβύλα», τη διαφήμιση για την κινητή τηλεφωνία, έσπευσαν οι αρμόδιοι να τεκμηριώσουν την επιλογή αυτή, επικαλούμενοι την κοινωνική διάσταση του συγκεκριμένου μηνύματος. Το τρώω σε πρώτη φάση. Και ξαφνικά, τις τελευταίες μέρες, ο ίδιος Αντώνης αποκτά μια μονομανία και εμφανίζεται στην εκπομπή με μπλουζάκια STAFF, κάθε μέρα κι άλλο.

Τυχαίο; Ε δεν νομίζω. Ο έμπειρος τηλεορασάνθρωπος, του οποίου τα πολυσυζητημένα και πραγματικά αξιοζήλευτα T-shirts δεν έφεραν ποτέ κάνενα σήμα, όλως ξαφνικά φοράει μια συγκεκριμένη μάρκα. Εγώ, η καλοπροαίρετη, να δεχτώ ότι του τα στείλανε δώρο από την εταιρεία, μιας και ξέρουν ότι έχει ένα κόλλημα με τα μπλουζάκια. Αυτός μπορεί να δεχτεί ότι δυσκολεύομαι να πιστέψω πως δεν του πέρασε απ’το μυαλό ότι δεν είναι έξυπνο να τα φορέσει έτσι, όλα μαζεμένα, για το φόβο κάποιων άλλων, κακοπροαίρετων, που θα πουν ότι τα παίρνει;

Εγώ, ημικαλοπροαίρετα τώρα, έχω ψύλλους στ’αυτιά. Σκέφτομαι λοιπόν ότι κι εκείνη τη βραδιά την περσινή σαιζόν, που λύσσαξαν κυριολεκτικά όλοι οι Αρβυλαίοι με το «Τυχαίο; Δεν νομίζω» κι εμείς, οι του επαγγέλματος, αναρωτιόμασταν «τα πήραν, δεν τα πήραν», είχαμε ένα άλφα δίκιο να προβληματιζόμαστε. Με το Jumping Fish πάλι, άλλη αμφιβολία. Έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάζει προσεκτικά τι φοράνε, τι λένε, τι δείχνουν.

Ράγισε το γυαλί. Χάθηκε η αξιοπιστία. Όπως και να το πω, χαλιέμαι ρε Αντώνη και αλλάζω κανάλι.

Μαρίνα Βύρωνος