Να αυτομαστιγωθώ για τον Michael Jackson του Αιγαίου…;
Εδώ και χρόνια το μουσικό σκηνικό της χώρας μας αποφεύγει να μας εκπλήξει. Είτε έχει να κάνει με ηλεκτρονική είτε με ροκ μουσική, οι περισσότεροι διοργανωτές αρνούνται να ρισκάρουν ή έστω να προσπαθήσουν να πείσουν με σαφή επιχειρήματα το ελληνικό κοινό για την αξία μιας νέας σχετικά μπάντας.
Οι Puressence σε λίγο θα διεκδικήσουν σύνταξη από το ελληνικό δημόσιο, οι James έχουν γίνει ο Michael Jackson του Αιγαίου και οι Scorpions κατά πάσα πιθανότητα έχουν μάθει πλέον ελληνικά. Κάθε χρονιά από τις ελληνικές σκηνές θα περάσουν ονόματα που έχουν εδραιωμένο κύρος στη χώρα μας, είναι αρκετά φθηνά σχήματα που έκαναν καριέρα κάποια στιγμή πριν μερικές δεκαετίες, ή ακόμη καλύτερα, πρόκειται για τον κιθαρίστα μιας γνωστής μπάντας της οποίας το όνομα θα φαίνεται περισσότερο από το δικό του στην αφίσα και που θα κάνει και ακουστικό σόλο σετ, όχι για λόγους οικονομίας (πού να κλείσω και άλλα όργανα, δε βγαίνω μάνα μου) αλλά λόγω concept.
Η μέρα της μαρμότας επαναλαμβάνεται με τις τιμές των εισιτηρίων να παραμένουν σε αναίτια υψηλά επίπεδα γιατί πρέπει να βγουν τα έξοδα της διοργάνωσης. Βέβαια αν αυτοί έχουν κάνει κακό deal ή αν δεν μπορούν να διαπραγματευτούν μια λογική τιμή με τις μπάντες, εμείς τι φταίμε; Με γρήγορους υπολογισμούς, η συναυλία, τα ποτά, τα μεταφορικά και όποια άλλα έξοδα μπορεί να έχει κανείς για να παρευρεθεί σε μια μεγάλη συναυλία του καλοκαιριού, μπορούν να ξεπεράσουν τα 150 ευρώ, δηλαδή όσο κάνει ένα τριήμερο εισιτήριο για ένα γενναιόδωρο φεστιβάλ του εξωτερικού. Με λίγα λόγια καλύτερα κράτα τα λεφτουδάκια σου και κλείσε αεροπορικά.
Σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, αν είσαι δημοσιογράφος πλέον έρχεσαι αντιμέτωπος και με κάτι άλλο, εξίσου τραγελαφικό. Ξαφνικά, με αφορμή την κρίση προφανώς, τα δελτία Τύπου υιοθετούν ατάκες υπερβολής όπως «η καλύτερη μπάντα του κόσμου», «το πιο σημαντικό live της χρονιάς», ή «αν δεν είσαι εκεί, μετά θα αυτομαστιγώνεσαι » με ψυχολογικές αναλύσεις του στιλ «σε μια δύσκολη περίοδο, οι τάδε θα σε ανεβάσουν» ή «μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να πολεμήσεις την κατάθλιψη, να έρθεις στη συναυλία».
Κάποιος πρέπει να πατήσει ένα stop σε όλο το παραπάνω repeat γιατί σταδιακά τα box office θα αρχίσουν να ερημώνουν. Κάποιος πρέπει να αρχίσει να σέβεται τους μουσικόφιλους, τις ανάγκες και την τσέπη τους, προσφέροντάς τους μουσικές φρέσκες, αξιόλογες, και δίνοντας ένα τέλος σε αυτό το ατελείωτο παζάρι παραπλάνησης. Η μουσική δεν είναι μόνο προϊόν. Είναι και τέχνη.
Σοφία Ιγνατίδου
