Γιάννη Διονυσίου, τι είναι για εσένα το «λαϊκό» τραγούδι σήμερα;

Ο Γιάννης Διονυσίου ανήκει σε εκείνη τη γενιά ερμηνευτών που αντιμετωπίζουν το λαϊκό τραγούδι όχι απλώς ως μουσικό είδος, αλλά ως μια ζωντανή παράδοση που συνεχίζει να συνομιλεί με το παρόν. Γεννημένος στην Κύπρο το 1990 και με βαθιά μουσική παιδεία – από τα πρώτα μαθήματα πιάνου και βιολιού μέχρι τη συστηματική ενασχόληση με τη βυζαντινή μουσική – διαμόρφωσε μια μουσική πορεία που τον κατατάσσει ανάμεσα στις πιο αυθεντικές λαϊκές φωνές του σήμερα.

Τα τελευταία χρόνια, χτίζει σταθερά και τη δισκογραφική του παρουσία. Μετά την πρώτη του προσωπική δουλειά, “Πρώτη Βόλτα” σε στίχους του Κώστα Φασούλα που κυκλοφόρησε το 2022, ο Γιάννης Διονυσίου επέστρεψε το 2025 με έναν υπέροχο δίσκο, με τιτλο “Λακούβα”, μια κοινή δημιουργία με τον τραγουδοποιό Γιάννη Παπαγεωργίου, με τον οποίο τον συνδέει μια φιλία και καλλιτεχνική συνομιλία χρόνων.

Με τον δίσκο αυτό (που κυκλοφορεί και σε βινύλιο), ο Διονυσίου αποδεικνύει ότι επιμένει σε μια ουσιαστική σχέση με το λαϊκό τραγούδι: ένα τραγούδι που, όπως λέει, «μιλά για τα βάσανα, τους έρωτες και τις χαρές του καθενός μας» και συνεχίζει να απευθύνεται στους πολλούς, με απλότητα, βάθος και ειλικρίνεια.

Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή του Σταυρού του Νότου με τον Γιάννη Παπαγεωργίου για μια ακόμη, τελευταία Παρασκευή, στις 3 Απριλίου, ο Γιάννης Διονυσίου μάς μιλά για το λαϊκό τραγούδι που τόσο αγαπά, για τις live εμφανισεις του, αλλά και για τη δική του φιλοσοφία γύρω από τη δημιουργία.

Ο Γιάννης Διονυσίου θέλει να χτίζει σχέσεις που βασίζονται στα τραγούδια και στην αλήθεια της σκηνής, όχι σε μια κατασκευασμένη εικόνα.

Με τον Γιάννη Παπαγεωργίου γνωριζόμαστε και είμαστε φίλοι, και συνεργάτες κατά καιρούς, εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Συζητούσαμε έντονα το τελευταίο διάστημα τη δημιουργία ενός κοινού δισκογραφικού βήματος μιας και οι δυο μας αισθανόμασταν αυτή την ανάγκη. Κάποια από τα τραγούδια γράφτηκαν ειδικά για αυτή την περίσταση, ενώ άλλα ήταν παλιότερες δημιουργίες του Γιάννη που αποφασίσαμε να τα συμπεριλάβουμε στο άλμπουμ. Η αλήθεια είναι ότι βγήκε πολύ καλύτερο από ό,τι το φανταζόμασταν και θεωρώ πως οι προσδοκίες ήταν πολύ κοντά στο αποτέλεσμα.

Ο Γιάννης είναι ίσως ο αγαπημένος μου τραγουδοποιός της γενιάς μου. Έχει μια βαθιά γνώση της λαϊκής και λόγιας μουσικής και ψάχνεται πολύ. Όταν γράφει κάτι, το δουλεύει χωρίς όμως να το κουράζει. Έτσι δε χάνεται κι ο αυθορμητισμός της δημιουργίας, κι αυτό το εκτιμώ πολύ.

Χρειάζεται βάθος και σοβαρότητα για να μιλήσεις απλά και κατανοητά χωρίς να ευτελίζεται η γλώσσα

Σήμερα, για ‘μένα «λαϊκό» είναι το τραγούδι που αφορά τους πολλούς, που μιλάει για τα βάσανα, τους έρωτες και τις χαρές του καθενός μας με τρόπο άμεσο, χωρίς περιττά στολίδια, διατηρώντας τη διαχρονική μουσική φόρμα της λαϊκής μουσικής. Χρειάζεται βάθος και σοβαρότητα για να μιλήσεις απλά και κατανοητά χωρίς να ευτελίζεται η γλώσσα. Αλλά ας μην βαφτίζουμε κάτι λαϊκό ενώ επί της ουσίας δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτό. Το λαϊκό τραγούδι είναι κάτι ζωντανό, πρέπει να μιλάει άμεσα στον ακροατή της κάθε εποχής – έτσι γινόταν πάντα. Μέσα στην διαδικασία της νέας δημιουργίας, καλό είναι να έχουμε στο μυαλό μας να μιλήσουμε στο τώρα, στο σήμερα και να μην προσπαθήσουμε να αναλωθούμε με κόπιες του παρελθόντος, όσο ασφαλής τρόπος κι αν φαντάζει φαινομενικά.

Από παιδί, ακούγοντας τα λαϊκά τραγούδια μου άρεσε πολύ η αμεσότητα με την οποία περνούσαν το νόημα στον ακροατή και το πάντρεμα με τους λαϊκούς δρόμους. Όσο μεγάλωνα εκτιμούσα ακόμα περισσότερο διαφορετικές πτυχές της λαϊκής μουσικής, δημιουργούς, τραγουδιστές, οργανοπαίχτες, ενορχηστρώσεις, κι αυτό παραμένει μέχρι σήμερα.

Το λαϊκό τραγούδι είναι κάτι ζωντανό, πρέπει να μιλάει άμεσα στον ακροατή της κάθε εποχής – έτσι γινόταν πάντα

Κάθε φορά που εμφανιζόμαστε εκεί αισθανόμαστε πολύ τυχεροί, μιας και ο συγκεκριμένος χώρος αποτελεί μια από τις σημαντικότερες μουσικές σκηνές της Αθήνας, πάντα φιλόξενος και ζεστός, τόσο για μας τους καλλιτέχνες όσο και για τους ακροατές. Πάντα με επηρεάζει το πού θα τραγουδήσω αλλά όχι και τόσο πολύ. Αλλάζει ο τρόπος που τραγουδάω κυρίως από τραγούδι σε τραγούδι, από είδος σε είδος. Ναι μεν καλό είναι να κρατάμε ένα προσωπικό στυλ χωρίς να μιμούμαστε άλλους, από την άλλη όμως το κάθε είδος και ο κάθε συνθέτης χρειάζεται μια ξεχωριστή προσέγγιση ανάλογα και με το τι λέει το τραγούδι.

Η επιλογή τραγουδιών έγινε με βάση τα τραγούδια του άλμπουμ και της προσωπικής ξεχωριστής μας πορείας, αλλά και με το δικό μας προσωπικό αισθητήριο. Επιλογές που μας αρέσουν και θεωρούμε ότι έχουν θέση σε αυτό το πρόγραμμα. Εύχομαι και ελπίζω ο κόσμος που θα έρθει να μας δει και να μας ακούσει να πάρει αυτό που έχουμε να του πούμε.

Το τραγούδι, η μουσική και τέχνη γενικότερα, θέλουν τον χρόνο τους. Δεν μπορείς να το κάνεις βιαστικά.

Ζούμε σε μια εποχή που πράγματι τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Όλα είναι εικόνα, όλα πρέπει να γίνουν “τώρα” και να φανούν “πολλά”. Εγώ προσπαθώ να στέκομαι λίγο στο πλάι όλου αυτού. Δεν το σνομπάρω, είναι η εποχή μας και χρησιμοποιώ τα εργαλεία της. Αλλά ο πυρήνας μου είναι αλλού. Το τραγούδι, η μουσική και τέχνη γενικότερα, θέλουν τον χρόνο τους. Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό βιαστικά. Προσπαθώ, λοιπόν, να κινούμαι στους δικούς μου ρυθμούς. Να εστιάζω στην ουσία και όχι στο περιτύλιγμα. Να χτίζω μια σχέση με τον κόσμο που βασίζεται στα τραγούδια και στην αλήθεια της σκηνής, όχι σε μια κατασκευασμένη εικόνα. Ίσως να είναι δύσκολο, αλλά είναι ο μόνος δρόμος που ξέρω και θεωρώ αληθινό.