ΤΡΙΤΗ
17
ΜΑΡΤΙΟΥ
Λίγα πράγματα μου έχουν λείψει τόσο, όσο το να γράφω για όλα όσα συμβαίνουν σε αυτή την πόλη τα βράδια. Μου έλειψε η Αθήνα τη Νύχτα. Ήταν μεγάλη η περίοδος απουσίας, το γνωρίζω, τουλάχιστον η γραπτή. Η εκπομπή στο Beton 7 art radio βρίσκεται στον αέρα κάθε Τρίτη, αλλά δεν είναι το ίδιο.
Τόσο καιρό που έχουμε να τα πούμε έχουν ανοίξει σίγουρα 20 καινούρια μπαρ και fine dining εστιατόρια στην Αθήνα, στα οποία φυσικά δεν βρίσκεις, όχι τραπέζι, ούτε σκαμπό να κάτσεις. Οπότε πολύ ψύχραιμα έκανα ό,τι κάθε (μη) λογικός άνθρωπος θα έκανε: πήγα Θεσσαλονίκη.
Οι Kondalilla στο Eightball @Μαρίνα Καραχάλιου
Έχω μία ιδιαίτερη σχέση με τη Θεσσαλονίκη για πάρα πολλούς λόγους. Ο κυριότερος; Έχω περάσει μερικές από τις πιο ζωντανές και όμορφες στιγμές της ζωής μου πάνω από τη Λεωφόρο Νίκης, σε ένα στενό της Τσιμισκή, στα Λαδάδικα και σε ένα σπίτι στον Φίλυρο και κυρίως με μία παρέα ανθρώπων που έχει μια πολύ ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Εκεί ενηλικιώθηκα, εκεί έζησα πολλές πρώτες φορές και πάντα εκεί επιστρέφω. Σίγουρα δύο φορές τον χρόνο για να ξεφύγω από την πραγματικότητα της Αθήνας και πλέον δύο έξτρα φορές τον χρόνο για να ζήσω το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Αυτή ήταν και η επίσημη αφορμή αυτή τη φορά.
Με την Σ., που πλέον έχει μετακομίσει Αθήνα αλλά ζούσε για 5 χρόνια στη συμπρωτεύουσα, έχουμε καταλήξει πως αγαπάμε τόσο πολύ αυτή την πόλη γιατί στ’ αλήθεια εκεί ο χρόνος δεν έχει καμία σημασία· μένει για πάντα παγωμένος. «Στη Θεσσαλονίκη τίποτα πραγματικά δεν αλλάζει», θυμάμαι να μου γράφει όταν της έλεγα με λεπτομέρειες όσα συνέβησαν ένα ακόμα βράδυ που κοιμήθηκα πολύ αργότερα απ’ ό,τι είχα προγραμματίσει.
@Μαρίνα Καραχάλιου
Ωστόσο, ακόμα και στη Θεσσαλονίκη, ακόμα και σε αυτή την πόλη που μάλλον είναι ένα glitch στο σύμπαν, κάποια στιγμή τα πράγματα μεταβάλλονται. Οι φίλοι που ζούσαν εκεί πλέον έχουν μεταναστεύσει. Τις καθημερινές πλέον δεν κανονίζονται κρασιά και μαζώξεις γιατί όσοι παραμένουν στην πόλη δουλεύουν αρκετά. Παρ’ όλα αυτά, όσοι άνθρωποι και να λείπουν – που εμένα προσωπικά μου λείπουν – η πόλη αυτή ποτέ δεν θα σε αφήσει μόνο σου και οι άνθρωποι που είναι να συναντήσεις θα σε περιμένουν στην επόμενη γωνία. Έτσι έγινε και αυτή τη φορά, όσο η πόλη ζούσε στον πυρετό του 28ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ.
@Μαρίνα Καραχάλιου
Κάπου εδώ, και όσο είμαστε ακόμα στην αρχή, θέλω να κρατήσετε τη φράση «αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει» – απλά όπου σπίτι βάλτε φίλοι. Ακριβώς για αυτό λοιπόν το πρώτο μου βράδυ στη Θεσσαλονίκη την προηγούμενη εβδομάδα με βρήκε έξω από το Eightball στα Λαδάδικα να περιμένω την Ε. να έρθει να με πάρει για να μπούμε μαζί και να δούμε τον φίλο μας Ν. να παίζει ντραμς. Έπαιζαν οι Steams εκείνη τη μέρα, που όπως έμαθα αργότερα είναι αρκετά big μπάντα στην Αθήνα, απλά επειδή είναι μία post punk μπάντα, μάλλον για αυτό δεν τους γνώριζα. Το κομμάτι της βραδιάς που μας αφορά όμως δεν είναι οι Steams – οι οποίοι να πω κάπου εδώ πως ήταν πάρα πολύ καλοί και είχα καιρό να ξεδώσω τόσο πολύ. Παρ’ όλα αυτά εγώ βρέθηκα στο Eightball την Παρασκευή 6/3 γιατί ο φίλος μου ο Ν. είναι ο ντράμερ της μπάντας με το πολύ ρομαντικά κουλτουριάρικο όνομα Kondalilla, που θα έκανε το opening act.
@Μαρίνα Καραχάλιου
Κάνουν αρκετά συχνά live σε διάφορα venues στη Θεσσαλονίκη, αλλά αυτή ήταν η πρώτη φορά που έκαναν opening act για ένα γνωστό όνομα όπως οι Steams. Πάντα έλεγα στο N. πως θα τον δω στο επόμενο live του και πάντα έφευγα από τη Θεσσαλονίκη την προηγούμενη μέρα. Αυτή τη φορά όμως τα άστρα ευθυγραμμίστηκαν και, μαζευτήκαμε κάτω από τη σκηνή όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί για να χειροκροτήσουμε λίγο πιο δυνατά, τα παιδιά που έδιναν πόνο πάνω στη σκηνή. Θα είμαι ειλικρινής: this was not my crowd, αλλά όχι επειδή δεν μου αρέσει αυτό το είδος μουσικής – τα παιδιά παίζουν alternatice rock με psychedelic στοιχεία – απλά επειδή ποτέ δεν είχα τη δυνατότητα ή τις παρέες για να βρεθώ σε τέτοια περιβάλλοντα. Ωστόσο οφείλω να παραδεχτώ τώρα πως είναι τρομερά απελευθερωτικό να ακούς μία μουσική με τόσο έντονα μπάσα, ωραίες κιθάρες και τον frontman να φωνάζει, κατά περιπτώσεις, με όλη του την ψυχή.
@Μαρίνα Καραχάλιου
Επίσης, ας είμαστε ειλικρινείς, το concept «μπάντα» είναι πάντα ελκυστικό και κάπου εδώ να πω πως δεν σεξουαλικοποιώ τους καλλιτέχνες. Υπογραμμίζω απλά πως οποιοσδήποτε άνθρωπος κάνει αυτό που γουστάρει, είναι αυτόματα πολύ ελκυστικός. Τα παιδιά νομίζω πως το χάρηκαν πολύ, το ίδιο και εμείς που χοροπηδούσαμε και φωνάζαμε σαν κανονικές groupies (που είμαστε).
Για την ώρα οι Kondalilla έχουν ένα τραγούδι στο Spotify τους, άσχετα που στο ρόστερ τους έχουν 30+ τραγούδια και στα live τους δεν τραγουδούν ποτέ διασκευές αλλά μόνο originals. Σύμφωνα με τον Ν. τώρα γράφουν τα vocals για το πρώτο τους άλμπουμ, το οποίο θα κυκλοφορήσει μέσα στους επόμενους μήνες. Μέχρι τότε εγώ, και όλη η Θεσσαλονίκη μάλλον, έχουμε στο repeat το “Can’t Run by Your Side”, που αποτέλεσε το soundtrack για το καλοκαίρι του 2025 μου.
To Gorilla βρίσκεται στην οδό Βεροίας 3 στη Θεσσαλονίκη
Και φυσικά το βράδυ μας δεν τελείωσε εκεί. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, ποιο βράδυ στη Θεσσαλονίκη έχει τελειώσει στην ώρα του και βάση προγράμματος; Δεν ξέρω για εσάς, αλλά δεν θυμάμαι ποτέ να κοιμάμαι τα βράδια στη Θεσσαλονίκη. Πάντα κάπου πήγαινα, πάντα κάποιος με περίμενε με ένα ποτό στο χέρι, πάντα κάποιον ήθελα να συναντήσω. Τα τελευταία περίπου δύο χρόνια, οι βραδιές για τις φίλες μου στα Βόρεια αρχίζουν αλλά κυρίως τελειώνουν, στο Gorilla. Στο μπαρ που σίγουρα είναι απόλυτα κουλ για τα γούστα πολλών, αλλά αυτό το κάνει τέλειο για μία πόλη τόσο χύμα όσο η Θεσσαλονίκη. Στον πεζόδρομο της Βεροίας στα Άνω Λαδάδικα, οι φίλες έχουν βρει το στέκι τους — ξέρουν τον μπάρμαν, τη σερβιτόρα, τα παιδιά στην πόρτα και βασικά τον κατάλογο των κοκτέιλ σχεδόν απ’ έξω.
Κάθε φορά που ανεβαίνω Θεσσαλονίκη, το πρώτο και το τελευταίο βράδυ θα το περνάμε εκεί. Είτε θέλουμε ένα χαλαρό ποτό και σουσού, είτε να χορέψουμε λίγο παραπάνω και να πιούμε dry martini. Αυτή τη φορά φυσικά και δεν ήταν εξαίρεση. Μας βρήκε λοιπόν η Παρασκευή στη δεξιά γωνία του μπαρ, τρεις κοπέλες να συζητάμε με τον Γ. πίσω από τη μπάρα για το πόσο casual μπορεί να είναι το sexting (στα σοβαρά θέματα της ημέρας). Παρ’ όλα αυτά, μετά από μία εκ βαθέων συζήτηση και σίγουρα έχοντας έρθει πιο κοντά με τον μπάρμαν, μου δημιουργήθηκε η εξής απορία: μιλάνε άραγε οι άνθρωποι για κάτι άλλο πέρα από σεξ στις βραδινές τους εξόδους;
Για να μην παρεξηγηθώ, δεν το κατακρίνω· κάθε άλλο, το επικροτώ, καθώς όπως είναι πλέον εμφανές, η σεξουαλική επιθυμία, και το σεξ συγκεκριμένα, είναι η κινητήριος δύναμη, μάλλον, όλων των ανθρώπινων συναναστροφών. Εκεί που κατέληξα εκείνη την νύχτα είναι πως οι φίλες μου ξέρουν να διαλέγουν στέκια. Τα παιδιά στο Gorilla κάνουν εξαιρετικό dry martini με τρεις ελιές, ένα άλλο κοκτέιλ με καραμέλες βουτύρου πρέπει να το δοκιμάσω, έχουν μία playlist γεμάτη classics, και ακόμα και αν είσαι άγνωστος θα σε κάνουν να νιώσεις σαν στο σπίτι σου.
«Τα παιδιά στο Gorilla κάνουν εξαιρετικό dry martini με τρεις ελιές, έχουν μία playlist γεμάτη classics, και ακόμα και αν είσαι άγνωστος θα σε κάνουν να νιώσεις σαν στο σπίτι σου.»
Όπως σας είπα και παραπάνω και όπως μάλλον καταλάβατε, έχω πολλούς λόγους να επιστρέφω ξανά και ξανά σε αυτή την πόλη. Οι φίλοι μου είναι ο κυριότερος. Οι ταινίες και τα ντοκιμαντέρ έχουν γίνει ο αμέσως επόμενος και τα μαγαζιά, η θάλασσα και οι άγνωστοι αυτής της πόλης συμπληρώνουν το top 5.
Πάντα θα υπάρχει ένας λόγος για να πας Θεσσαλονίκη — και αν δεν σας βρίσκεται κάποιος εύκαιρος, επινοήστε τον ή πάρτε με τηλέφωνο να σας δώσω εγώ έναν δικό μου. Μέχρι το επόμενο Φεστιβάλ ή μέχρι τις επόμενες τάσεις φυγής, τα χαιρετίσματά μου στον Βαρδάρη.
Υ.Γ. φυσικά και η βραδιά μου δεν τελείωσε εκεί!
