Γνωρίστε το Bugboy στο 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

Την πρεμιέρα του στο 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης έκανε την Πέμπτη 12 Μαρτίου το Bugboy του Λουκά Παλαιοκρασσά, ένα από τα τρία ελληνικά ντοκιμαντέρ που συμμετέχουν στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα.

Η ταινία έγινε δεκτή με θερμό χειροκρότημα και πολύ θετικά σχόλια στο Ολύμπιον, όπου προβλήθηκε. Αυτό το «ντοκιμαντέρ verité με κινηματογραφική γλώσσα», όπως το χαρακτήρισε ο ίδιος ο σκηνοθέτης, παρακολουθεί επί 3 χρόνια τον έφηβο Γιώργο, ο οποίος έχει μια πάθηση στα μάτια που προκαλεί στραβισμό και προβλήματα στην όραση. Αυτό του έχει στοιχίσει στην κοινωνική του ζωή, καθώς δυσκολεύεται να σχετιστεί με συνομηλίκους του, που συχνά φέρονται χλευαστικά. Επιπλέον, έχει βιώσει ως παιδί το διαζύγιο των γονιών του που ήταν μια από τις δυσκολότερες περιόδους της ζωής του. Μένει με τη μητέρα του και βλέπει κάθε βδομάδα τον πατέρα του, που ο ίδιος αποκαλεί «Κωστάκη» και με τον οποίο τελικά νιώθει πιο κοντά.

Στιγμιότυπο της ταινίας ©Anemon

Ο πανέξυπνος και πνευματώδης Γιώργος μπορεί να νιώθει απόσταση από τους συνομηλίκους του, όμως έχει αναπτύξει στενούς δεσμούς με έντομα και πτηνά. Ως κατοικίδιά του του βλέπουμε να έχει πάντα μαζί του μια αράχνη ταραντούλα που φρικάρει τον μπαμπά του, πουλιά, αλλά κυρίως έναν γρύλο που βρίσκει το καλοκαίρι στο εξοχικό και τον ονομάζει Ιζαμπέλα.

Στιγμιότυπο της ταινίας ©Thalia Galanopoulou

Οι γρύλοι πεθαίνουν το φθινόπωρο, η ζωή τους είναι ιδιαίτερα σύντομη. Ωστόσο η Ιζαμπέλα προλαβαίνει να ζευγαρώσει και να κάνει παιδιά κι έτσι η σχέση φροντίδας αλλά και αλληλεξάρτησης συνεχίζεται. Η τρυφερότητα αλλά και η δύναμη του Γιώργου αντλούνται και εδραιώνονται στις εύθραυστές αυτές σχέσεις, καθώς «ακόμη και τα πιο μικρά πλάσματα μπορούν να μας διδάξουν τι σημαίνει να ανήκεις κάπου». Στην ταινία τον βλέπουμε να αποφασίζει τελικά να κάνει την πολυπόθητη εγχείρηση στα μάτια, για να βλέπει καλύτερα και να θέτει, με ακόμα μεγαλύτερη ωριμότητα, νέες βάσεις και προοπτικές για τη ζωή του.

Στιγμιότυπο από την ταινία ©anemon

Ο Παλαιοκρασσάς μας έχει δώσει και στο παρελθόν δείγματα της σοβαρότητας και ενσυναίσθησης, καθώς και μιας διακριτικής και συγκινητικής τρυφερότητας και αγάπης, με τις οποίες προσεγγίζει τις δουλειές και τους νεαρούς ήρωές του. Το 2022 πάλι στη Θεσσαλονίκη είχαμε πρωτοδεί την ταινία του «Τέλος Χρόνου», που ακολουθούσε μαθητές στην τελευταία τάξη του λυκείου (βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μεγάλου Μήκους στο Olympia και το βραβείο Καλύτερου Ελληνικού Ντοκιμαντέρ στο Aegean Docs).

Λουκάς Παλαιοκρασσάς

Θεωρώ ότι τα επόμενα χρόνια θα έχουμε πολλά καλά ακόμα να δούμε από τον νέο, ταλαντούχο σκηνοθέτη με την τόσο σοβαρή και διαπεραστική ματιά. Θεωρώ επίσης, κάπως αυθαίρετα ίσως, ότι στις ταινίες του υπάρχουν κομμάτια πολύ δικά του, όπως τελικά και αρκετών μας. Όπως ο ίδιος λέει, «Αντλώ έμπνευση από σύγχρονα παραμύθια για τους περιθωριακούς: χαρακτήρες που φαίνονται περίεργοι στους άλλους, αλλά έχουν μια μοναδική οπτική για τον κόσμο μας». Οι ταινίες μου συχνά διερευνούν τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά και οι έφηβοι αντιλαμβάνονται τον κόσμο καθώς αναζητούν την ταυτότητά τους, με ιδιαίτερη έμφαση στους εσωστρεφείς νέους που αισθάνονται διαφορετικοί και δυσκολεύονται να συνδεθούν κοινωνικά».

Στιγμιότυπο της ταινίας ©Thalia Galanopoulou

Στην πρεμιέρα της ταινίας μας εξήγησε: «Διάβασα την ιστορία του Γιώργου στη Lifo και υπήρχε και ένα γκρουπ εντομολογίας στο Facebook. Η ιστορία του με συγκίνησε, ένιωσα ότι θα καταπραΰνει κι εμένα που έκανα πιο βαριά θέματα και χρειαζόμουν μια ανάσα. Ανυπομονούσα να τον γνωρίσω. Μίλησα πρώτα με πάτερα του, γνωριστήκαμε και  αρχίσαμε να περνάμε χρόνο όλοι μαζί. Με ενδιέφερε το τι έχει βιώσει ο Γιώργος και τι συμβαίνει γύρω του. Είχα ένα ένστικτο, ότι βρισκόταν σε ένα κομβικό σημείο που σαν να είχε κολλήσει και ήταν έτοιμος μετά από καιρό να το ξεπεράσει και να το αφήσει πίσω του» (Χαρακτηριστική άλλωστε η τελευταία σκηνή της ταινίας, μια σκηνή ενηλικίωσης, απελευθέρωσης κι ελπίδας).

Αναφερόμενος και στη σχέση πατέρα και γιου, «τόσο σημαντική όσο και του παιδιού με έντομα», ο σκηνοθέτης μίλησε για την ισορροπία που επεδίωξε – και πέτυχε – να έχει η ταινία στην απεύθυνσή της τόσο στους εφήβους όσο και για στους ενήλικες θεατές.

Απολαυστικές οι σκηνές με τον μπαμπά, αινιγματική η αποστασιοποιημένη σχέση με τη μαμά και άψογη η φωτογραφία της ταινίας, ειδικά στις σεκάνς με τα έντομα και τα κοντινά πλάνα. Όπως άλλωστε σχολίασε ο διευθυντής φωτογραφίας της ταινίας, Carlos Muñoz Gómez– Quintero: «Οι χαρακτήρες δεν ήταν εκεί για την εικόνα μας, εμείς ήμασταν εκεί για τους χαρακτήρες. Αυτοί ήταν η προτεραιότητα, τους ακολουθούσαμε με τα μάτια και τα αυτιά μας επί 3 χρόνια. Υπήρχαν στιγμές που ήταν σαν να τον ακούν πραγματικά τα έντομα τον Γιώργο. Υπάρχει ζωή παντού τελικά, ακόμα κι αν είναι πολύ μικρή».

Στιγμιότυπο της ταινίας ©Thalia Galanopoulou

Ο ίδιος ο Γιώργος ήταν εκεί και μίλησε στο ενθουσιώδες, συγκινημένο κοινό. «Ήταν απλά μαγικό», είπε. «Δεν περίμενα ότι η ιστορία θα ενδιέφερε κι άλλα άτομα. Ο Λουκάς το πήγε πολύ ψηλά. Δεν είχα κάτι να κρύψω, ήθελα να φανεί η ζωή μου, πίστευα ότι θα με βοηθήσει – όπως κι έγινε. Ο Λουκάς ήταν φίλος για μένα, περνάγαμε ώρες μαζί, σαν οικογένεια, δημιουργήθηκε μεγάλη οικειότητα. Η ταινία με έβγαλε από το comfort zone μου, ήταν σαν βολίδα, με βοήθησε πολύ να προχωρήσω. Το χειρουργείο μου έδωσε επίσης μεγάλη ώθηση να ανοιχτώ, να γνωρίσω νέα άτομα. Είχα εμπιστοσύνη στον γιατρό, ο μπαμπάς μου φοβόταν αλλά εγώ το είχα ψάξει πολύ», είπε γελώντας.

Στιγμιότυπο από την προβολή στο Ολύμπιον. Φωτoγραφία: Motionteam

Αυτή τη χρονιά ο Γιώργος επαναλαμβάνει την Γ’ Λυκείου για να δώσει εξετάσεις για το πανεπιστήμιο. «Ξέρω πια καλύτερα τι θέλω να κάνω με τη ζωή μου στο μέλλον. Μου άρεσαν οι εφαρμοσμένες τέχνες, με βλέπετε και στην ταινία που ζωγραφίζω, αλλά λόγω της φροντίδας των εντόμων γνώρισα το πανεπιστήμιο και αποφάσισα να δώσω για να περάσω στο Γεωπονικό». 

Βλέποντας την ταινία και τον χαμογελαστό, χαρισματικό Γιώργο στην έξοδο του σινεμά δεν μπόρεσα παρά να σκεφτώ πόσο πιο απλά θα ήταν τα πράγματα για εκείνον και για τόσα άλλα παιδιά, αν είχαμε μάθει από μικροί να συμβιώνουμε, να αποδεχόμαστε, να είμαστε ανοικτοί και όχι στενόμυαλοι,