ΚΥΡΙΑΚΗ
01
ΜΑΡΤΙΟΥ
Την εβδομάδα που πέρασε πήγαμε θέατρο και σινεμά, ακούσαμε μουσική, παρακολουθήσαμε την επικαιρότητα – και όσα κρατήσαμε θέλουμε να τα μοιραστούμε μαζί σας. Συγκεντρώσαμε ότι μάς κέντρισε το ενδιαφέρον και μάς ενθουσίασε ή μας απογοήτευσε!
(+) Στο Θέατρο Γκλόρια παίρνεις μέρος στο πιο σουρεάλ “Σποτ”
Από το “Κάψε το σενάριο” μέχρι τη “Syn20drofia” στο Youtube (σειρά για πορωμένους με το DnD, αξίζει να το δεις ακόμα κι αν δεν παίζεις), με ό,τι κι αν έχει καταπιαστεί ο πάντα ευρηματικός Ζήσης Ρούμπος, το κάνει σίγουρα πιο ενδιαφέρον. Αυτή τη σεζόν, λοιπόν, μεταξύ άλλων, καταπιάνεται και με “Το Σποτ”, μια παράσταση σε σκηνοθεσία Σοφίας Πάσχου, που ανεβαίνει στο Θέατρο Γκλόρια κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Εγώ παρακολούθησα την παράσταση – ή πιο σωστά το “πάρτι”, όπως πολύ σωστά μάς προϊδέασαν στην είσοδο, μιας και μιλάμε για ό,τι πιο διαδραστικό έχεις δει στο θέατρο.
Επίτρεψέ μου να σε βάλω στο κλίμα: Ο Ζήσης Ρούμπος υποδύεται τον Ιωνάθαν, έναν κουλτουριάρη σκηνοθέτη που λατρεύει οτιδήποτε meta και αποδομιστικό. Έτσι, όταν καλείται να γυρίσει ένα σποτ για την Ελλάδα, για λογαριασμό του Υπουργείου Πολιτισμού, το κάνει πάνω σε μια θεατρική σκηνή. Κομπάρσοι είμαστε όλοι εμείς, το κοινό. Θα βρεθείς να κάνεις το background, να κάνεις ηχητικά εφέ, να συμμετέχεις σε πάρτι, να μεταμορφωθείς σε τέρας, ο,τι πιο τρελό μπορείς να φανταστείς, τη στιγμή που στη σκηνή εκτυλίσσεται ένα έργο, που θα σε κάνει σίγουρα να γελάσεις, αλλά και να προβληματιστείς για κάποιες κοινωνικές παθογένειες, που ίσως δεν θα έπρεπε να θεωρούμε τόσο δεδομένες. Αν ταυτιστείς με τον μόνιμα αγχωμένο χαρακτήρα του Δημήτρη Μακαλιά, να ξέρεις δεν είσαι μόνος. Ούτε αν δεν πέσεις από τα σύννεφα, στο φινάλε. Πάντως, στο “Σποτ” ένα είναι σίγουρο: δεν θα βαρεθείς στιγμή. Η απόδειξη στο βίντεο που θα πάρεις όταν βγεις από την αίθουσα – γιατί κάθε βράδυ γυρίζεται φυσικά και ένα ξεχωριστό “Σποτ”.
Τατιάνα Γεωργακοπούλου
Credits: Chase Yi / Unsplash
Αυτή την εβδομάδα έγινε γνωστή η είδηση ότι ο σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός Park Chan-wook θα προεδρεύσει της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, διαδεχόμενος τη Γαλλίδα ηθοποιό Juliette Binoche. Η πράξη αυτή δεν ξεχωρίζει μόνο για τον ιστορικό της χαρακτήρα – είναι ο πρώτος Νοτιοκορεάτης που αναλαμβάνει τη θέση αυτή – αλλά κυρίως για τον τρόπο που ο ίδιος αντιλαμβάνεται το σινεμά.
Σε μια εποχή πολέμων και έντονου διχασμού, τα λόγια του για τη σκοτεινή αίθουσα που μάς περιορίζει ώστε να απελευθερωθούν οι ψυχές μας, και για τις ανάσες που συγχρονίζονται μπροστά στη μεγάλη οθόνη, λειτουργούν σαν υπενθύμιση της βαθύτερης ουσίας της κινηματογραφικής εμπειρίας. (Και της θεατρικής θα προσθέσω εγώ.) Πρόκειται για μια κοινή πράξη σιωπηλής έκφρασης συλλογικής αλληλεγγύης. Γι’ αυτό, αυτή η είδηση, μέσα σε μια ακόμη δύσκολη εβδομάδα, δεν αφορά απλώς έναν θεσμό· υπενθυμίζει για ακόμη μία φορά ότι η συνύπαρξή μας μέσα σε κλειστές αίθουσες για χάρη της τέχνης έχει τη δύναμη να μάς ενώνει.
Ευδοκία Βαζούκη
(+) «Ανεμοδαρμένα ύψη» : Μια ωδή στον καταδικασμένο έρωτα
Η αλήθεια είναι ότι πολλά αρνητικά γράφτηκαν και ειπώθηκαν για τη συγκεκριμένη κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου της Emily Bronte, προσωπικά ωστόσο έρχομαι να διαφωνήσω. Γιατί όσα είδα στη μεγάλη οθόνη με άφησαν αρκετά ικανοποιημένη. Μπορεί να υπάρχουν σημαντικές διαφοροποιήσεις από το πρωτότυπο κείμενο, τα εμβληματικά ωστόσο πλάνα σε συνδυασμό με την ατμοσφαιρική σκηνοθεσία και την ευκαιρία να δει κανείς σε βάθος τον ψυχισμό των ηρώων, θεωρώ ότι καθιστούν τη σκηνοθετική δουλειά της Έμεραλντ Φένελ μία πολύ αξιόλογη παραγωγή.
Πότε ένας έρωτας μπορεί να είναι καταδικασμένος; ‘Οχι μόνο όταν οι εξωτερικές συνθήκες δεν ευνοούν, αλλά όταν και οι ίδιοι οι εραστές καλούνται να αναμετρηθούν με τα δικά τους πάθη, καθώς διεκδικούν το αντικείμενο του πόθου τους. Και τότε μία ερωτική σχέση μπορεί να πάρει όλων των ειδών τις διαστάσεις, αυτές της τοξικότητας, της παθολογίας και τελικά της καταστροφολογίας, διατηρώντας ωστόσο αναλλοίωτη την ανάγκη της να μείνει αιώνια και απόλυτη. Σε αυτή τη συνθήκη μπαίνουν λοιπόν η Μάργκοτ Ρόμπι με τον Τζέικομπ Ελόρντι. Και είναι απολαυστικό και συγκινητικό να τους βλέπεις να τολμούν να αγγίξουν “το άπειρο και ό,τι υπάρχει μετά από αυτό”.
Μιλένα Αργυροπούλου
Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκα στο Θέατρο Τέχνης (Φρυνίχου) για την παράσταση του Παντελή Φλατσούση, «24 ώρες σ’ έναν κόσμο που δεν μας ανήκει». Στο έργο, τρεις νεαρές γυναίκες επιχειρούν ένα remake της ταινίας «Το Μίσος» του Ματιέ Κασοβίτς. Η έρευνά τους ξεδιπλώνει έναν παγκόσμιο χάρτη συστημικής βίας: από τη Δυτική Αττική και τη δολοφονία του Νίκου Σαμπάνη, μέχρι τη Νότια Αφρική του απαρτχάιντ και της μετα-απαρτχάιντ εποχής. Από τα προάστια του Παρισιού και τον Ανταμά Τραορέ, στους φράχτες του Έβρου, τη μετακομμουνιστική Ρουμανία, την Τεχεράνη και την Ιένα της Γερμανίας.
Ο Παντελής Φλατσούσης στήνει μια πολυγλωσσική, πολυμεσική παράσταση, ένα υβριδικό θέατρο-ντοκουμέντο που ακροβατεί ανάμεσα στο σκηνικό δοκίμιο και το Θέατρο της Επινόησης. Εδώ, η ψυχρή καταγραφή των γεγονότων συγκρούεται με το ανθρώπινο τραύμα. Ξεφεύγοντας από τη λογική ενός στεγνού «πολιτικού μανιφέστου», το έργο βουτά βαθιά στην ανθρώπινη ψυχολογία. Ταυτόχρονα, στρέφει τον καθρέφτη στον εαυτό του και αναρωτιέται για τον ρόλο της ίδιας της τέχνης, όταν αυτή καλείται να δημιουργήσει εικόνες και να αφηγηθεί ιστορίες.
Η συζήτηση που ανοίγει είναι πολυεπίπεδη. Αγγίζει τον κύκλο της βίας, την οικουμενική γλώσσα της καταστολής και της καταπίεσης, τη γεωγραφία του αποκλεισμού, καθώς και τον ρατσισμό σε συνάρτηση με το διαγενεακό τραύμα. Θέτει στο μικροσκόπιο την εξουσία της εικόνας, τη «βία» της κατανάλωσής της και το χρέος εμάς των θεατών. Ερευνά τη διαφορά πραγματικότητας και αλήθειας, το κοινωνικό πεπρωμένο, το μίσος, το λευκό προνόμιο, την πολιτισμική οικειοποίηση του πόνου και το ηθικό χρέος της αλληλεγγύης.
Θα σταθώ, τέλος, στο πιο καθοριστικό στοιχείο: τη θέση των τριών νεαρών της ταινίας παίρνουν τρεις γυναίκες δημιουργοί (οι Saba Hosseini, Λίζα Μικροπούλου, Κατερίνα Συναπίδου). Αυτή η αντιστροφή αλλάζει ριζικά το φίλτρο βίωσης της συστημικής βίας, ανατρέποντας την παραδοσιακά αρρενωπή σκοπιά. Μια επιλογή που ενισχύεται και από τα βίντεο-ντοκουμέντα, όπου τον λόγο παίρνουν ξανά γυναίκες, οδηγώντας τις πρωταγωνίστριες στο να θέσουν ένα καίριο ερώτημα στο τέλος: άραγε οι γυναίκες δεν ζουν το μίσος; Δεν έχουν μίσος και αυτές;
Αριστούλα Ζαχαρίου
