ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
13
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
Βρεθήκαμε στη Ντισκομπάλα, έναν χώρο στην καρδιά της πόλης που μοιάζει βγαλμένος από άλλη δεκαετία. Σε ένα μικρό κενό από τη θεατρική μεταφορά της «Λόλας» που παίζεται στο Παλλάς και από την «αθανασία» -το νέο έργο της Νεφέλης Μαϊστράλη, εμπνευσμένο από ένα υπάρκτό πρόσωπο, την «Αγία» Αθανασία του Αιγάλεω, που ανεβαίνει στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου, σε σκηνοθεσία του Θανάση Ζερίτη.
Κοπιάσαμε (στ’ αλήθεια) για να βρούμε αυτόν τον κοινό χρόνο, για τη συζήτηση και τη φωτογράφιση για το νέο Art meets Fashion. Η Έλλη Τρίγγου, ερμηνεύτρια και των δύο επώνυμων ρόλων, βρίσκεται επί σκηνής έξι ημέρες την εβδομάδα, πότε ως μια γυναίκα που εξαναγκάζεται στην πορνεία, πότε ως μια γυναίκα που ξεπουλάει κάθε ιερό και όσιο. «Αγία» σήμερα, πόρνη αύριο, έχει αποδεχθεί τις αντιφάσεις της σκηνής, και πολύ περισσότερο της αδρής, πραγματικής ζωής. Κι αυτό γιατί εκπαίδευσε στο βλέμμα της να επικρατεί η καλή πλευρά των πραγμάτων. Χρειάστηκε πολύς κόπος και γι’ αυτό.
Μοιάζει με λέξη κλειδί αυτή για την Έλλη – η λέξη κόπος – αφού μέχρι εδώ, εντός κι εκτός δουλειάς, έχει γνωρίσει πολλές εκδοχές του.
Στο θέατρο – δέκα χρόνια πυκνής επαγγελματικής παρουσίας συμπληρώνει φέτος – έχει δουλέψει πολύ για να δικαιώσει τις ευκαιρίες που της δόθηκαν, έχει διεκδικήσει να εργάζεται σε ασφαλή, ελεύθερα περιβάλλοντα, έχει επενδύσει στη συλλογική προσπάθεια κι όχι στο μάρκετινγκ. Αλλά και η άλλη, η «καθημερινή» Έλλη έχει κοπιάσει περισσότερο: για να μην θυμώνει, να μην φοβάται τις αδυναμίες της, για να πολεμάει με τις δυσκολίες αντί να το βάζει στα πόδια, για να είναι αυτή που θέλει – κι όχι αυτή που της επιβάλλουν οι άλλοι. Για να πιστεύει και να αποδέχεται τον εαυτό της και τους άλλους.
Αποδίδεις σε συνθήκες πίεσης ή δεν είναι αυτό που θέλεις να σου συμβαίνει;
Δυστυχώς, παρατηρώ ότι έχω εκπαιδευτεί να εργάζομαι σε συνθήκες πίεσης. Η πίεση έχει γίνει κανονικότητα και δεν με αφορά προσωπικά, ούτε καν τον περίγυρο μου, η πίεση είναι μια οικουμενική κατάσταση. Η ανθρωπότητα ζει υπό συνθήκες πίεσης και της επιβάλλεται μια διαρκής, εσωτερική εγρήγορση. Προσωπικά, μάλλον, έχω βρει τον τρόπο να επιβιώνω μέσα σε αυτό, αλλά γενικότερα προσφέρω την πολυτέλεια στον εαυτό μου, να απολαμβάνει φάσεις ηρεμίας. Κι εκεί διαπιστώνω πόσο πολύ η ηρεμία βοηθάει στη λειτουργικότητα. Η τωρινή θεατρική συγκυρία στην οποία αναφερόμαστε έτυχε: κάπως προέκυψε να μετακινηθούν οι ημερομηνίες εκκίνησης των παραστάσεων πιο κοντά η μία στην άλλη. Το καλό είναι πως είχα προλάβει να ξεκουραστώ, είχα πάρει δυνάμεις και ήμουν έτοιμη να το ζήσω. Ανατρέχοντας, φυσικά, στην τρέλα των δύο τελευταίων μηνών δίνω εύσημα στον εαυτό μου για το πως ανταποκρίθηκε σε αυτήν. Παρόλα αυτά, σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ, πως είναι εντάξει να γίνονται έτσι τα πράγματα. Πιστεύω πως ο ανθρώπινος οργανισμός μπορεί να καταφέρει τα πάντα, μα αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον υποβάλλουμε σε ακραίες συνθήκες καθημερινότητας. Επίσης, διαπιστώνω πως όταν εργάζομαι σε περιβάλλον που μου παρέχει ασφάλεια, μεθοδικότητα και έχω απέναντι μου ανθρώπους που γνωρίζουν τί θέλουν και μπορούν να το επικοινωνήσουν στην ομάδα, είναι κάτι που με ανακουφίζει και μετριάζει το στρες μου.
Νομίζω πως δεν έχουν υπάρξει πιο κουρασμένοι άνθρωποι στην σύγχρονη ιστορία από τις γενιές εργαζόμενων αυτής της εποχής.Η ανθρωπότητα ζει υπό συνθήκες πίεσης και της επιβάλλεται μια διαρκής, εσωτερική εγρήγορση
Και το κακό είναι πως έχουμε εφεύρει τρόπους για το, δήθεν, well being μας: από ψυχοθεραπεία έως διαλογισμό και γυμναστική προκειμένου να υποστηρίξουν όσα μας ζητάει το καπιταλιστικό σύστημα. Υπάρχει κάτι παράλογο σε αυτό, γιατί εστιάζουμε απόλυτα στη μικρή ζωή μας κι αυτό μας καθιστά πολύ άνετα χειραγωγήσιμους. Δεν μπορούμε εύκολα να κοιτάξουμε γύρω μας, να δούμε με ψυχραιμία τον κόσμο και να εργαστούμε ώστε να αλλάξει. Διαφορετικά, ο άνθρωπος χρειάζεται πολύ απλά πράγματα για να είναι καλά και υγιής: ισχυρούς κοινωνικούς δεσμούς, βιώματα μέσα στη φύση, φροντίδα σωματικής και πνευματικής υγείας.
Παρατηρώντας το πως χειραγωγούνται οι άνθρωποι στις μέρες μας, από τα μεγάλα κέντρα εξουσίας, σε τι σκέψεις μπαίνεις;Η πρώτη σκέψη μου δεν είναι πολύ αισιόδοξη. Όπου και να κοιτάξεις πέφτεις πάνω σε τοίχο. Σε όποιο μέρος του κόσμου και να στρέψεις το βλέμμα, σε όποια πολιτική κατάσταση, τα πράγματα είναι σκοτεινά. Από την άλλη, επειδή ακριβώς συμβαίνει αυτό, πρέπει να είμαστε έτοιμοι για αντίδραση και να έχουμε ακόμα μεγαλύτερη πίστη στους εαυτούς μας. Ένα προσωπικό παράδειγμα: στο πλαίσιο των δύο παραστάσεων συναναστρέφομαι καθημερινά με περίπου 100 ανθρώπους. Όλοι μαζί ‘κουρδίζονται’ και παλεύουν συλλογικά για κάτι, με έναν τόσο όμορφο και συμπεριληπτικό τρόπο που μου δίνει κουράγιο. Ασφαλώς και ξέρω ότι ο κόσμος, εκτός αυτής της προστατευμένης φούσκας, δεν είναι έτσι – αλλά σίγουρα μπορεί να είναι και έτσι. Προσπαθώ, λοιπόν, να εστιάζω στις πρακτικές που λειτουργούν, χωρίς απώλειες. Σε πράξεις αλληλεγγύης, στην καλοσύνη, στην ευγένεια, στον κόπο γιατί, αν στ’ αλήθεια, κοιτάξω σε αυτό που συμβαίνει τριγύρω θα έρθω αντιμέτωπη με την ανημπόρια μου.
Μικρότερη είχες τάσεις φυγής. Μήπως, η σύγχρονη πραγματικότητα σου τροφοδοτεί νέες;Εστιάζουμε απόλυτα στη μικρή ζωή μας κι αυτό μας καθιστά, πολύ άνετα, χειραγωγήσιμους
Ακόμα, είναι στιγμές που νιώθω πως δεν με χωράει ο τόπος. Βέβαια, μέσα στα χρόνια κατάλαβα πως δεν είναι λύση να τρέξω για να γλιτώσω από το πρόβλημα· και πως μπορώ να σταθώ ψύχραιμη για να το αντιμετωπίσω. Πλέον, είμαι πιο κοντά σε αυτή τη διαχείριση. Έχω βιώσει πράγματα πολύ άβολα, αλλά είναι πιο πραγματικό να τα πολεμήσω, παρά να τρέξω μακριά τους.
To θέατρο για σένα έχει διεξόδους και διαδρομές μεγαλύτερης ελευθερίας;Το θέατρο είναι τόπος που χωράει διαφορετικότητες, χωράει τα τραύματα μας, την ευαισθησία, την ευαλωτότητα. Ίσως ακούγεται ρομαντική η σχέση μου με το θέατρο, αλλά έτσι τη βιώνω. Ακόμα και η συνάντηση με ιστορίες που συνέβησαν ή θα μπορούσαν να είχαν συμβεί κάπου στον κόσμο, απαλύνει τη, μέσα μου, κατάσταση. Στ’ αλήθεια, σε έναν ιδανικό κόσμο η τέχνη δεν θα χρειαζόταν. Αλλά ακριβώς επειδή πάσχουμε διαχρονικά, η τέχνη φροντίζει τις πληγές μας. Μας παρηγορεί υποσχόμενη ότι θα είμαστε εδώ να αφηγούμαστε τις ρωγμές μας, να τις τραγουδάμε, να τις χορεύουμε.
Δουλεύεις ακριβώς 10 χρόνια ως ηθοποιός.Προσπαθώ να βασίζομαι στις πρακτικές που λειτουργούν, χωρίς απώλειες. Σε πράξεις αλληλεγγύης, στην καλοσύνη, στην ευγένεια, στον κόπο
Ναι, ξεκίνησα κινηματογραφικά με το «Suntan» και θεατρικά με το «Στέλλα κοιμήσου».
Νιώθεις πως, πλέον, ανήκεις σε αυτή τη δουλειά; Γιατί δεν ήταν κάτι που επιδίωξες – προέκυψε.Ομολογώ ότι, πολλές φορές, έχω σκεφτεί πως είμαι περαστική από αυτή τη δουλειά· και πως προέκυψε στο δρόμο μου για να με οδηγήσει κάπου που είναι γραφτό να πάω. Αργότερα, κατάλαβα ότι αυτή η σκέψη σχετίζεται με τις τάσεις φυγής μου. Και τώρα που η φυγή έχει ησυχάσει μέσα μου, θα πω ότι πιθανότατα το θέατρο να είναι ο δρόμος μου. Ακόμα δεν είμαι εντελώς σίγουρη. Θα το δούμε στην πορεία! Να μιλήσουμε ξανά σε δέκα χρόνια;
Φυσικά! Με το χρόνο έχεις καλή σχέση;Μου αρέσει που περνάει ο χρόνος, δεν θέλω να γυρίσω ούτε βήμα, ούτε στιγμή πίσω. Όσο κυλάνε τα πράγματα, κάθε στιγμή μοιάζει με μια κατάκτηση, κάτι αφήνω πίσω, οπότε… προχωράμε.
Θα έλεγες πως σου δόθηκαν γρήγορα ευκαιρίες; Ή πως, περισσότερο, δούλεψες για να τις δικαιώσεις;Ακριβώς επειδή πάσχουμε διαχρονικά, η τέχνη φροντίζει τις πληγές μας
Οπωσδήποτε μου δόθηκαν ευκαιρίες, αλλά σίγουρα δούλεψα πάρα πολύ γι’ αυτές. Αν κάποιος κοιτάξει τα 10 χρόνια της πορείας μου ίσως πει ότι, ναι, τα πράγματα κύλησαν χωρίς χρονοτριβή. Όμως, εγώ που με ξέρω – εδώ και 36 χρόνια – μπορώ να προσθέσω πως τα πράγματα συνέβησαν στην ώρα τους. Και πως πριν από όλα αυτά, ‘πέρασα’ από εκεί που έπρεπε για να μπορέσω να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων και να αξιοποιήσω τις ευκαιρίες.
Μπουφάν KARL LAGERFELD, THIS IS PLAY. Κορμάκι και καλσόν WOLFORD, ATTICA. Δαχτυλιδια CHRISTINA BRAMPTI. Πέδιλα JEFFREY CAMPBELL, FAVELA.
Δεν ξέρω πως ερμηνεύεται αυτό πέραν από την ευθύνη που μου αναλογεί σε όγκο δουλειάς. Επιπλέον, καμία παράσταση από τις δύο που συμμετέχω δεν θα υπήρχε χωρίς τις δεκάδες άλλων ανθρώπων να συμβάλλουν. Άρα, τι σημαίνει πρωταγωνίστρια; Έχω να μάθω περισσότερα λόγια – ναι. Κατά τα άλλα, δεν μπορεί να υλοποιηθεί τίποτα χωρίς τη συνάντηση όλων αυτών των ανθρώπων. Από εκεί και πέρα, αν το μάρκετινγκ φέρνει μπροστά τους όρους «της πρωταγωνίστριας» δεν με αφορά.
Το σίγουρο είναι πως και στις δύο παραστάσεις οι ρόλοι που υποδύεσαι δεν είναι καθημερινά πρόσωπα. Κι αναρωτιέμαι αν σε ενδιαφέρει να συνομιλείς με πιο σύνθετους χαρακτήρες;Πολλές φορές, έχω σκεφτεί πως είμαι περαστική από αυτή τη δουλειά
Όσες φορές έχει συμβεί να υποδυθώ παρόμοιους χαρακτήρες είναι γιατί κάποιος έχει δει κάτι σε μένα. Εύχομαι, όσο περνάει ο καιρός, να έχω τη δυνατότητα επιλογής υλικών που θέλω να μελετήσω. Για την ώρα, περισσότερο με επιλέγουν οι άλλοι.
Πάντως, βρίσκεις κομμάτια του εαυτού σου μέσα σε αυτά υλικά;Mε ένα μαγικό τρόπο, ο κάθε χαρακτήρας έρχεται να με βρει σε μια συγκεκριμένη φάση ζωής, όπου λαμβάνω μια συγκεκριμένη πληροφορία και τελικά παίρνω ένα μάθημα ζωής.
Τοπ SANDRO, ATTICA. Φόρεμα από προσωπική συλλογή. Μπότες καλσόν JEFFREY CAMPBELL, FAVELA. Σκουλαρίκια και βραχιόλι CHRISTINA BRAMPTI.
Ξεκινώντας από τη Λόλα, αφηγούμαστε την ιστορία μιας γυναίκας στη δεκαετία του ’60, όπου η πατριαρχία είναι πλήρως χωνεμένη από τον κόσμο της νύχτας. Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς γιατί ανεβάζουμε αυτό το έργο σήμερα. Όλοι μας συνειδητοποιήσαμε πως η «Λόλα» έχει τοποθετηθεί παντού μέσα στο χρόνο, ο εγκλωβισμός ρόλων στον οποίο υποβάλλονται τόσο οι γυναίκες όσο και οι άνδρες θίγεται πολύ ωραία από το έργο. Εκτός από τη Λόλα – η οποία δεν έχει δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, στο συναίσθημα, στην ελευθερία της – βλέπουμε άνδρες παγιδευμένους στο σύστημα που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει. Εξουσία, επιβεβαίωση του ανδρισμού τους και στερεοτυπικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα που έχουν ακόμα ισχυρό παρόν στην κοινωνία. Δυστυχώς, είναι μέσα μας αυτές οι φυλακές και συναντώ τη Λόλα πολύ στο «τώρα» μου. Ιδανικά, θα ήθελα να κάνουμε μια, καθαρά μνημονική, προσέγγιση του έργου, αλλά δεν γίνεται. Εύχομαι να κλείνει ο πατριαρχικός κύκλος, αλλά κλείνει πολύ αργά και βασανιστικά.
Έχεις αναγκαστεί ως γυναίκα να υπηρετήσεις ρόλους σαν να φοράς ξένο ρούχο;Η συνάντηση με την Αθανασία είναι απαιτητική γιατί πρόκειται για υπαρκτό πρόσωπο, το οποίο προσπαθώ να βγάλω από τα στενά όρια της θρησκείας, της κοινωνικής μετάφρασης
Εννοείται! Ως γυναίκα μου επιβλήθηκε να είμαι δυνατή, ανθεκτική, να πρέπει να περιφρουρήσω την αυτονομία μου για να μην κινδυνεύσω, να πρέπει να είμαι φροντίστρια σε μια σχέση, να πρέπει να είμαι καλό παιδί, να πρέπει να μη δώσω δικαιώματα. Και ομολογώ πως, όπως είπες, όλα αυτά τα φόρεσα σαν ξένα ρούχα. Όφειλα, όμως, να καταλάβω πρώτα εγώ πως δεν μου κάνουν. Δεν θέλω να είμαι αυτό που επιθυμούν άλλοι. Και θέλω να μπορώ να πολεμήσω γι’ αυτή μου τη θέση. Πόσο μάλλον, να κάνω με την υποστήριξη της γυναικείας κοινότητας, της γυναικείας αλληλεγγύης που είναι μεγαλειώδης όταν επιτυγχάνεται.
Για τον ρόλο που ενσαρκώνει στην “αθανασία” αναφέρει: “Είναι μια ηρωίδα που συμπυκνώνει μια πρακτική πολύ διαδομένη: να εκμεταλλευτείς την ανάγκη του άλλου για πίστη, όπου κι αν ακουμπάει αυτή η ανάγκη”.
Η συνάντηση με την Αθανασία είναι απαιτητική γιατί πρόκειται για υπαρκτό πρόσωπο, το οποίο προσπαθώ να βγάλω από τα στενά όρια της θρησκείας, της κοινωνικής μετάφρασης. Κοιτάζω την Αθανασία πιο ολιστικά: είναι ένα πλάσμα με αδιανόητο ταλέντο πειθούς, που καταφέρνει να χειραγωγήσει άπειρους ανθρώπους για να έχει κέρδος. Είναι δυνατή και ευφυής, προσόντα που χρησιμοποιεί με βίαιο τρόπο. Κι αναγνωρίζω πάρα πολύ έντονα αυτή την αναλογία στην ελληνική και διεθνή πολιτική σκηνή. Είναι μια ηρωίδα που συμπυκνώνει μια πρακτική πολύ διαδομένη: να εκμεταλλευτείς την ανάγκη του άλλου για πίστη, όπου κι αν ακουμπάει αυτή η ανάγκη.
Είναι η Αθανασία το καθρέφτισμα του φανατισμού;Η Αθανασία είναι η προσωποίηση της παγίδας στην οποία πέφτουμε οι άνθρωποι: ότι η δύναμη έρχεται απ’ έξω
Πολύ σωστά. Η Αθανασία είναι η προσωποίηση της παγίδας στην οποία πέφτουμε οι άνθρωποι: ότι η δύναμη έρχεται απ’ έξω. Μοιάζει σαν να έχουμε μείνει σε μια ανήλικη περιοχή και πιστεύουμε πως η σωτηρία πηγάζει από κάποιον άλλο. Αν, όμως, ο καθένας μας πίστευε ότι η δύναμη που ψάχνει να βρει υπάρχει μέσα του, πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος!
Μα κι εσύ δεν αντλείς από κάπου τη δύναμη σου;Φυσικά, έχω κι εγώ ανάγκη από πίστη. Αλλά είναι διαφορετικό από το να εναποθέτω όλη μου την ύπαρξη σε έναν άλλο άνθρωπο και να τον ‘εξουσιοδοτώ’ να επιτύχει κάτι το οποίο εγώ εκτιμώ πως αδυνατώ. Είναι μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση αυτή.
Κι έχουμε ένα παράδειγμα πολύ ζωντανό μετά και τις δολοφονίες πολιτών στην Αμερική. Η ρητορική Τραμπ σου λέει «πίστεψε αυτό που σου λέω κι όχι αυτό που συνέβη».Είναι πολύ τρομακτικό όσο το περιγράφεις. Κάποιος έρχεται και μας λέει «μην πιστεύεις τα μάτια σου». Μάλλον, έτσι εξυπηρετείται μια ανάγκη ανθρώπινη: να μεταθέτεις τις ευθύνες σου σε άλλους, με όποιο κόστος – διατηρώντας την ψευδαίσθηση της ασφάλειας. Κι αυτή η τακτική είναι πολύ κοντινή με μια άλλη εδραιωμένη συνήθεια: να συμβαίνουν δίπλα μας τέρατα, κακοποιήσεις, δολοφονίες, μαζικά εγκλήματα, γενοκτονίες και να παριστάνουμε πως δεν τα είδαμε, δεν τα ακούσαμε.
Αναλαμβάνεις το κόστος να βλέπεις, να ακούς και να αντιδράς;Αν ο καθένας μας πίστευε ότι η δύναμη που ψάχνει να βρει υπάρχει μέσα του, πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος!
Κάθετα, ναι. Αναλαμβάνω την ευθύνη και με κόπο και με κόστος. Αλλά αυτός είναι ο δρόμος για να μένω συνδεδεμένη με το κέντρο και τις αξίες μου. Η λύτρωση έρχεται όταν συνειδητοποιώ πως δεν είμαι η μόνη που το κάνει – είναι πολλοί και πολλές εκεί έξω. Κι αυτό με δυναμώνει.
Νιώθεις, όπως είπες πριν, ότι η δύναμη είναι δικό σου γέννημα ή χρειάζεσαι και μια ώθηση από τους γύρω για να σταθείς πιο γερά στα πόδια σου;Έχω ανάγκη να συμβαίνουν και τα δύο, γιατί συνδέονται απόλυτα μεταξύ τους. Δεν υπάρχω μόνη μου, χωρίς τους άλλους. Υπάρχουμε σε σχέση με τους άλλους και με τις δεδομένες καταστάσεις όπου ζούμε. Ναι, η δύναμη είναι μέσα μας, αλλά συνάμα την αντλούμε και από τη δύναμη της σύνδεσης με τους άλλους. Εκείνο που ξεκαθάρισα τα τελευταία χρόνια είναι πως ένας δυνατός άνθρωπος χωράει το φόβο, την ευαλωτότητα, την αποτυχία, τη θλίψη, το να χάσει το δρόμο του. Δυνατός είναι εκείνος που συμφιλιώνεται και φροντίζει κάθε πτυχή της ύπαρξης του. Αυτό προσπαθώ να πετύχω: να νιώθω εντάξει αν σήμερα είμαι δυνατή όπως επίσης κι αν δεν είμαι. Δεν θέλω να κρύβομαι για να είμαι κοινωνικά αποδεκτή και φυσικά θα έχω την ίδια κατανόηση προς τους άλλους: δεν θέλω να ψάχνω τον τέλειο σύντροφο γιατί δεν υπάρχει, τον τέλειο σκηνοθέτη, μια φανταστική ομάδα. Μπορούμε να πορευόμαστε με κατανόηση. Με αυτά παλεύω κάθε μέρα, προς τα εκεί κοιτάζω συνεχώς.
Ποια είναι τα τρωτά σου σημεία, τα οποία δεν φοβάσαι ν’ αποκαλύψεις;Ένας δυνατός άνθρωπος χωράει το φόβο, την ευαλωτότητα, την αποτυχία, τη θλίψη, το να χάσει το δρόμο του
Η έννοια της ασφάλειας είναι ένα ζήτημα προτεραιότητας για μένα. Μπορώ να ανθίσω σε περιβάλλον ασφάλειας. Κι αν νιώθω ότι η ασφάλεια μου απειλείται κλυδωνίζομαι. Παρόμοιοι μηχανισμοί ενεργοποιούνται όταν γίνομαι μάρτυρας σε μια αδικία ή όταν κάποιος επιχειρήσει να παραβιάσει τα όρια μου. Και τέλος, αν νιώσω ότι υπάρχει κίνδυνος για τους ανθρώπους μου.
Ποιοι είναι οι άνθρωποί σου;Η οικογένεια που έχω επιλέξει και η βιολογική μου οικογένεια – με την οποία έχω δημιουργήσει μια πολύ ουσιαστική και συμφιλιωτική σχέση. Άνθρωποι μου είναι όλοι εκείνοι με τους οποίους συνυπάρχουμε ειρηνικά και με δέχονται όπως είμαι. Γι’ αυτούς μπορώ να πέσω στη φωτιά.
Είσαι έτοιμη και για τη… θυσία;Νομίζω ότι θα έφτανα πολύ μακριά για να σταθώ δίπλα σε ένα δικό μου άνθρωπο.
Πιστεύεις στον εαυτό σου;Κάθε μέρα πιστεύω όλο και περισσότερο. Είναι μια πολύ προσωπική κατάκτηση και μου το αναγνωρίζω.
Από τι κύματα πέρασε αυτή η προσπάθεια;Από τρικυμίες! Δεν μου έμαθε κανείς να πιστεύω στον εαυτό μου, δεν το διδάχθηκα την κατάλληλη στιγμή. Είδα τη ζωή να έρχεται κατά πάνω μου σαν μεγάλο κύμα, χωρίς να έχω τη σωστή εκπαίδευση και, κάποια στιγμή, κατάλαβα πως αν δεν θέλω να πνιγώ πρέπει να μάθω κολύμπι. Έκτοτε το δουλεύω πολύ, πάρα πολύ. Δεν είναι εύκολο το ταξίδι, αλλά είναι το πιο όμορφο.
Πώς θυμάσαι την παιδική, εφηβική σου ηλικία;Ως ζόρικη φάση. Από την άλλη, καταλαβαίνω πως δεν υπάρχει ένας ιδανικός τρόπος για να ωριμάσεις. Με εξαίρεση τα παιδιά που μεγαλώνουν σημαδεμένα από ακραία βιώματα, πιστεύω πως τα υπόλοιπα παιδιά θα καταφέρουν να διανύσουν τη διαδρομή που τους μέλλει. Πώς θα εξελιχθεί ένας νέος άνθρωπος, αν όλα είναι λυμένα και όλα έχουν γίνει σωστά; Ζωή είναι αυτό το σχολείο στο οποίο φοιτούμε όλοι και σίγουρα θα μάθουμε κάποια πράγματα.
Ποιες αξίες διδάχθηκες και σε χαρακτηρίζουν;Δεν μου έμαθε κανείς να πιστεύω στον εαυτό μου, δεν το διδάχθηκα την κατάλληλη στιγμή. Είδα τη ζωή να έρχεται κατά πάνω μου σαν μεγάλο κύμα, χωρίς να έχω τη σωστή εκπαίδευση
Μπορεί να ακούγεται πολύ κλισέ, αλλά θα έλεγα αυτή τη διάθεση να λέω «ζήσε». Μπες στη ζωή, μην τη φοβηθείς, ζήσε με όλα, ζήσε γενναία, φάε τα μούτρα σου, σήκω ξανά. Γιατί δεν είναι αυτονόητο ότι ζούμε, ότι είμαστε ελεύθεροι, ότι μπορούμε να εξασφαλίσουμε ένα ικανό επίπεδο διαβίωσης. Γι’ αυτό, λοιπόν, ας τα χαιρόμαστε σαν να είναι δώρα.
Ακούγεσαι σαν να έχεις αλλάξει τα τελευταία χρόνια.Ήμουν δέκα φορές πιο θυμωμένη. Τώρα, ο θυμός έχει μετουσιωθεί σε κάτι άλλο. Έκανα πολλή ψυχοθεραπεία, προσέγγισα πολύ τον εαυτό μου, καταπιάστηκα με το γράψιμο, τη μελέτη, έκανα ταξίδια: όλα έπαιξαν το ρόλο τους. Κάποια στιγμή, ένιωσα την ανάγκη να ηρεμήσω, να ξεκουραστώ από μένα. Πώς θα ηρεμήσω; Θα με μάθω.
Μπουφάν KARL LAGERFELD, THIS IS PLAY. Κορμάκι και καλσόν WOLFORD, ATTICA. Δαχτυλιδια CHRISTINA BRAMPTI. Πέδιλα JEFFREY CAMPBELL, FAVELA.
Είναι πολύ βασικό να είμαι σε επαφή με τη φύση. Αγαπώ πολύ τα ζώα, έχω δύο γάτες – αυτές που έμαθαν τι σημαίνει «βάζω όρια». Θέλω να μένω σε επαφή με τους ανθρώπους μου, να ξοδεύω χρόνο με τον εαυτό μου – ακόμα και χρόνο για να μην κάνω τίποτα. Επίσης, τα ταξίδια μου ανοίγουν τη σκέψη, με βγάζουν από τη συνήθεια και τη σταθερότητα. Και τέλος, οι πράξεις αλληλεγγύης που με φέρνουν κοντά σε δραστήρια σύνολα με ωραίους στόχους.
Η φύση έχει κάτι το θεϊκό για σένα;Μπορούμε να επιλέξουμε αν θα είμαστε συμμέτοχοι σε θαύμα ή συνένοχοι σε έγκλημα. Στην «αθανασία», ας πούμε, συμβαίνει το δεύτερο
Η φύση είναι τόσο τέλεια μέσα στις ατέλειες της και στην ποικιλία της· τα έχει όλα. Αλλά κι εμείς είμαστε η φύση – κι εμείς τα έχουμε όλα. Το κακό ξεκίνησε όταν εγωπαθητικά αρχίσαμε να αγνοούμε τη φύση. Γιατί στ’ αλήθεια είμαστε κομμάτι της. Φέρουμε κι εμείς αυτό το θεϊκό στοιχείο, την ίδια ατελή τελειότητα.
Μιλώντας για τα ζωϊκά μας χαρακτηριστικά, σε έχει οδηγήσει το ένστικτο σου;Οπότε ακολουθώ το ένστικτο μου όλα πάνε περίφημα· όταν δεν το ακολουθώ όλα πάνε κατά διαόλου. Εκπαιδεύομαι, λοιπόν, να το ακούω. Το ένστικτό μας πάντα ξέρει τι είναι καλύτερο για εμάς – κι όμως είναι ένα εργαλείο που έχουμε απωθήσει.
Πιστεύω στην ανθρώπινη θέληση. Πιστεύω στους ανθρώπους – παρότι δίνουμε διαρκώς αφορμές για να κλονίζεται αυτή η πίστη.
Νιώθω ότι υπάρχει ένας μικρός θεός μέσα σε όλους μας. Είναι η συνείδηση που ονομάζουμε θεό, σύμπαν, ενέργεια; Νιώθω, πάντως, πως υπάρχει κάτι πάνω και πέρα από εμάς, νιώθω ότι υπάρχουν πολλά που μας υπερβαίνουν. Και αυτός ο θεός μας χωράει, μας αποδέχεται όλους. Απλώς εξαρτάται από τον καθένα μας το πως θα μιλήσουμε και θα κοιτάξουμε το θεό μας.
Πώς ερμηνεύεις την πίστη;Οπότε ακολουθώ το ένστικτο μου όλα πάνε περίφημα· όταν δεν το ακολουθώ όλα πάνε κατά διαόλου
Ως κάτι άπιαστο με το οποίο τροφοδοτούμε την ψυχή μας.
“Η έννοια της ασφάλειας είναι ένα ζήτημα προτεραιότητας για μένα. Μπορώ να ανθίσω σε περιβάλλον ασφάλειας. Κι αν νιώθω ότι η ασφάλεια μου απειλείται κλυδωνίζομαι.”
Στην ανθρώπινη θέληση. Πιστεύω στους ανθρώπους – παρότι δίνουμε διαρκώς αφορμές για να κλονίζεται αυτή η πίστη. Ο άνθρωπος μπορεί να κάνει το μεγαλύτερο κακό – ναι – αλλά μπορεί να κάνει και το μεγαλύτερο καλό. Σήμερα, μέσα στους πολέμους και τη βία, επιβιώνει ένα τεράστιο κύμα αλληλεγγύης και συμπόρευσης με το δίκαιο και το λογικό. Επιλέγω να κοιτάζω αυτό πια.
Άρα, η πιο μεγάλη δύναμη εξουσίας είναι…Η αγάπη και η συλλογική συνύπαρξη. Πολλοί άνθρωποι μαζί μπορούν να κάνουν θαύματα. Μπορούμε να επιλέξουμε αν θα είμαστε συμμέτοχοι σε θαύμα ή συνένοχοι σε έγκλημα. Στην «αθανασία» ας πούμε συμβαίνει το δεύτερο.
Τι σημαίνει για σένα θαύμα;Το γεγονός πως έφυγαν πλοία από όλη την Ευρώπη και προσπάθησαν να σπάσουν τον αποκλεισμό της Παλαιστίνης από το Ισραήλ είναι μια θαυμαστή πράξη. Αλλά και μόνο ότι ζούμε, είναι θαύμα.
Η Έλλη Τρίγγου πρωταγωνιστεί στην “αθανασία“, το νέο έργο της Νεφέλης Μαϊστράλη που παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη.
Επίσης στην παράσταση “Λόλα” που παρουσιάζεται στο Παλλάς σε σκηνοθεσία του Χρήστου Σουγάρη.
