ΔΕΥΤΕΡΑ
09
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
Από τις 29 Ιανουαρίου μέχρι τις 8 Φεβρουαρίου, πάνω από 211 ταινίες, VR εκθέσεις, art directions και άλλα καλλιτεχνικά δρώμενα κατέκλυσαν όλα τα σινεμά και τους καλλιτεχνικούς χώρους της πόλης του Ρότερνταμ. Στην πολύ ζωντανή ατμόσφαιρα, οι πάνω από 400 εθελοντές έκαναν για ακόμη μια φορά αυτό το φεστιβάλ ζεστό για τους καλεσμένους του. Αποτελώντας έναν χώρο που γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ του δημοφιλούς, του κλασικού και του arthouse κινηματογράφου, το 55ο IFFR πρόβαλλε ταινίες με περιπετειώδες πνεύμα από ανερχόμενους σκηνοθέτες από όλο τον κόσμο, κοινωνικό περιεχόμενο, κουλτούρες και έφερε τον πιο πολυσυζητημένο κινηματογράφο και τις μεγάλες πρεμιέρες της χρονιάς στο Ρότερνταμ.
Από μυστικά διαμάντια μέχρι και πολυσυζητημένες ταινίες, η βδομάδα αυτή πρόσφερε ένα πλούσιο κινηματογραφικό πρόγραμμα με επιλογές που καλωσόρισαν πρωτοεμφανιζόμενους καλλιτέχνες και αντάμειψαν τους έμπειρους και νέους θεατές του. Ανάμεσα στις ταινίες μεγάλου μήκους, οι μικρού μήκους αποτέλεσαν κόμβο του IFFR ως μέρος βιντεοεγκαταστάσεων και των συνδυαστικών προγραμμάτων. Η ποικιλομορφία του φεστιβάλ από ταινίες μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ και πειραματικές ταινίες ανέδειξαν όλο το εύρος των κινηματογραφικών μορφών και ιδεών.
Il Maestro
Το line-up με τις ταινίες ήταν μεγάλο και οπωσδήποτε σε καλούσε να επιλέξεις με κάποιο κριτήριο ποιες ταινίες θα πρωτο-προλάβεις. Μέσα στον φρενήρη ρυθμό των απανωτών sold-out και την ψήφο του κοινού μπορούσες να ανιχνεύσεις τα διαμάντια και τις εκπλήξεις του φεστιβάλ. Παρόλα αυτά το κριτήριό μου ήταν πολύ απλό: ποια μέρη με ενδιαφέρουν, ποιες ιστορίες μου τραβούν την προσοχή, που φαίνεται το δράμα να έχει πολλές αποχρώσεις, ποιοι καλλιτέχνες είναι καλεσμένοι στα QnA…και κάπως έτσι άλλαζα αίθουσες από το Pathé Schouwburgplein, στο KINO, στο Cinerama και στο De Doelen κάνοντας το καθημερινό τουρ στην πόλη.
Με αύρα νικητή το «Il Maestro» του Andrea di Steafano ήταν μια ταινία που χαρτογραφούσε την σχέση ενός πολλά υποσχόμενου νέου τενίστα, που ξεκινάει το τουρ με τον νέο του προπονητή, έναν αμφιλεγόμενο τύπο, που παρά το ένδοξο τενιστικό παρελθόν ταλαντεύεται στα όρια και καλείται να αντιμετωπίσει τις δικές του μάχες όντας παράλληλα μέντορας του νεαρού αθλητή. Παρότι η ιστορία δεν πρωτοτυπεί, η εκτέλεσή της ανταμείβει με ένα τρυφερό και αισιόδοξο take αυτής της coming-of-age συνθήκης. Οι Favino και Menichelli στη σχέση αυτή ζωγραφίζουν ένα παιχνίδι με συναισθηματικές διακυμάνσεις και πραγματική σύνδεση και γίνονται επιτέλους έτοιμοι να μπουν πιο επιθετικά στο κορτ αλλά και στην ίδια την ζωή.
Butterfly
Η δεύτερη ταινία της Itonje Søimer Guttormsen μάς μετέφερε στα Gran Canaria, όπου η σχέση δύο αδελφών δοκιμάζεται μετά την απώλεια της μητέρας τους. Η Renate Reinsve σε μια ακόμα πολύπλοκη οικογενειακή ιστορία (μετά το «Sentimental Value») μαζί με ένα ιδιαίτερο καστ, χάνονται στα μυστικά του νησιού και σε πνευματικές εμπειρίες στο εκκεντρικό «Butterfly», που εκθέτει ένα συγκινητικό πορτραίτο για το κοινό τραύμα των αδελφών και την πιθανότητα αυτό το νησί των παραθεριστών να γίνει κάτι παραπάνω από το κλείσιμο μιας παρελθοντικής ιστορίας. Μέσα στα χρώματα και στους πόλους που αντιπροσωπεύουν οι δύο γυναίκες, η ιστορία αυτή αγαπάει την εξερεύνηση των σχέσεων και των τοπίων και η ταινία εκπληρώνει την συναισθηματική ανάγκη που αυτό το ταξίδι καλείται να καλύψει.
Πολλά συναισθήματα και με το ρουμανικό «3 days in September» του Tudor Georgiu, που με ένα εκπληκτικό 65-λεπτο μονοπλάνο και ενέργεια πλοηγείται ανάμεσα στην σύγχυση, το σοκ, την υστερία, την θλίψη και την απογοήτευση μιας γυναίκας της οποίας ο γάμος διακόπτεται όταν η έγκυος ερωμένη του αρραβωνιαστικού της κάνει την εμφάνισή της. Με χιούμορ, η ταινία του Georgiu, καταφέρνει να κάνει το δράμα οικείο, τοποθετώντας το μέσα σε μια κουλτούρα, φέρνοντας την γυναίκα αυτή σε μια στιγμή αυτογνωσίας και απελευθέρωσης σε αυτό το παραθαλάσσιο θέρετρο. Η ταινία που χρειαζόμουν μετά από έναν μαραθώνιο 3 ταινιών.
3 days in September
Με την παγκόσμια πρεμιέρα της στο IFFR, το «Supporting Role» της Ana Urushadze βρίσκει έναν παλιό γνωστό ηθοποιό, που αναλαμβάνει έναν μικρό ρόλο στην ταινία μιας νεαρής ανερχόμενης σκηνοθέτιδος και περιπλανιέται στους νυχτερινούς δρόμους στο Tbilisi της Γεωργίας ελπίζοντας να επουλώσει τις πληγές και να αλλάξει το «δέρμα» του Niaz, που ερμηνεύει χαρισματικά ο Dato Bakhtadze. Μια ιστορία με πολλούς συμβολισμούς και σίγουρα το πιο απολαυστικό QnA του φεστιβάλ. Κερδίζοντας το Special Jury Award 2026 στο Tiger Competition, η ταινία σίγουρα δεν έμεινε απαρατήρητη.
Treat her Like a Lady, QnA
Σκηνοθετημένο από την Paloma Aguilera Valdebenito, το πολύχρωμο «Treat her Like a Lady» αντλεί μερικά αυτοβιογραφικά στοιχεία και ακολουθεί μια μητέρα με τις κόρες της, όταν χάνουν το σπίτι τους στο Άμστερνταμ. Η κριτική ματιά για τις αδυναμίες και ασυμφωνίες του συστήματος πρόνοιας προσφέρεται εύστοχα μέσα από τον αγώνα για την επιβίωση και την ανάγκη να βαφτίσει την έξωση ως διακοπές και να παλέψει με όλη την αισιοδοξία και την προσπάθειά της για ένα καλύτερο μέλλον. Μια ταινία που υμνεί όλους εκείνους που καθημερινά δείχνουν αντοχή και παρά την απόγνωση και τα απανωτά χτυπήματα φτιάχνουν «κόσμους» στην πραγματικότητά τους στους οποίους μπορούν να βρουν ευκαιρίες για χαρά.
Μέσα στους φεστιβαλικούς ρυθμούς, που δεν έχεις χρόνο να σκεφτείς πολλά, παρά μόνο την στιγμή, την θέση σου στην γεμάτη αίθουσα και την επόμενη ταινία μπορούν να συμβούν πολλά. Μια αναπάντεχη συνάντηση, μια σκέψη που την ρωτάς μπροστά στο κοινό με φιλοπεριέργεια για την απάντηση…Όπως και να έχει το φεστιβάλ αυτό παραμένει ένας χώρος όπου οι ταινίες είναι η αφορμή για συζήτηση και μια κοινότητα από φίλους του σινεμά από όλο τον κόσμο και από όλες τις ηλικίες και αυτό παραμένει ακόμα μαγικό και ξεχωριστό.
