66o ΦΚΘ: Η Ιζαμπέλ Ιπέρ αναζητεί το άγνωστο. Και το βρίσκει

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης την αγαπάει – και το έχει αποδείξει. Για χάρη του, η Ιζαμπέλ Ιπέρ επιστρέφει για πολλοστή φορά στη μεγαλύτερη κινηματογραφική διοργάνωση της χώρας, σταθερά με την αυτοπεποίθηση μιας διεθνούς σταρ και την λακωνικότητα να αρθρώνει δημόσιο λόγο (ίσως ορμώμενη από την πρώτη συνθήκη). Πόσο μάλλον, όταν το 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης δεν την υποδέχεται μόνο με αφορμή τη νέα της ταινία “Η πλουσιότερη γυναίκα στον κόσμο”, αλλά με την χειρονομία μιας, εξίσου πλούσιας, ρετροσπεκτίβας στην πολυκύμαντη και πολυσήμαντη καριέρα της. 

Μόλις αποχωριστεί τα σκούρα μαύρα γυαλιά της, τονώνοντας κι άλλο το fame attitude που θέλει να την συνοδεύει, η Ιζαμπέλ Ιπέρ θα δηλώσει, πράγματι πλούσια. Πλούσια με την έννοια της πληρότητας και του προνομίου να στήσει αυτήν την πορεία στο σινεμά, να συνεργαστεί με μια μακρά λίστα σπουδαίων σκηνοθετών, να βρεθεί σε κάθε άκρη του πλανήτη όπου η κινηματογραφική κίνηση ήταν και είναι μια πρόκληση. Μαζί με τον επικεφαλής του προγράμματος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Γιώργο Κρασσακόπουλο επέλεξε μια αντιπροσωπευτική 15άδα ταινιών που απηχεί την 50χρονη περιπέτεια της στο σινεμά, η οποία συνεχίζει να την καλεί με την ίδια περιέργεια.
Αν υπάρχει μια λέξη κλειδί που την έχει οδηγήσει όλα αυτά τα χρόνια είναι η “εμπιστοσύνη”. “Για μένα η υποκριτική ήταν μια εύκολη υπόθεση, γιατί μου αρέσει πολύ η δουλειά μου. Η δυσκολία εμφανίζεται μόνο όταν καταλήγεις να δουλεύεις με ανθρώπους που δεν εμπιστεύεσαι. Αν η σχέση δεν βασίζεται στην εμπιστοσύνη, τίποτα δεν θα εξελιχθεί”. Γι’ αυτό και, όπως εξηγεί, οι επιλογές της καθορίστηκαν από την επιθυμία για συναντήσεις με συγκεκριμένους δημιουργούς. “Δεν φαντάζομαι ρόλους, αλλά συνάψεις σχέσεων. Αυτό δίνει νόημα σε μια συνεργασία, στην οποία ενδεχομένως να προχωρήσω ακόμα κι όταν δεν υπάρχει ένα καλό σενάριο”.

‘Ετοιμη για τα φωτογραφικά φλας κατά την άφιξη της στο 66ο ΦΘΚ.

Στα 73 της χρόνια, η Ιζαμπέλ Ιπέρ δεν σταματά να κινείται από την επιθυμία του καινούργιου, του μη ειπωμένου – τουλάχιστον ως προσωπική εμπειρία. “Αναζητώ το άγνωστο και σας διαβεβαιώ πως το βρίσκω”, λέει με σιγουριά. Εξ ου και ξεφυλλίζοντας το βιογραφικό της θα δει κανείς να γίνεται πρωταγωνίστρια διεθνών σκηνοθετών: από τους auter της κλάσης του Γκοντάρ και του Σαμπρόλ έως το Μίκαελ Χάνεκε, το Μάικλ Τσιμίνο, τον Φρανσουά Οζόν, τον Πολ Βερχόφεν όσο και να θέλγεται από την ασιατική σκηνή. “Η περιέργεια μου να γνωρίζω δημιουργούς από το εξωτερικό, να έχω μια παρουσία στο διεθνές σινεμά, δεν έπαψε. Νομίζω, πάντα, αυτός ήταν ο δρόμος που ακολουθούσα. Μου φαινόταν πιο ενδιαφέρον να γίνομαι κομμάτι μιας άλλης δημιουργικής περιοχής, ενός άλλου περιβάλλοντος”, ομολογεί. Βάζοντας σε αυτήν την επικράτεια και το ενδεχόμενο να συνεργαστεί με Έλληνες σκηνοθέτες: “υπάρχει μια ιδέα, αλλά είναι νωρίς για να την αποκαλύψω”, σημειώνει.

Μοναδικό της απωθημένο; Το ανέφικτο μιας συνεργασίας με τον Άλφρεντ Χίτσοκ. “Οταν εγώ ξεκίνησα να δουλεύω στο σινεμά, εκείνος είχε ήδη πεθάνει” λέει και συμπληρώνει με κυνισμό: “αν και μάλλον δεν ήμουν αρκετά ξανθιά για τα γούστα του”. Σίγουρα, πάντως, έχει επιτρέψει στον εαυτό της να φαντασιώνεται ένα ρόλο στον εμβληματικό “Δεσμώτη του ιλίγγου”.  

Σε πλάνο από την ταινία “Εκείνη”.

Κατά τα άλλα, η Ιζαμπέλ Ιπέρ είναι πιστή σε ένα μοτίβο.΄Οσο δυναμική εικόνα εξέπεμπε μέσα από τους ρόλους της, άλλο τόσο αποφασιστική είναι σε όσα δηλώνει. “Ξέρω πως είμαι πολύ καλή ηθοποιός και στο θέατρο”  λέει με μια ειρωνική έκφραση στο πρόσωπο, λες και έχει απόλυτη συνείδηση της προβοκατόρικης ομολογίας της. Μοιάζει, λοιπόν, στις ηρωίδες της: Πολύπλοκες, πολύπλευρες με θολά τα όρια ανάμεσα στο καλό και το κακό, αλλά πάντα γυναίκες στο επίκεντρο. “Ναι, πάντα ήθελα οι χαρακτήρες που υποδύομαι να βρίσκονται στο κέντρο μιας κατάστασης κι όχι στη σκιά ενός άνδρα. Κι όλες είχαν ένα κοινό στοιχείο, ήταν ωραίοι ρόλοι για μένα, χωρίς να είναι απαραίτητα αρεστές ως ηρωίδες”. 

Από τις πρωτοπόρες ερμηνεύτριες της γενιάς της στην κινηματογραφική βιομηχανία, η Ιπέρ παραδέχεται πως στάθηκε τυχερή ως γυναίκα στη δουλειά της, πως δεν συνάντησε εμπόδια σε έναν εργασιακό χώρο φτιαγμένο από άνδρες, ο οποίος, πλέον, διαισθάνεται πως ολοένα και αλλάζει: εμποτίζεται από γυναικείες ματιές σε όλα τα πόστα. “Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν μπορούμε να γίνουμε περισσότερες, ο χώρος μας επιδέχεται βελτίωσης”, προσθέτει.

Η μοναδική στιγμή στη συζήτηση με τους δημοσιογράφους στην οποία η Ιζαμπέλ Ιπέρ αποκάλυψε μια κάποια ρωγμή ήταν κατά την παραδοχή της πως δεν πήρε ρίσκα ως ηθοποιός. “Δεν είμαι γενναία, δεν αισθάνομαι ότι έχω τολμήσει, νομίζω πως κινήθηκα στο πλαίσιο μιας ασφαλούς ζώνης, χωρίς κινδύνους – πιστέψτε με”.
Εντούτοις, με την τυχοδιωκτική διάθεση για το ‘άγνωστο’ να τη συνοδεύει, η σπουδαία Γαλλίδα θέλει να κοιτάζει μπροστά. Την απασχολεί οι ταινίες της να συναντούν αποδοχή, να τις παρακολουθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι θεατές ανά τον κόσμο, χωρίς ωστόσο να αναπτύσσει συναισθηματικό δέσιμο μαζί τους. Και ναι, αναγνωρίζει πως το κοινό την έχει ταυτίσει με ταινίες όπως το “Elle” ή “Η δασκάλα του πιάνου”, εντούτοις υπάρχουν και λιγότερο προβεβλημένες δουλειές της που, με έναν τρόπο, την ακολουθούν. “Πιστεύω πως οι ταινίες έχουν να κάνουν με το παρόν, με τον τρέχοντα χρόνο. Κι έτσι, γενικότερα, αποφεύγω να τις κουβαλώ μέσα μου. Νοιάζομαι γι’ αυτές αλλά, με έναν τρόπο, θέλω να τις ξεχνάω. Υπήρξα πάντα άπιστη στα φιλμ και στις λέξεις των ηρωίδων μου. ΄Εμαθα να τις αφήνω πίσω – μάλλον γιατί δεν έχω αρκετό διαθέσιμο χώρο”. 

Παρόλα αυτά, το 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης θα της απονέμει, αύριο Τρίτη, τιμητικό βραβείο για το σύνολο της πορείας της ως μια γερή υπόμνηση του ίχνους της στη μεγάλη οθόνη.