Ο Γιώργος Κεβρεκίδης συμμετέχει στην αναδρομική έκθεση της γκαλερί Salt Research Instanbul, με τίτλο “We’ve been at the tapestry studio since the 90s”. Η έκθεση θα εγκαινιαστεί στις 18 Σεπτεμβρίου 2025, ενώ θα διαρκέσει μέχρι τέλη Μαρτίου 2026.
Ο τίτλος της έκθεσης προέκυψε από ένα όνειρο της καλλιτέχνιδας και ακαδημαϊκού Duygu Sabancılar, η οποία ήταν μέλος του Εργαστηρίου Υφαντικής την περίοδο 2009–2015. Κεντήθηκε πάνω σε ύφασμα από τη Gülçin Aksoy και τους φοιτητές του εργαστηρίου και μετατράπηκε σε πανό. Το πανό αυτό παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην έκθεση Buradan Nereye? Kolektif Sanat Pratikleri (Πού πάμε από εδώ; Συλλογικές Καλλιτεχνικές Πρακτικές) [Πανεπιστήμιο Bilgi Κωνσταντινούπολης, 2016].
Αντλώντας έμπνευση από το μότο του studio — «ίδια κατεύθυνση, διαφορετικό πετάλι· διαφορετική κατεύθυνση, ίδιο πετάλι» — η έκθεση ρίχνει φως στην ιστορία των συλλογικών πρακτικών και των ατομικών αναζητήσεων μέσα στο studio. Ξετυλίγει τα νήματα μιας κοινότητας που εκτείνεται από το παρελθόν έως το παρόν, καθώς χαρτογραφεί μια διαγενεακή συνέχεια της παραγωγής.
Ο Έλληνας καλλιτέχνης σχολιάζει μεταξύ άλλων για τα έργα του: “Οι «ακρωτηριασμένοι οβελίσκοι», που ήταν ο τίτλος της εικαστικής μου εγκατάστασης στο Πανεπιστήμιο Μιμάρ Σινάν (2016), ανασυντίθενται μέσα από τα δικά τους θραύσματα, αμέσως μετά την επίθεση. Πηγή έμπνευσής μου απετέλεσαν οι αρχιτεκτονικοί αναθηματικοί οβελίσκοι, που υπάρχουν στον παλιό Ιππόδρομο στην περιοχή Σουλταναχμέτ, προς τιμήν των πολεμικών κατορθωμάτων του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄, στην Αίγυπτο.
Οι φανταστικοί ανθρώπινοι «κορμοί», ακόμα και όταν οι μνημειώδεις οβελίσκοι χτυπηθούν, είτε από ένα τρομοκρατικό χτύπημα, είτε από την ίδια τη φύση, προσπαθούν να αντικαταστήσουν τα αποκομμένα τους μέλη με τα δικά τους επιζώντα συστατικά, ως πράξη αφιερώματος και προσφοράς στην έννοια της ανθρώπινης ήττας, της απώλειας και του πόνου. Οι νεογέννητοι οβελίσκοι, που είναι το αποτέλεσμα μιας ατέλειωτης «τεκτονικής» ανθρώπινης προσπάθειας να εξημερώσει τη φύση, ενσωματώνουν μορφοπλαστικά αυτή τη συνεχώς εξελισσόμενη ανθρώπινη φύση, που πορεύεται καθ’ ύψος – καθώς ο άνθρωπος κοιτάζει πάντα προς τα πάνω, σύμφωνα με την προέλευση του ελληνικού ουσιαστικού «άν-θρωπος»”.
