Ζωολόγιο/Bestiario: Μια παράσταση θεάτρου/αρχαιολογίας του Ευθύμη Θέου στον Αρχαιολογικό Χώρο Γουρνιών

«Ζωολόγιο/Bestiario» είναι ο τίτλος της παράστασης Θεάτρου/Αρχαιολογίας που θα πραγματοποιηθεί, στο πλαίσιο του προγράμματος 2023 του θεσμού «Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός» του Υπουργείου Πολιτισμού, την Τρίτη 1η και την Τετάρτη 2 Αυγούστου στην Κρήτη και συγκεκριμένα στον Αρχαιολογικό Χώρο Γουρνιών στην Παχειά Άμμο Ιεράπετρας. Τη δραματουργία και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Ευθύμης Θέου.

Ερμηνεία: Θεανώ Μεταξά, Ευθύμης Θέου

Δύο ερμηνευτές συστήνουν στο κοινό τον προϊστορικό οικισμό στα Γουρνιά στην ανατολική Κρήτη όχι από την πλευρά της ανθρώπινης δράσης, αλλά ως πεδίο των άλλων όντων, δηλαδή των ζώων που τον κατοίκησαν και τον κατοικούν: στο παρελθόν, όπως δείχνουν παλαιοντολογικά απολιθώματα και (ζωο)αρχαιολογικά τους κατάλοιπα, όσο και σε σημερινά είδη, στο παρόν – ακόμη και στις προοπτικές που αυτά έχουν στο μέλλον. Σε μια προσπάθεια αναστοχασμού και σφαιρικής κατανόησης των σχέσεων μεταξύ των πλασμάτων του κόσμου στη μακρά διάρκεια.

Η παράσταση εγγράφεται στη δεκάχρονη ήδη δράση της καλλιτεχνικής ομάδας που συνδυάζει το θέατρο και την αρχαιολογία και διερευνά: πώς θεατρικά μέσα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να προσεγγίσουμε με νέα ματιά το αρχαιολογικό υλικό ενισχύοντας παράλληλα τους αμφίπλευρους δεσμούς με την εκάστοτε τοπική κοινότητα· αλλά και πώς αρχαιολογικά εργαλεία (όπως η ανασκαφή και η μελέτη των ευρημάτων) μπορούν να συμβάλουν στη δημιουργία ενός site-specific καλλιτεχνικού έργου.

«Με αφορμή τη ζωή ενός σκύλου, της Μίκας, από το 1998 έως το 2013, ξεκινήσαμε πριν λίγους μήνες μια άναρχη περιδιάβαση στον χώρο και τον χρόνο με οδηγό τις αρχαιολογικές μαρτυρίες στα Γουρνιά. Στην πορεία, η ματιά μας άλλαξε: ο κόσμος άρχισε να μας αποκαλύπτεται ως ένα περιβάλλον που σφύζει από ζωή –μέσα από αφάνταστα διαφορετικούς τρόπους ύπαρξης, που μας επιτρέπουν να βρεθούμε και εμείς οι ίδιοι/ες έξω από τα –συχνά αποπνικτικά– όρια των ανθρώπινων επιλογών. Στο έργο μας, η αρχαιολογία κάνει ό, τι ξέρει να κάνει καλά: να δίνει πρόσβαση σε «άλλες» ζωές, και, κυρίως, να κινητοποιεί τη μνήμη – να βοηθάει να θυμηθούμε εκείνα που έχουν ξεχαστεί».

«Και τότε, ξαφνικά, είδα στα μάτια του το βλέμμα του σκύλου του Λεβινάς, που στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν ο μόνος που αγνόησε τις αλυσίδες των μελλοθάνατων. Κι έτρεξα προς το μέρος του»!