Αγλαΐα Χριστιανού: Λάρισα, «γη της μνήμης» στο Μουσείο Κατσίγρα

Έργα των τελευταίων είκοσιπέντε χρόνων, από το 1996 έως το 2021, παρουσιάζει η εικαστικός Αγλαΐα Χριστιανού, στην αναδρομική έκθεση με τίτλο «terramemoria», που φιλοξενείται στη Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας-Μουσείο Γ. Ι. Κατσίγρα,σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Μάγδας Κουμπαρέλου.

Στο έργο της η εικαστικός διαπραγματεύεται την έννοια του χώρου, σαν κατοίκηση αλλά και σαν διάλογος του μέσα με το έξω, μια συνομιλία της μνήμης του χώρου, αλλά και τα βιώματα των παιδικών χρόνων, αφού μνήμη και τόπος στα παλιότερα έργα τηςείναι άμεσα συνδεδεμένα με τα  παιδικά της χρόνια στηΛάρισα. Σκηνές της καθημερινότητας μεταφέρονται στα έργα της, δημιουργώντας ένα πάζλ από σκόρπιες μνήμες, οι οποίες με την πάροδο των χρόνων και τις εσωτερικές διεργασίες αποκτούν άλλη υπόσταση και δυναμική.

Τα έργα της, εγκαταστάσεις στον χώρο και επιτοίχια, είναι καμωμένα με ταπεινά καθημερινά υλικά, αυτά της arte povera: ξύλα, λαμαρίνες, μικροαντικείμενα, χαρτόνια, σχοινιά, χώμα, άχυρα κ.ά. Τα χρώματά της, όπου επεμβαίνει ζωγραφικά, είναι γήινα και μαύρα, με έντονη  αναφορά στην χοϊκότητα του θεσσαλικού κάμπου.

Στα έργα των τελευταίων χρόνων, της κρίσης και της πανδημίας, θεματικά πάλι ασχολείται με την έννοια του οίκου, ως χώρου ασφάλειας. Η απώλειάτου, όμως, δημιουργεί  ανασφάλεια, προβλήματα σε σχέση με τη μνήμη, τον τόπο, την ταυτότητα, οδηγεί σε δυστοπικά μονοπάτια και πολλές φορές εξωθεί σε μετακίνηση, μετανάστευση.

Βαθιά εννοιακό και ψυχογραφικό, το έργο της Χριστιανού θέτει ερωτήματα που αφορούν τη μνήμη, το τραύμα, την ταυτότητα, την μετακίνηση κ.ά. Εικαστικός λόγος αιχμηρός πολλές φορές, αλλά και έντονα ποιητικός, οδηγεί τον θεατή σε αναστοχασμόγια θέματα διαχρονικά.

«Φυλαγμένες μνήμες, εικόνες, μέρη… Τα παλιά τσίγκινα παιχνίδια, οι ζωγραφιές με τη χρυσόσκονη, το φθινοπωρινό παζάρι στο Αλκαζάρ… Τότε που η μουσική soul έπαιζε στο πικ-απ, μαζί με κλασικά εικονογραφημένα και την καρώ κόκκινη κουβέρτα. Τότε που η ζωγραφική ήταν με κιμωλίες στην καφέ ξύλινη ντουλάπα, σαν σε μαυροπίνακα», σημειώνει η εικαστικός στον κατάλογο της έκθεσης, και συνεχίζει: «Το σπίτι σαν έννοια και κύρια θεματολογία: φωλιές, καταφύγια συναισθημάτων, δωμάτια με συλλογές, το σπίτι που γεννηθήκαμε. Οι ώχρες, οι σέπιες, το μαύρο, χρώματα των παλιών φωτογραφιών και της μνήμης, γήινα πτωχά υλικά και αντικείμενα kitsch. Μια αφήγηση για την απώλεια, τη μετοίκιση, ένα ταξίδι συνεχούς αναζήτησης απωθημένων εικόνων».

Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1954. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ecole Nationale Superieure des Beaux Arts στο Παρίσι (σχέδιο), στην Accademia delle Belle Arti, Φλωρεντία (ζωγραφική), στην Piccola Accademia di Pittura«LoSprone» στη Φλωρεντία (συντήρησης έργων τέχνης) και μεταπτυχιακές σπουδές στη φιλοσοφία της τέχνης στηΣορβόνη, με θέμα «Το κιτς στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, και ειδικότερα στα αντικείμενα». Από το 1985 έως το 2010 εργάστηκε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και από το  2003 έως το  2004 ως βοηθός στην ΑΣΚΤ, στο εργαστήριο γλυπτικής του Θεόδωρου Παπαγιάννη. Από το 1979 έως σήμερα έχει στο ενεργητικό της πάνω από δέκα ατομικές εκθέσεις καθώς επίσης συμμετείχε σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 2003 κέρδισε το Β’ Βραβείο στον καλλιτεχνικό διαγωνισμό των ΗΣΑΠ για την εικαστική παρέμβαση στον ηλεκτρικό σταθμό «Αττικής» σε συνεργασία με τον γλύπτη Nikolay Stoychev.