Νάνσι Σινάτρα: Εκείνες οι μπότες περπατάνε ακόμη…

Είναι ευχή και κατάρα. Είναι εύκολος δρόμος και παγίδα. Και ενώ πολλοί κάνουν καριέρα με οικογενειακό όνομα, λίγοι είναι εκείνοι που στέκονται περήφανα και με την αξία τους στα δικά τους πόδια. Ή τις … μπότες τους (που φτιάχτηκαν για περπάτημα/These boots are made for walking ) -για την Νάνσι Σινάτρα θέλω να πω.

Με όνομα βαρύ στους ώμους της, η κόρη του Φρανκ Σινάτρα και της Νάνσυ Μπαρμπάτο και κατάφερε πολλά. Όχι μόνο να έχει πει μερικά από τα πιο ωραία και αγαπημένα τραγούδια, να δημιουργήσει στιλ, να γράψει την δική της ιστορία, αλλά και να παραμένει, -αλά Νάνσι πάντα -στο προσκήνιο.

Καλλιτέχνες από διαφορετικά είδη και στιλ, από την Lana Del Rey, την Zella Day, την Chrysta Bell ως τους Sonic Youth την αναφέρουν στις επιρροές τους. Το όνειρο της Lana; Να γίνει μια «gangsta Nancy».

H Nancy Sinatra και ο Lee Hazlewood (1968)

Αυτές τις μέρες η Nancy έχει μια καινούργια κυκλοφορία, το Start Walkin’ 1965-1976, μια πολύ προσεγμένη συλλογή τραγουδιών της, που η δισκογραφία- ήδη και μέσα στις αμήχανες ημέρες της – την υποδέχτηκε με ενθουσιασμό. Ίσως… λίγο λιγότερο πανηγυρικά από τις αντιδράσεις της ίδιας της Νάνσι, την στιγμή που η Αμερική ξεφορτωνόταν τον Ντόναλντ Τραμπ. Κατά του οποίου η Νάνσι ξεσπάθωνε στα social media, δηλώνοντας πως σε περίπτωση που ξανάβγαινε, εκείνη είχε έτοιμη την βαλίτσα της να φύγει. Στα 80 της μαχητική ακτιβίστρια.

Και δεν χάνει την ευκαιρία, να ξεκαθαρίσει πως δεν της αρέσει να «ζει στο παρελθόν». Όλη αυτή η ιστορία, άλλωστε, της νέας συλλογής που κυκλοφορεί από την Light In The Attic Records- δισκογραφική εταιρία από το Σιάτλ- οφείλεται στην επιμονή της κόρης της, Amanda Erlinger.

Στη δεκαετία του ‘70 η Νάνσι είχε αποτραβηχτεί από την δισκογραφία με σκοπό να μεγαλώσει τα παιδιά της. Επιστρέφει, όμως αργότερα, ξαναβγαίνει για συναυλίες. Είναι εκείνη που έχει τραγουδήσει με τις δυο πιο μεγάλες φωνές όλων των εποχών, τον Frank Sinatra και τον Elvis Presley. Έχει τα δικά της τραγούδια που έχει αγαπήσει ο κόσμος.

Τα διαχρονικά τραγούδια που έχει πει, του φοβερού και τρομερού Lee Hazelwood. Σπουδαία κομμάτια που ποτέ δεν έπαψαν να είναι cool. Και έρχεται και ο Ταραντίνο και διαλέγει την δική της βερσιόν του Bang Bang (My Baby Shot Me Down) για αρχική (κλασική πια) σκηνή του Kill Bill.

Από τη δεκαετία του 60, που σιγά σιγά έβγαινε από την σκιά του πατέρα της ως και στα χρόνια που ακολούθησαν στην συνεργασία της με τον Hazlewood, το Start Walkin’1965 – 76 έχει «κρατήσει» τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της: Sugar Town, So Long Babe, Summer Wine, Some Velvet Music , Jackson, Down From Dover, Kind of a Woman, Friday’s Child και βέβαια … These Boots!

“Ο Λι άλλαξε τα πάντα για μένα…” εκτιμά η Νάνσι.” Ήθελε να δείχνει ότι ήταν ένα άσχετο χωριατόπαιδο και ότι ιδέα δεν είχε για τίποτε, αλλά ήταν πραγματικά το αντίθετο. Πολύ καλλιεργημένος και ήξερε πάντα τι έκανε” είπε πρόσφατα στο Rolling Stone.

Είχα την τύχη να γνωρίσω τη Νάνσι Σινάτρα από κοντά σε μια – αξέχαστη συναυλία στο Grand Rex στο Παρίσι. Ταπεραμέντο και φυσικά τα τραγούδια της, ένα απολαυστικό λάιβ. Κάποια στιγμή, αφήνει την μπάντα να παίζει στην σκηνή και κατεβαίνει στην πλατεία τραγουδώντας με τον κόσμο. Rock’ n roll Nancy. Και λίγο αργότερα καλεί τον… διπλανό μας στην πλατεία, να ανέβει στη σκηνή. Είναι ο Jarvis Cocker που εκείνη την εποχή ζει στο Παρίσι με την γυναίκα του και – εμφάνιση έκπληξη εκείνο το βράδυ!- τραγουδάει μαζί της. Ναι- αλήθεια είναι: μας έχουν λείψει τα λάιβ.

Την συνάντησα και στα παρασκήνια. Ευγενική, αεικίνητη, δυναμική Νάνσι. Κάποια στιγμή, προγραμμάτιζε και την εμφάνισή της στην Αθήνα. Πάει όμως καιρός. Και τώρα, δύσκολο ακόμη και για τους πιο προγραμματισμένους να κάνουν προγράμματα.

Εκείνη πάντως συνεχίζει από το σπίτι της στο Παλμ Σπρίνγκς τις δραστηριότητές της. Με πολιτικό λόγο και ακτιβιστική δράση.

«Από θυμό – θα πει- Τρελαίνομαι με μερικά πράγματα. Στην δεκαετία του ’60, ο πόλεμος στο Βιετνάμ μας είχε επηρεάσει όλους. Τώρα το κίνημα Black Lives Matter είναι υπέροχο. Είναι σαν κάθαρση, γιατί πρέπει να ακούγονται οι φωνές του κόσμου. Αλλιώς τρελαίνεσαι…»

Δεν το βάζει κάτω. Κάνει τη φωνή της να ακουστεί στα social media και όπου αλλού της δίνεται η ευκαιρία. Και εκείνες οι Μπότες; Στον δρόμο ακόμα… δεν έχουν σταματήσει να περπατάνε.